เสพติดฆาตกรรม

เสพติดความตาย

by Riu Kushiki, คุชิกิ ริอุ, กิ่งดาว ไตรยสุนันท์ (Translator)

"ถ้าเธอขึ้นรถไฟขบวนนั้นช้ากว่านี้ห้านาที... เธออาจยังมีชีวิตอยู่"

มิกุ เด็กสาวมัธยมปลายไร้เดียงสา อดทนปกปิดไม่ให้ใครรู้ว่าเธอมักถูกล่วงละเมิดระหว่างขึ้นรถไฟไปเรียนทุกเช้า จนวันหนึ่งเธอตกหลุมพรางอันแยบยล มิกุหายตัวไป... และถูกพบอีกครั้งริมแม่น้ำ สภาพศพถูกทรมานอย่างสยดสยอง

นักสืบอุราสึงิ แห่งหน่วยสืบสวนที่ 1 เปิดการสืบสวนที่มองผาดเหมือนคดีฆาตกรรมทั่วไป แต่ฉากหลังกลับเต็มไปด้วยปริศนาการค้ามนุษย์ ความบ้าคลั่งของฆาตกรที่ไม่ได้ลงมือเพราะความเกลียดชัง แต่ฆ่าด้วย "ความหลงใหล" โดยศพถูกจัดวางราวกับเป็นงานศิลปะ

ถ้าคุณกล้าพอ “เสพติดฆาตกรรม” จ่าฝูงของ “ซีรีส์เสพติดความตาย” นิยายสืบสวนจิตวิทยาสยองขวัญสุดบ้าคลั่ง ที่นักอ่านชาวญี่ปุ่นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า โหดโฉดชั่วเหนือจินตนาการ จะพาคุณกระโจนลงสู่ความเจ็บปวดขั้วหัวใจ ในโลกที่ความยุติธรรมเป็นเพียงภาพลวงตา

Genres: Crime, Thriller

304 pages, Paperback

Published May 1, 2025

About the author

See also：櫛木 理宇(Japanese)、櫛木理宇(Chinese)

Reviews

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 5 out of 5]

โหดแบบนี้พิมพ์ตามเนื้อเรื่องโดนพี่มาร์คเพจปลิวแน่ๆ

เรื่องซับซ้อนนะ จะแบ่งเป็นตอนๆ ละกัน

1. ตำรวจทลายกลุ่มแม่บ้านในแมนชั่นแห่งหนึ่งรวมตัวกันค้าประเวณีจนเหตุการณ์บานปลายไปสู่คดีอาชญากรรม
2. ลูกชายของอุราสึงิ ตำรวจสืบสวนถูกพบเป็นศพทิ้งไว้บนภูเขา หลังจากเหตุการณ์นั้นครอบครัวก็ล่มสลาย เขาออกจากบ้านมาอยู่ตามลำพัง ทิ้งให้ภรรยาที่ทุกข์ใจจนแทบเสียสติกับลูกสาววัยรุ่นอยู่ภายในบ้านเดิม
3. ที่แมนชั่นที่ย้ายมา อุราสึงิรับดูแลเด็กวัยประถมที่อยู่ข้างห้องเนื่องจากแม่ของเด็กต้องเข้าโรงพยาบาลกระทันหัน อุราสึงิเอ็นดูเด็กคนนี้มาก เพราะในใจลึกๆ รู้สึกผิดที่ดูแลลูกตัวเองไม่ได้
4. เกิดคดีเด็กผู้หญิงวัยมัธยมถูกลวนลามบนรถไฟ หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากหญิงแปลกหน้าเธอก็หายตัวไป ไม่กี่วันให้หลังก็มีผู้พบร่างของเด็กสาวถูกทิ้งอยู่ริมแม่น้ำ
5. ตำรวจสืบจนพบว่าคดีนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเว็บใต้ดินที่เป็นที่รวมตัวของพวกโรคจิตเพื่อนัดกันรุมลวนลามเหยื่อทั้งหญิงและชายวัยประถม-มัธยมบนรถไฟ
6. หลังสืบจนจับผู้ร่วมขบวนการได้แล้ว ทุกคนให้การซักทอดไปที่ตัวการหลักที่เป็นคนชักจูงให้ทุกคนก้าวข้ามการลวนลามไปสู่การลักพาตัว ทำร้ายร่างกาย ข่มขืน และฆาตกรรม
7. อุราสึงิพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมันเกี่ยวพันมาตั้งแต่คดีที่หนึ่ง

