What do you think?
Rate this book
Victoria
A family saga set in the courtyards of Jewish Baghdad before World War I. The book portrays a family exploding with power struggles and intrigue, seductions and betrayals, witches and hunchbacks, ghouls and spirits of flesh and blood. At the centre is Victoria, who is in love with her cousin.
366 pages, Paperback
First published January 1, 1999
11 people are currently reading
292 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
October 17, 2018
קראתי לפני שנים. ספר לא קל.
September 16, 2024
ספר חזק ומטלטל ששם במרכזו את חייה הקשים מנשוא של אישה הנולדת לתוך מציאות של עוני, מחסור ועריצות גברית בבגדד של ראשית המאה. גיבורת הסיפור היא ויקטוריה, אישה חזקה, בעלת אינטואיציה בריאה ואהבה לחיים, שמצליחה כנגד כל הסיכויים לבנות לה ולילדיה עוגן משפחתי שינתב אותם אל עתיד טוב יותר מזה שהיה מנת חלקה כילדה וכבוגרת. היה קשה לי כאשה לעמוד בתאורי האלימות נגד נשים (אלימות פיזית, מינית ונפשית) והרגשתי שלמרות שסמי מיכאל בחר באישה כדמות הראשית בסיפור, נקודת המבט הגברית שלו היתה מאד נוכחת בטקסט (נוכחת מידי).
July 27, 2022
הספר הזה היה הפתעה גמורה עבורי. ניגשתי לקרוא אותו בעקבות המלצת חבר, ופתחתי אותו מבלי אפילו לקרוא את תקציר הכריכה האחורית. לשמחתי הספר היה כזה שגרם לי לצלול אליו כמעט מיד ולרצות להמשיך לקרוא, אולם מהר מאוד התגלעה בעיה- ויקטוריה גדלה במשפחה מאוד גדולה (מעין "חמולה" יהודית, אם תרצו), והדמויות רבות ובעלות שמות שאיני רגילה בהם. אחרי שקראתי 40 עמודים הבנתי שאני מתקשה לעקוב אחר העלילה ונאלצתי לחזור להתחלה, כשהפעם אני ציירתי לי תו''כ עץ משפחה שיעזור לי לעקוב אחרי הדמויות והקשרים הענפים ביניהן.
הספר כתוב גם הוא בצורה שלקח לי זמן להתרגל אליה- קפיצות בין ההווה ובין העבר מבלי שתהיה אזהרה או אידניקציה מאוד ברורה לכך שאנחנו נמצאים כרגע בזמן שונה מהזמן בו היינו רק לפני משפט אחד.
מעבר לכך, הספר מהווה בעיניי דרך ציורית ומעניינת ללמוד על החיים של משפחה יהודית במקום ובתקופה האלה. יש אמנם סה''כ רצף סיפורי, אולם הוא מרגיש לעיתים קרובות כמו מעין הסתכלות באלבום תמונות: אנחנו מקבלים הבלחות פתאומיות לתוך רגעים מחייה של ויקטוריה, כשאנחנו נזרקים לתוך סיפור מסויים מחייה שעשוי להתרחש כמה וכמה חודשים לאחר הסיפור הקודם, ובתור הקוראים עלינו להבין ולחבר באיזו נקודה היא בחייה מכל המתואר סביבה. הכל מתואר בצורה מאוד מפורטת ויש כי יגידו אף גרפית. פרטיות נחשבת בגדר מותרות במקום ובתקופה ההיא, וכולם יודעים ורואים מה קורה אצל כל השאר, בין אם מדובר ביחסי מין, הנקה, בגידות, או עשיית צרכים.
אני נהניתי מההצצה הזו לחיים של משפחה של ויקטוריה, שמספקים לנו תחושה מאוד אמיתית ולא מיופה של איך זה היה להיום במקום ובזמן ההם. הסיפור מתרחש על רקע שינויים ואירועים גדולים בעיראק שמוזכרים מתוקף השפעתם על ויקטוריה ומשפחתה.
