Kymmenvuotiaana ja vielä vanhempanakin tämä oli yksi ehdottomista suosikeistani sarjakuvissa. Tässä on kaikki: Hölmöä huumoria, näyttäviä kolareita ja räjähdyksiä sekä hyvin piirrettyjä koneita. Ja edelleenkin tämä on parhautta. Syöpä kehityy, minä en.
Prima verhaaltje over corporate militia’s die lekker tegen elkaar voor de leuk spelen. De dynamiek van Russell en Brock gelijkt een beetje op die van Bud Spencer & Terence Hill, al draagt Russell een piepjong aanzien uit en z’n maatje al helemaal het tegenovergestelde. Trek die leeftijden wat meer naar elkaar toe joh. Dat stripmakers vaak kant-en-klare, werkende karakter typetjes (en dynamieken) aanpast zodat ze nog ongeloofwaardiger worden snap ik niet helemaal. Ja, de humor ervan, maar zeg nou zelf; als het niet absurd is, dan zijn die ‘kleine’ aanpassingen met minimaal positief/maximaal negatief effect het toch niet waard?
Tja. De vader van Russell, de baron met z’n zetel in de logistiek, leek vroeg geïntroduceerd te worden als de marionettenspeler van het verhaal, maar het is een dochter die gelukkig het ultieme puzzelstukje(s) op zijn plaats drukt, en jawel, op de allerlaatste pagina. Wat een lange zin. Is het alleen kringloopvoer? Ach, maak een tentoonstelling van al die pastiche strips van de jaren 70/80. Of nee, zelfs een Museum van de Pastiche Strips uit de jaren 70/80, en dan noemen we het: PS7-80. Genieten wordt het dan. Wat waren ze toch goed in voertuigen tekenen vroeger, alsof ze allemaal werktuigbouwkunde hebben gestudeerd. Algoeds.