ต้องดอกจันตัวใหญ่ๆ เรื่องนี้มีฉากฆาตกรรม ทารุณเหยื่อในระดับที่มีความรุนแรงเลือดสาด

อ่านแล้วอินมาก ยิ่งพอมาเชื่อมโยงกับประเด็นสังคมแล้วหัวร้อน

หลายๆ ครั้งก็รู้สึกว่าสังคมช่างใจร้ายกับเหยื่อ ไม่ใช่แค่ในหนังสือเล่มนี้ นี้ที่เวลาเกิดคดีอะไรก็แล้วแต่ มันจะมีคนกลุ่มนึงที่ Victim blaming ไม่สนสี่สนแปด โทษเหยื่อไว้ก่อน ความเห็นอกเห็นใจไม่มี ไม่ช่วยแล้วยังซ้ำเติมเค้าอีก

อีกเรื่องคือการเห็นผู้อื่นกำลังตกอยู่ในอันตราย ถูกทำร้ายร่างกายแต่ไม่เข้าช่วยเหลือ (นอกเรื่อง ล่าสุดเห็นข่าวว่ามีคนถูกฆาตกรรมผ่าอวัยวะภายในห้องพัก เหยื่อร้องขอความช่วยเหลือ คนแถวนั้นก็ได้ยิน แต่ไม่มีใครที่คิดจะโทรแจ้งความเลย)

เพราะคนในสังคมมันเป็นแบบนี้ไง เราถึงต้องพยายามดูแลชีวิตและความปลอดภัยของตัวเอง จะนั่งรอฟ้ารอฝนหวังให้ใครใจดีมาช่วยไม่ได้

หนังสงหนังสือไม่รีวิวละ หงุดหงิด

Goodreads ให้ 3.4 เราให้ 5

[osa · Rating 2 out of 5]

ความบ้าคลั่งของฆาตกรที่ไม่ได้ลงมือเพราะความเกลียดชัง แต่ฆ่าด้วย "ความหลงใหล"

เสพติดฆาตกรรม เป็นเรื่องที่ไม่ได้เน้นการไขคดีหรือสืบสวนมากนัก เพราะทุกอย่างในกระบวนการสืบสวนเข้าล็อคกันอย่างง่ายดาย เหมือนกับว่าใช้คดีฆาตกรรมมาสนับสนุนแกนเรื่องว่าด้วย "ปัญหาภายในครอบครัว" เสียมากกว่า

คุชุกิ ริอุ นำประเด็นสังคมอย่าง สถาบันครอบครัว มาสื่อสารกับคนอ่านอย่างตรงไปตรงมา ไม่ว่าจะเป็นความรุนแรง การล่วงละเมิดทางเพศ หรือความเพิกเฉยของสมาชิกในครอบครัว ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตของเหยื่อเป็นอย่างมาก

การที่เราอ่าน ไซโคพาธที่รัก และ ความเย็นมรณะ มาก่อน ทำให้รู้สึกถึงลายเซ็นหรือแนวการเขียนที่คล้ายกันมาก จนรู้สึกไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่นัก

สิ่งที่ทำให้ขัดใจเป็นอย่างแรก คือ character development ของ อุราสึงิ (protagonist) เราพยายามเข้าใจหลาย ๆ อย่างที่อุราสึงิเป็น ทั้งการหนีความจริงเพราะเรื่องในอดีตตามหลอกหลอน, การละเลยต่อหน้าที่หัวหน้าครอบครัว, หรือ แม้กระทั่งความเห็นแก่ตัวที่ปกป้องเพียงความรู้สึกของตัวเอง เพราะทุกอย่างเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ แต่ด้วยนิสัยเสีย ๆ ที่แก้ไม่หาย นั่นก็คือชอบมองคนด้วยมุมมองของตัวเอง พร้อมกับสวมความคาดหวังให้กับคนนั้น ๆ ทำให้ขัดใจต่อการกระทำและความคิดของอุราสึงิอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ต่อมาที่ขัดใจ คือ การแปลและคำผิด เช่น
◦ เอแคล์ แทนที่จะเป็น เอแคลร์
◦ พารากราฟแรกเขียนว่า "กองบัญชาการสอบสวนคดีพิเศษ" พารากราฟต่อกันดันเขียนว่า "กองบัญชาการสืบสวนคดีพิเศษ" สรุปจะเป็น สอบสวน หรือ สืบสวน กันแน่?
◦ "เธอยกเข่าข้างหนึ่งขึ้นวางเบาะ" อาจจะไม่ผิดแต่รู้สึกว่าไม่ลื่นไหลเท่า "เธอยกเข่าข้างหนึ่งขึ้นวางบนเบาะ"
◦ "ป้ายอักษรพู่กันข้อความว่า" เป็นประโยคที่ดูไม่สมบูรณ์ เพราะในหัวจัดเรียงข้อความใหม่เป็น "ป้ายอักษรพู่กันเขียนข้อความว่า" แทน