ויקטוריה עצמה, כיאה לאישה יהודיה ממעמדה, נראית בתחילה כדמות שקטה ופאסיבית, אולם יחד עם שאר הנשים בסיפור לאט לאט מתגלה לנו הכוח ויכולת ההתמודדות שטמונות בנשים הללו, שאמנם כלואות בחייהן ללא יכולת שליטה רבה בהם, אך בדרכן שלהן מסוגלות לשנות ולהשפיע על סביבתן.
לסיכום- מאוד נהניתי מהספר והסתקרנתי לגבי החיים בבגדאד בתקופה ההיא, ולא פעם מצאתי את עצמי "קופצת" רגע לויקיפדיה ע''מ לקרוא על דבר צה שעורר את סקרנותי. ממליצה עליו ביותר!
הספר כתוב גם הוא בצורה שלקח לי זמן להתרגל אליה- קפיצות בין ההווה ובין העבר מבלי שתהיה אזהרה או אידניקציה מאוד ברורה לכך שאנחנו נמצאים כרגע בזמן שונה מהזמן בו היינו רק לפני משפט אחד.
מעבר לכך, הספר מהווה בעיניי דרך ציורית ומעניינת ללמוד על החיים של משפחה יהודית במקום ובתקופה האלה. יש אמנם סה''כ רצף סיפורי, אולם הוא מרגיש לעיתים קרובות כמו מעין הסתכלות באלבום תמונות: אנחנו מקבלים הבלחות פתאומיות לתוך רגעים מחייה של ויקטוריה, כשאנחנו נזרקים לתוך סיפור מסויים מחייה שעשוי להתרחש כמה וכמה חודשים לאחר הסיפור הקודם, ובתור הקוראים עלינו להבין ולחבר באיזו נקודה היא בחייה מכל המתואר סביבה. הכל מתואר בצורה מאוד מפורטת ויש כי יגידו אף גרפית. פרטיות נחשבת בגדר מותרות במקום ובתקופה ההיא, וכולם יודעים ורואים מה קורה אצל כל השאר, בין אם מדובר ביחסי מין, הנקה, בגידות, או עשיית צרכים.
אני נהניתי מההצצה הזו לחיים של משפחה של ויקטוריה, שמספקים לנו תחושה מאוד אמיתית ולא מיופה של איך זה היה להיום במקום ובזמן ההם. הסיפור מתרחש על רקע שינויים ואירועים גדולים בעיראק שמוזכרים מתוקף השפעתם על ויקטוריה ומשפחתה.
ויקטוריה עצמה, כיאה לאישה יהודיה ממעמדה, נראית בתחילה כדמות שקטה ופאסיבית, אולם יחד עם שאר הנשים בסיפור לאט לאט מתגלה לנו הכוח ויכולת ההתמודדות שטמונות בנשים הללו, שאמנם כלואות בחייהן ללא יכולת שליטה רבה בהם, אך בדרכן שלהן מסוגלות לשנות ולהשפיע על סביבתן.
לסיכום- מאוד נהניתי מהספר והסתקרנתי לגבי החיים בבגדאד בתקופה ההיא, ולא פעם מצאתי את עצמי "קופצת" רגע לויקיפדיה ע''מ לקרוא על דבר צה שעורר את סקרנותי. ממליצה עליו ביותר!
August 1, 2024
I wanted to read this novel because of a comment made in Three Worlds: Memoirs of an Arab-Jew where Avi Shlaim said it portrayed lower class experiences that contrasted with his own. Unless I missed subtle cues that a native would recognize, there was only a little about interactions between Arab-non-Jews and Arab-Jews. There seemed to be more separation into neighborhoods, Jew and non-Jew, Victoria's family didn't seem to have non-Jewish friends as did Shlaim's, and the family time in Israel seemed to move from menial labor in the temporary tent city for immigrants to successful business. Differences were in life style and survival skills.
On to the novel as novel. Time is handled adroitly, the novel starting with Victoria contemplating suicide as she crosses a bridge with flashbacks to her earlier year's friendship with her cousin Miriam and their attraction to Rapheal, all this against a backdrop of family squabbles and rising and falling econimic moments. This includes the time of WWI and the desperate attempt to shield some village men from being drafted into the Ottoman army while some village men volunteer. This flashback, told chronolgically, covers many chapters, but there are always reminders of the present walking across the bridge and back among a crowd, a crowd that allows for creeping fingers and other assaults. The flashback catches up to the present where the two stories become one; now there are occasional flash forwards, moments that signal no situation will continue indefinitely.
