Muoio come un Paese. Il Vangelo di Cassandra

by Dimitris Dimitriádis, Gilda Tentorio (Translator)

Muoio come un Paese, composto nel 1978, quando la Grecia viveva l’euforia del “tutto è possibile” dopo gli anni bui della dittatura dei colonnelli, è una parabola profetica della fine della civiltà. In un Paese anonimo non nascono più figli e tutto si sgretola, le maglie dell’ordine e del vivere civile si allentano in un gioco al massacro e alla follia, mentre si susseguono annunci allarmanti sull’arrivo di un popolo nemico, “barbari” di remota memoria kavafiana.

Il Vangelo di Cassandra, del 2009, è un monologo poetico in cui l’eroina del mito rovescia ogni aspettativa. Nella versione tradizionale Cassandra rifiuta Apollo, che per vendetta la condanna a non essere mai creduta; la creatura di Dimitriadis, invece, consapevole che la parola non può più dire il futuro, si concentra sulla densità del presente e intona un inno all’amore carnale, immergendoci in una visione apocalittica che prelude forse alla rinascita del mondo.



“La scrittura visionaria di Dimitriadis parla a noi, cittadini stanchi di una società devastata da anni di guerre, pandemie, cambiamenti climatici, corruzione, violenza, ipocrisia, spalancandoci davanti tutte le nostre atrocità.” Gemma Hansson Carbone

Due testi fondamentali del più importante drammaturgo greco Muoio come un paese – metafora fantascientifica e allo stesso tempo arcaica di una società che ha perso sé stessa – e Il Vangelo di Cassandra – dove la profetessa decide di riscrivere il suo mito personale.

107 pages, Kindle Edition

Published June 24, 2025

Reviews

[Andrea · Rating 5 out of 5]

“Atë vit që asnjë grua nuk zuri fëmijë dhe burrat rrinin dyshe - dyshe rrugëve dhe kafeneve dhe pështynin njërın tjetrin në fytyrë me një mani të tillë thua se pështynin mbi surratin e vet dhe më vonë i shihje si largoheshin të përqafuar dhe çiftëzoheshin mes tyre në bodrume të errëta dhe në lavanderi të vakëta, ku s'do mund t'i gjenin gratë e çakërdisura me epideminë e shterpësisë të ngulitur thellë brenda tyre - i kërkonin në bordello dhe nëpër bare dhe ky kërkim i pashpresë i bënte ato akoma më të bukura, më epshore, më magnetizuese, më femërore, më të afta për te ndjellë pasione të shfrenuara, më të buta dhe mbështillte lëvizjet e tyre gjurmuese me një dëshpërim vezullitës që përvizohej në mendjen e spektatorit dhe ngelej atje përgjithnjë, mbasi ky lloj kërkimi i bënte gratë të kuptonin që ekzistojnë shumë lloje dëshpërimesh dhe se njëri lloj prej tyre u përkiste përgjatë shekujve vetëm atyre,”