ส่วนในแง่ความโหดหรือความสยดสยอง เรารู้สึกว่าไม่เท่าไหร่ ยังพอรับไหว แต่มีฉากที่ต้องติด Trigger Warning ตัวโต ๆ เพราะ disturbing อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

อีกอย่างที่เราสังเกตเห็นจากผลงานของ คุชิกิ ริอุ คือ การผูกเรื่องราวกับศาสนาคริสต์ แต่ไม่สามารถเบลนด์รวมกันเป็นเนื้อเดียวได้ ทำให้ประเด็นที่ต้องการสื่อดูโดดออกมาจากแกนเรื่อง

ยังเหลือ เสพติดทารุณกรรม และ เสพติดกักขังหน่วงเหนี่ยว ในกองดองอยู่ ขอข้ามไปอ่านเรื่องอื่นก่อนแล้วมาเจอกันใหม่

[Koroz · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ได้เน้นคดี หรือ ปริศนาอะไรมาก เน้นจิกกัดประเด็นทางสังคม แต่อ่านแล้วเสพติดจริง ๆ นะ รวดเดียวจบ

[Ningning the suspicious reader · Rating 3 out of 5]

ความรู้สึกตอนอ่านเหมือนกึ่งข่าวสารคดีกึ่งฟิคชั่น เรื่องจริงและเรื่องแต่งผสมปะปนรวมเป็นเนื้อเดียวกันจนแยกจากกันไม่ออก
.
หนังสือเล่มนี้ตีแผ่สิ่งที่อยู่ในซอกหลืบสังคม เนื้อหาหลักพูดถึงคนจิตทราม(ลวนลามทางเพศเด็ก)ในญี่ปุ่น ขยายไปจนถึงการลักพาตัว ข่มขืน และฆาตกรรม จับมาขยายใส่พล็อตสืบสวนดราม่าแก้แค้นให้น่าติดตามยิ่งขึ้น จำไม่ได้ว่าในเล่มมี trigger warning มั้ย จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องทราบก่อนจะเริ่มอ่าน
.
เนื้อหารุนแรงแบบเข้าใจได้ว่าต้องการฉายภาพไปในด้านมืดของสังคม ปัญหาความเกลียดชังผู้หญิงฝังรากลึกในสังคมเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ จนทำให้ผู้ก่อเหตุไม่รู้สึกผิดเพราะไม่ได้มองเหยื่อเป็นคนเท่ากันตั้งแต่แรก เหยื่อความรุนแรง/ทารุณกรรมทางเพศมีแนวโน้มว่าจะเป็นผู้กระทำวนซ้ำวงจรอุบาว์ต่อไป
.
เราอ่านไปสะดุ้งไป(เพราะมันรุนแรง)หลายครั้งมากๆ ดำเนินเรื่องไว อ่านรวดเดียวจบ ภาวนาให้happy endingอยากให้คนร้ายโดนจับไวๆ อย่ามีเหยื่อเพิ่ม หยุดเรื่องบ้าๆ นี้ซักที นักเขียนคนนี้เขียนเรื่องรุนแรง+จิตวิทยาตัวละคร(เพี้ยนเกินคนปกติเพราะมีปัญหาทางจิต)ทุกเล่มเลยแฮะ เล่มน้ำแข็งแรงสุด