It was an intrigueing read, a vicarious experience of a culture where women's roles and sexual values are mostly different from modern, western experience.
On to the novel as novel. Time is handled adroitly, the novel starting with Victoria contemplating suicide as she crosses a bridge with flashbacks to her earlier year's friendship with her cousin Miriam and their attraction to Rapheal, all this against a backdrop of family squabbles and rising and falling econimic moments. This includes the time of WWI and the desperate attempt to shield some village men from being drafted into the Ottoman army while some village men volunteer. This flashback, told chronolgically, covers many chapters, but there are always reminders of the present walking across the bridge and back among a crowd, a crowd that allows for creeping fingers and other assaults. The flashback catches up to the present where the two stories become one; now there are occasional flash forwards, moments that signal no situation will continue indefinitely.
It was an intrigueing read, a vicarious experience of a culture where women's roles and sexual values are mostly different from modern, western experience.
January 7, 2025
هذه ليست مجرد قصة تُقرأ؛ إنها رحلة عبر أزمنة ماضية، ومدينة بل حوش بغدادي ينبض بالحياة رغم الحزن، وشخصيات تعاني لكنها تُقاوم. شعرت وكأن فيكتوريا ليست بشخصية بعيدة، بل أنا أو انتِ في مرآة الزمن، قد نعيش تقلباتها وأحلامها وخيباتها.
أحداث الرواية تسير بهدوء يشبه رتابة الحياة اليومية، لكنها في العمق تمسّ أوتار الروح، خصوصاً عندما تتحدث عن الظلم الاجتماعي والصراعات بين التقاليد والحداثة. أحببت كيف أن سامي ميخائيل لم يقدم شخصيات مثالية، بل رسمها بواقعية تكشف ضعفها وقوتها في آنٍ معاً.
فيكتوريا، تلك الفتاة التي نشأت في حي يهودي ببغداد، بدت لي كأنها تعكس تناقضات الإنسان؛ البراءة والتحدي، الحب والخوف. جعلتني الرواية أتساءل كثيرًا عن المكان الذي أنتمي إليه، وعن العلاقات الإنسانية التي تشبه الحبال، بعضها يربطك بحب وبعضها يخنقك بثقل.
الرواية تحمل لغة بسيطة، لكنها تحمل عُمقًا يعيدك إلى تفاصيل الحياة التي ربما نسيتها أو تناسيتها. الأهم من ذلك، أنها تجعلنا نرى كيف أن الإنسان، مهما كان ضعيفًا، يحمل بداخله شعلة تُنير طريقه، حتى وإن كانت نهاياته مُرهقة.
لو أردت وصف شعوري بعد قراءتها، لقلت إنها مزيج بين الذكريات القديمة التي تجعل قلبك يضيق والآمال الصغيرة التي تلمع فجأة في عينيك. سامي ميخائيل استطاع أن يجعلني أعيش داخل الرواية، أن أكون جزءًا منها، وقد أكون فيكتوريا نفسها في أوقات كثيرة.
أحداث الرواية تسير بهدوء يشبه رتابة الحياة اليومية، لكنها في العمق تمسّ أوتار الروح، خصوصاً عندما تتحدث عن الظلم الاجتماعي والصراعات بين التقاليد والحداثة. أحببت كيف أن سامي ميخائيل لم يقدم شخصيات مثالية، بل رسمها بواقعية تكشف ضعفها وقوتها في آنٍ معاً.
فيكتوريا، تلك الفتاة التي نشأت في حي يهودي ببغداد، بدت لي كأنها تعكس تناقضات الإنسان؛ البراءة والتحدي، الحب والخوف. جعلتني الرواية أتساءل كثيرًا عن المكان الذي أنتمي إليه، وعن العلاقات الإنسانية التي تشبه الحبال، بعضها يربطك بحب وبعضها يخنقك بثقل.