[Kamons · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่ควรจะอ่านคำเตือนเอามากๆ คนที่อ่อนไหวกับประเด็น การทำร้ายร่างกาย การทารุณกรรมเด็ก-ผู้หญิง การข่มขืน การทำลายศพ ควรจะต้องพิจารณาให้ดี ส่วนตัวยังรู้สึกว่าประเด็นพวกนี้ค่อนข้างแรงและน่าหดหู่กว่าเนื้อเรื่องเสียอีก

ส่วนเนื้อหาเราจะได้อ่านผ่านมุมมองของนายตำรวจอุราสึงิ สำหรับเรารู้สึกว่าตัวละครทุกตัวแทบจะสีเทาไปหมด ตัวร้ายน่ะติดดำอยู่แล้ว แต่ตัวหลักอย่างอุราสึงิก็มีบางส่วนที่ไม่ได้น่าเห็นใจเท่าไหร่หรอก บอกเยอะก็อาจจะสปอยด์ไปอีก แต่ก็อ่านสนุกนะ ชวนให้เปิดอ่านหน้าต่อไปเรื่อย ๆดี

[Mirai · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของ ‘มิกุ’ นักเรียนหญิงมัธยมปลาย ที่ทุกข์ทรมานกับการถูกลวนลามบนรถไฟทุกเช้าระหว่างเดินทางไปโรงเรียน แต่อยู่มาวันหนึ่ง เธอหายตัวไป ก่อนจะถูกพบอีกครั้งริมแม่น้ำในสภาพไร้วิญญาณ และศพของเธอก็ถูกทรมานอย่างน่าสยดสยอง แต่สำหรับ ‘อุราสึงิ คัตสึชิ’ ตำรวจสายสืบเจ้าของคดีแล้ว การต้องมาทำคดีแบบนี้ย่อมสร้างความลำบากใจอย่างยิ่ง เพราะเมื่อหลายปีก่อน เขาก็เคยสูญเสียลูกชายคนเล็กด้วยเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน แต่พอยิ่งสืบคดีนี้ ก็ยิ่งค้นพบความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ ทำให้นักสืบอุราสึงิต้องย้อนกลับไปทบทวนถึงคดีในอดีตอีกครั้ง

เป็นนิยายที่เต็มไปด้วยเนื้อหารุนแรง มีแต่ความสลดหดหู่ การทารุณกรรม การฆาตกรรม การล่วงละเมิดทางเพศ ใครอ่อนไหวกับประเด็นเหล่านี้ ผ่านเล่มนี้ไปได้เลยนะ

สำหรับเล่มนี้ เป็นเล่มแรกของนิยายชุด ‘เสพติดความตาย’ เปิดฉากด้วยเหตุการณ์เช้าวันหนึ่งที่ ‘มิกุ’ นักเรียนหญิงม.ปลาย ต้องเผชิญกับเหตุการณ์การถูกลวนลามบนรถไฟระหว่างไปโรงเรียนในตอนเช้า แต่วันนี้มิกุพลาดพลั้งตกหลุมพรางคนร้าย ทำให้เธอถึงแก่ความตายทันที ก่อนจะตัดฉากมาที่ฝั่งของตำรวจ นักสืบอุราสึงิกับทีมที่ได้รับมอบหมายให้ทำคดีนี้ โดยต้องค้นหาความจริงว่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่และคนร้ายคือใคร แต่พอยิ่งสืบไปเรื่อยๆ เราจะยิ่งเห็นสิ่งที่เรียกว่า ‘ขบวนการก่ออาชญากรรม‘ ที่มีการรวมกลุ่ม การพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูล การวางแผน การเตรียมตัว คือทุกอย่างถูกจัดวางมาเป็นอย่างดีเกินกว่าจะมองว่า ’ไม่มีเจตนา‘

เป็นนิยายที่หดหู่และสะเทือนใจพอสมควร เนื้อหาหนักมาก ถึงจะบอกว่าเป็นนิยายสืบสวน แต่พาร์ทสืบสวนไม่ค่อยหนักเท่าไหร่ ตัวคดีก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ทุกอย่างตรงไปตรงมามาก แต่ยิ่งสืบเท่าไหร่ ยิ่งพบกับจุดเชื่อมโยงบางอย่างเล็กๆ ในแต่ละเหตุการณ์ แต่พอขยายใหญ่ออกมาก็สะท้อนให้เห็นถึงความเน่าเฟะบางอย่างของสังคม เห็นถึงเหยื่อบางรายที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม การถูกกระทำซ้ำเติมซ้ำซาก การถูกทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี การถูกยำยีจนแทบจะสูญสิ้นความเป็นคน จนในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ซับซ้อนที่สุดของเรื่องนี้ก็คือจิตใจมนุษย์นั่นแหละ