الرواية تحمل لغة بسيطة، لكنها تحمل عُمقًا يعيدك إلى تفاصيل الحياة التي ربما نسيتها أو تناسيتها. الأهم من ذلك، أنها تجعلنا نرى كيف أن الإنسان، مهما كان ضعيفًا، يحمل بداخله شعلة تُنير طريقه، حتى وإن كانت نهاياته مُرهقة.
لو أردت وصف شعوري بعد قراءتها، لقلت إنها مزيج بين الذكريات القديمة التي تجعل قلبك يضيق والآمال الصغيرة التي تلمع فجأة في عينيك. سامي ميخائيل استطاع أن يجعلني أعيش داخل الرواية، أن أكون جزءًا منها، وقد أكون فيكتوريا نفسها في أوقات كثيرة.
June 21, 2010
Любителите на категории и жанрови определения по-добре да не се захващат с тази книга и този писател. Можем ли да наречем израелски роман творбата на писател, роден в Ирак? А ако го направим, как ще поместим в това определение факта, че разказът за живота на една жена, започващ в родния й Багдад, се простира на повечето си страници именно там? При все, че тя е еврейка и след създаването на държавата Израел напуска Палестина? Какво всъщност знаем за тези земи и - най-вече - тези култури, които не слизат от първите страници на вестниците?
Виктория е родена в къща в еврейския квартал на Багдад в началото на миналия век. Къща, в която живеят многолюдни роднински семейства, където животът следва строга йерархия и през топлите месеци протича буквално пред очите на всички - денем в двора, нощем на плоския покрив, в опит да се намери спасение от жегата. Но тази откритост е измамна - едва ли и очакваме друго - и под нея се крият купища тайни. И то - смущаващи.
Дори да сме чели и на теория да имаме представа за затворения живот в такова общество в предмодерната епоха, сухата материя на енциклопедичното познание не може да стъпи и на малкия пръст на повествованието, което разгръща Сами Михаел.
Една къща - по-скоро нейният двор - се превръща в живо същество с туптящо сърце, ту разяждано от болести и катаклизми, ту преживяващо спокойни кратки мигове, но цялото изплетено от жажда за живот. И плътта му е тъкан от сложни взаимоотношения, при които кръвосмешението е нещо нормално, нормално е две трети от новородените да умират, нормално е жената да стои във вселенския ред някъде надолу, ужасяващо надолу. Една клокочеща смес от разнежващи и отблъскващи съставки, разказана спокойно и всъщност с много любов.
„Виктория" е сюжетът на един човешки живот и неизменните други животи, които се преплитат или го пресичат за кратко. Целият роман е пронизан от търпеливо размотаване на нишката, спокойствие на фабулата дори в най-драматичните моменти. Съдби - трагични и скандални - на хора, нации и култури - се нижат търпеливо и внимателно, като скъпоценна дантела изпод ръцете на майсторка плетачка.
При представянето на превода на романа, много се говореше за сексуалните сцени. Очаквах, докато поглъщах страниците, почти с напрежение нещо да разкъса плътта на книгата, да ме шокира. Оставаха вече десетина страници до края, когато ми стана ясно, че такова нещо няма да има.
И до сега ми е странно кое така е впечатлило критиците. Романът е пропит със секс от начало до край, но това отново е поднесено така спокойно и естествено, както всичко останало в него. А и сексът е някак различен - не такова табу, както в нашия християнски свят, не така лъскав и тайно обожаван, докато лицемерно е заклеймяван. Тук образът му е първичен, лишен от всякакви обвивки и труфила, пулсиращ в ритъма на онзи странен живот, образ на природна стихия, на нишка от вселенския ред.
Първите страници на „Виктория" стряскат - онзи болезнен проблем за жената в културата на Близкия и Средния Изток. Беше ми неприятно, ��увствах се неудобно от това, което предполагах, че ще прочета. Не исках да изпитвам болката и възмущението, яда и безсилието, които неизменно съпровождат темата. Затова още веднъж ще подчертая невероятното майсторство на Сами Михаел и чудното спокойствие и търпеливост, с които напластява краските. Именно това дава възможност да се види накрая цялата картина. С тъмните и светлите петна.
Това е книга, която не само разказва, тя показва, тя неусетно образова. В нея има нещо от „Ана Каренина" - начина, по който един писател успява да пише така правдиво, дълбоко и естествено за вътрешния свят на една жена. Има нещо и от „Сняг" - проникновеността, с която прави срез на онзи времеви и социален къс история. И има нещо уникално - стилът и езикът на Сами Михаел, които превръщат книгата от копие в образец и в задължително четиво.
Виктория е родена в къща в еврейския квартал на Багдад в началото на миналия век. Къща, в която живеят многолюдни роднински семейства, където животът следва строга йерархия и през топлите месеци протича буквално пред очите на всички - денем в двора, нощем на плоския покрив, в опит да се намери спасение от жегата. Но тази откритост е измамна - едва ли и очакваме друго - и под нея се крият купища тайни. И то - смущаващи.
Дори да сме чели и на теория да имаме представа за затворения живот в такова общество в предмодерната епоха, сухата материя на енциклопедичното познание не може да стъпи и на малкия пръст на повествованието, което разгръща Сами Михаел.
Една къща - по-скоро нейният двор - се превръща в живо същество с туптящо сърце, ту разяждано от болести и катаклизми, ту преживяващо спокойни кратки мигове, но цялото изплетено от жажда за живот. И плътта му е тъкан от сложни взаимоотношения, при които кръвосмешението е нещо нормално, нормално е две трети от новородените да умират, нормално е жената да стои във вселенския ред някъде надолу, ужасяващо надолу. Една клокочеща смес от разнежващи и отблъскващи съставки, разказана спокойно и всъщност с много любов.
„Виктория" е сюжетът на един човешки живот и неизменните други животи, които се преплитат или го пресичат за кратко. Целият роман е пронизан от търпеливо размотаване на нишката, спокойствие на фабулата дори в най-драматичните моменти. Съдби - трагични и скандални - на хора, нации и култури - се нижат търпеливо и внимателно, като скъпоценна дантела изпод ръцете на майсторка плетачка.
При представянето на превода на романа, много се говореше за сексуалните сцени. Очаквах, докато поглъщах страниците, почти с напрежение нещо да разкъса плътта на книгата, да ме шокира. Оставаха вече десетина страници до края, когато ми стана ясно, че такова нещо няма да има.
И до сега ми е странно кое така е впечатлило критиците. Романът е пропит със секс от начало до край, но това отново е поднесено така спокойно и естествено, както всичко останало в него. А и сексът е някак различен - не такова табу, както в нашия християнски свят, не така лъскав и тайно обожаван, докато лицемерно е заклеймяван. Тук образът му е първичен, лишен от всякакви обвивки и труфила, пулсиращ в ритъма на онзи странен живот, образ на природна стихия, на нишка от вселенския ред.
Първите страници на „Виктория" стряскат - онзи болезнен проблем за жената в културата на Близкия и Средния Изток. Беше ми неприятно, ��увствах се неудобно от това, което предполагах, че ще прочета. Не исках да изпитвам болката и възмущението, яда и безсилието, които неизменно съпровождат темата. Затова още веднъж ще подчертая невероятното майсторство на Сами Михаел и чудното спокойствие и търпеливост, с които напластява краските. Именно това дава възможност да се види накрая цялата картина. С тъмните и светлите петна.
Това е книга, която не само разказва, тя показва, тя неусетно образова. В нея има нещо от „Ана Каренина" - начина, по който един писател успява да пише така правдиво, дълбоко и естествено за вътрешния свят на една жена. Има нещо и от „Сняг" - проникновеността, с която прави срез на онзи времеви и социален къс история. И има нещо уникално - стилът и езикът на Сами Михаел, които превръщат книгата от копие в образец и в задължително четиво.
July 28, 2020
ויקטוריה עוברת משברים מכל הסוגים (כבת זוג, כאם, כבת ועוד, בהיבט הכלכלי, התעסוקתי, המשפחתי, האישי והקיומי) במהלך חייה, ובצורה מרשימה ביותר היא מצליחה לא רק להחזיק את הראש מעל המים, אלא לבנות משפחה ממש.