สำหรับเรา เล่มนี้น่าสนใจมาก น่าสนใจในแง่ของการตีแผ่ด้านมืดของสังคม ความบกพร่องของสถาบันครอบครัว กระบวนการยุติธรรมที่ไม่อาจมอบความเป็นธรรมให้อย่างแท้จริง ตัวละครนักสืบอุราสึงิก็เป็นตัวละครที่น่าสนใจ นายตำรวจที่มีปมในอดีตที่ต้องมาทำคดีที่คล้ายๆ กับคดีของลูกชายตัวเอง เป็นตัวละครที่แบกความนึกคิดอะไรหลายๆ อย่างเอาไว้ ทั้งความรับผิดชอบในฐานะตำรวจทั้งความรู้สึกผิดในฐานะพ่อที่ปกป้องลูกไม่ได้ และที่ทำให้เราทึ่งที่สุดสำหรับเล่มนี้คือการเล่าเรื่องทุกอย่างในทุกส่วนได้อย่างไหลลื่น รวมถึงการผูกปมทุกอย่างเอาไว้อย่างแนบเนียนแล้วมาคลี่คลายในตอนท้าย เป็นหนังสือไม่หนามาก แต่ทุกอย่างครบครันจริงๆ

[chapterly]

น้องเชปเตอร์หยิบเล่มนี้ขึ้นมาเพราะคิดว่าจะได้อ่านนิยายสืบสวน แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ กลับรู้สึกว่ามันเป็นนิยายที่ใช้ "คดี" เป็นเพียงจุดเริ่มต้นในการพาเราไปมองบาดแผลของผู้คนมากกว่า ตัวคดีไม่ได้ซับซ้อนหรือเล่นกับการเดาคนร้ายมากนัก แต่ยิ่งความจริงค่อย ๆ ถูกเปิดเผย ก็ยิ่งเห็นว่าต้นตอของทุกอย่างไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์เดียว หากเกิดจากความเงียบ การเพิกเฉย และระบบที่ปล่อยให้ใครหลายคนต้องเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยประเด็นที่หนักหน่วง ทั้งความรุนแรงในครอบครัว การถูกละเมิด การทอดทิ้ง และความล้มเหลวของกระบวนการยุติธรรมที่ไม่สามารถปกป้องผู้เสียหายได้จริง ๆ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดจึงไม่ใช่อาชญากรรมที่เกิดขึ้น แต่คือสังคมที่ทำให้โศกนาฏกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้นซ้ำได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

น้องเชปเตอร์ชอบตัวละครนักสืบมาก เพราะเขาไม่ได้เป็นฮีโร่ที่เก่งกาจไร้ที่ติ แต่เป็นคนธรรมดาที่ต้องแบกทั้งหน้าที่และความรู้สึกผิดในฐานะพ่อ การสืบคดีครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การตามหาความจริง แต่เป็นการเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเองไปพร้อมกัน ทำให้ทุกการตัดสินใจของเขามีน้ำหนักมากกว่าการไขปริศนาเพียงอย่างเดียว

อีกอย่างที่ประทับใจคือวิธีการเล่าเรื่อง ทุกอย่างค่อย ๆ เชื่อมโยงกันอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีช่วงที่รู้สึกเร่งรีบหรือยัดเยียดรายละเอียด ผู้เขียนค่อย ๆ วางชิ้นส่วนเล็ก ๆ ไว้ตลอดทาง ก่อนจะประกอบเป็นภาพใหญ่ในตอนท้ายได้อย่างลงตัว ขณะที่สำนวนแปลก็ลื่นไหล อ่านง่าย และสร้างบรรยากาศได้ดีจนหลายฉากทำให้น้องเชปเตอร์รู้สึกอึดอัดตาม ทั้งที่ไม่ได้ใช้คำบรรยายรุนแรงมากนัก

นี่อาจไม่ใช่นิยายสืบสวนที่ทำให้เราตื่นเต้นกับการตามหาฆาตกร แต่เป็นนิยายที่ทำให้เราหยุดคิดถึงผู้คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และตั้งคำถามว่าบางครั้ง...สิ่งที่ควรได้รับการสืบสวนมากที่สุด อาจไม่ใช่ตัวคนร้าย หากเป็นสังคมที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ต่างหาก

[Natt · Rating 4 out of 5]

เบื้องหลัง เหตุฆาตกรรมต่อเนื่องที่เกิดแก่ เด็กชายหญิง คือเหยื่อความรุนแรงในครอบครัว ...
การไล่ล่าคนร้ายตัวจริง ของนายตำรวจ ผู้เป็นครอบครัวผู้เสียหาย .. สืบสวนที่อ่านแล้วจิตตก แต่ก็อยากรู้ความจริง

[Faraway S. · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องที่เขียนดี อยากให้ 5 ดาว แต่เสียใจกับชะตากรรมของเหยื่อบริสุทธิ์มากจนไม่อยากชื่นชมผลงานเลย ใจมันติดอยู่กับเหล่าเหยื่อบริสุทธิ์ โดยเฉพาะเหยื่อคนสุดท้าย มันไม่ยุติธรรม ตำรวจก็เหยาะแหยะเหลือเกิน เนื้อหาตีแผ่เสียดสีสังคมที่ตำหนิก่นด่าเหยื่อและความเลวร้ายที่ผู้หญิงกับเด็กต้องเผชิญ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยกับเด็กและผู้หญิงเลย ไหนจะสังคมที่ปลอบโยนเห็นใจคนเป็นพ่อ แต่ดันสร้างเหยื่อเพิ่มด้วยการวิพากษ์วิจารณ์คนเป็นแม่ คนเป็นแม่โดนคาดหวังให้ต้องรับผิดชอบชีวิตลูกอย่าวรอบคอบเสมอ และเมื่อเกิดความสูญเสีย กลับโดนตำหนิมากกว่าใคร สังคมคาดหวังจากผู้หญิงจนวินาทีสุดท้ายจริง ๆ แต่ก็ด่าทอและตำหนิเหยื่อ เด็กชายก็ไม่พ้นคำครหา แต่เด็กหญิงที่เข้าสู่วัยรุ่นจะโดนหนักเลย เราตีความหนักมาก โดยเฉพาะสองประเด็นที่ผุดขึ้นมาในใจเรา

1. ผู้หญิงและทุกเพศไม่ควรเจอเรื่องระยำตำบอน แต่การเพิกเฉยก็ส่งต่อปัญหาต่อไป การไร้มือที่ยื่นไปช่วยเหยื่อสร้างสังคมบิดเบี้ยวอันน่าอดสูขึ้นมาเอง ทุกคนรู้ดีอยู่แล้วแต่ยังเพิกเฉย

2. ผู้หญิงเกลียดกันเอง หันมาทำร้ายคนเพศเดียวกับตัวเองทั้งเด็กและผู้ใหญ่เพราะอะไร ถ้าไม่ใช่สังคมปิตาธิปไตยที่สร้างผู้หญิงให้เป็นปีศาจขึ้นมา สังคมปิตาโอบอุ้มผู้ชายโฉดชั่วที่ก่ออาชญากรรมทางเพศในครอบครัวตัวเอง ความลำเอียงที่ย่ามีต่อหลานสาว ความ internalize misogyny ที่ผู้หญิงในครอบครัวมอบให้กันสร้างบาดแผลแบบไหนให้เหยื่อ แล้วเหยื่อที่ไม่ได้รับแสงสว่างจะเติบโตมาเป็นแบบไหนได้ หากไม่ตาย ก็คงกลายเป็นปีศาจของผู้หญิงด้วยกันเองต่อไปไม่รู้จบ