יש כמה נקודות שלא הרפו ממני במהלך הקריאה, כגון הנונשלנטיות של אזכורי הנקת תינוקות — כפי שנכתב בספר, מדובר היה במעשה נפוץ ובמראה שכיח עד מאוד.
בנוסף, עולה ניגוד כביר בקריאה בין תוחלת החיים ועלייה בבריאותנו באופן כללי (״40 זה ה-30 החדש״ וכיוצ״ב) לעומת הדמויות הרבות בספר שבעשור השלישי או הרביעי לחייהם, וכמובן מעבר לכך, מרבים להזדקן, ״להיכבות״ ואף לחלות פיזית ו/או נפשית.
ללא ספק הפטריארכליות היא מוטיב מרכזי בספר וגם ציטטתי מתוכו במהלך הקריאה, אך מה שמשותף לשני המינים בספר הוא העיסוק הבלתי-פוסק במין, לדוגמה חיי המין של השכנים, התהוללויות הגברים, ניאופיהם ואף סטיותיהם.
לסיום, הקריאה מעניינת ומלמדת, ועל אף שההתרחשויות ברובן קרו לפני כמאה שנים, טבע האדם נותר כפי שהיה ועל כן הספר רלוונטי מאוד גם בימינו.
יש כמה נקודות שלא הרפו ממני במהלך הקריאה, כגון הנונשלנטיות של אזכורי הנקת תינוקות — כפי שנכתב בספר, מדובר היה במעשה נפוץ ובמראה שכיח עד מאוד.
בנוסף, עולה ניגוד כביר בקריאה בין תוחלת החיים ועלייה בבריאותנו באופן כללי (״40 זה ה-30 החדש״ וכיוצ״ב) לעומת הדמויות הרבות בספר שבעשור השלישי או הרביעי לחייהם, וכמובן מעבר לכך, מרבים להזדקן, ״להיכבות״ ואף לחלות פיזית ו/או נפשית.
ללא ספק הפטריארכליות היא מוטיב מרכזי בספר וגם ציטטתי מתוכו במהלך הקריאה, אך מה שמשותף לשני המינים בספר הוא העיסוק הבלתי-פוסק במין, לדוגמה חיי המין של השכנים, התהוללויות הגברים, ניאופיהם ואף סטיותיהם.
לסיום, הקריאה מעניינת ומלמדת, ועל אף שההתרחשויות ברובן קרו לפני כמאה שנים, טבע האדם נותר כפי שהיה ועל כן הספר רלוונטי מאוד גם בימינו.
March 20, 2013
رواية جميلة جدًا.. بترجمة مهلهلة ولغة حقيرة لا تليق بها... رغم ذلك كانت ممتعة.. صورت المجتمع اليهودي في العراق مطلع القرن العشرين بشكل بسيط جدا وواضح.. ستظل أحداثها وسحرها ورفائيل وفكتوريا والصغار ملازمين لي فترة ليست بالقصيرة قطعا..
July 27, 2018
Great book. The author drew brilliant pictures of what life was like in Baghdad just before and after defeat of Othman empire. What people wore, their daily rituals, how houses and neighborhoods in Old Baghdad looked like, all blended in nicely with the story of Victoria.
August 9, 2011
سامي ميخائيل ملعون.
March 12, 2015
مملة جدا .
June 4, 2015
3 stelle e mezzo in realt��. Molto interessante ambientazione e personaggi ma la parte iniziale �� un po' faticosa e anche durante la lettura ogni tanto ci si perde fra personaggi eventi e periodi.
September 1, 2012
Много слаба книга. Не успя да ме грабне
August 15, 2014
love this book!
and happy birthday to you!
and happy birthday to you!
Read
December 31, 2019كما صرحت سابقًا، وحتى آخر لحظة لم أستكمل قراءتها، ولا أنوي...
May 19, 2024
איזה ספר!
August 14, 2014
Great classical novel
Displaying 1 - 17 of 17 reviews