เป็นเรื่องที่หดหู่มาก โหดเหี้ยม อาชญากรรมทางเพศที่เกิดกับเด็กมันเลวร้ายมาก ตอนจบก็ระยำใจที่สุด มันสมควรตายต่างหาก แต่เมื่อพินิจถึงต้นเหตุปัญหาก็พบว่าสังคมชายเป็นใหญ่นั่นแหละสร้างปีศาจตัวใหม่ขึ้นมาไม่รู้จบ ผู้หญิงคนหนึ่งที่โดนกดขี่ข่มเหงท่ามกลางสังคมที่รับรู้แต่พากันเพิกเฉย เข้าใจในที่สุดว่าทำไมเมื่อถึงตอนจบ อาชญากรจึงเปลี่ยนเป้าหมาย

แต่ถึงจะรู้ที่มาของอาชญากร ก็ไม่ยอมรับความชั่วร้ายที่เกิดกับคนบริสุทธิ์คนอื่นอยู่ดี

[Bighead_Monster · Rating 3 out of 5]

ทั้งศพเด็กชายบนภูเขา ศพเด็กสาวมัธยมที่โดนทำร้ายข่มขืนทารุณเหมือนคนทำมันเสพติดฆาตกรรม ภายใต้เบื้องหลังตัวตนฆาตกรที่มีแรงจูงใจสุดโหดไร้ปรานีกับปัญหาทางใจซ่อนเร้นในสังคมด้านมืดเชื่อมโยงไปถึงการค้ามนุษย์ ดิบเถื่อนชั่วช้าตีแผ่ปัญหาสังคมหลายอย่าง สืบสวนที่อ่านไม่ยากแต่หดหู่รอดูคนทำมารับกรรม
.
*ความรุนแรงทางเนื้อหา18+ เยาวชนและผู้มีจิตใจอ่อนไหวไม่ควรอ่าน /เริ่มที่เด็กสาวมัธยมคนหนึ่งเดินทางไปโรงเรียนเป็นปกติ แต่กลับหายไปตัวและถูกพบเป็นศพทิ้งไว้แถวข้างทาง มีร่องรอยทรมานอย่างทารุณก่อนเสียชีวิต ตำรวจสืบพบว่าคดีมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนในเว็บใต้ดินที่ใช้นามแฝงพูดคุยกัน

กลุ่มคนโรคจิตนี้คือมารวมตัวกันนัดแนะแผนการเพื่อที่จะไปรุมลวนลามเหยื่อ เด็กหญิงชายที่เดินทางคนเดียวบนรถไฟหรือในเมือง คนอ่านจะได้ลงไปสืบในหลาย ๆ คดีที่ดูจะเชื่อมโยงกัน แกะรอยแก๊งอาชญากรรม เชื่อมโยงไปถึงการค้ามนุษย์ค้าประเวณี โยงใยเปิดโปงความชั่วช้าและสะสางพวกมันทั้งหมด

มุมมองอ่านเราจะได้สวมบทเป็นคุณตำรวจอุราสึงิที่ลงสืบคดีนี้ ผู้มีแผลในใจจากที่ลูกชายหายตัวไปจนถูกพบเป็นศพ กลายเป็นคดีที่ยังคลี่คลายไม่ได้ เขารู้สึกผิดที่ดูแลลูกให้ดีไม่พอจนมีปัญหากับภรรยา ชีวิตครอบครัวแตกสลาย ในคดีนี้เขาจึงทำเต็มที่และต้องดูแลเด็กเล็กแถวอะพาร์ตเมนต์ที่ต้องอยู่เพียงลำพังอีกด้วย

เล่นประเด็นเรื่องครอบครัว การเลี้ยงดูเด็ก ให้เวลาแก่ลูกหลานเป็นสิ่งสำคัญ โดยมีซีนทรมานผ่านมุมมองเด็กสุดสะเทือนใจ ซึ่งตัวฆาตกรเบื้องหลังเองก็วางแผนรัดกุม ฉลาดแต่ชั่ว ควบคุมคนเพื่อยืมมือคนได้อย่างความโกรธแค้นที่บังเกิดจากปูมหลังที่โหดร้าย แต่มาลงกับผู้ไม่เกี่ยวข้องอย่างไม่เป็นธรรม

อ่านแล้วอยากตะบันหน้าใครสักคนที่ทำระยำตำบอนในเล่ม มีทั้งการล่วงละเมิดทางเพศ ทารุณกรรม-ข่มขืนเด็กชายหญิงอายุน้อย เผยภาพการกระทำรุนแรง แสดงถึงปัญหาความกดดันทางสังคม ภายใต้การใช้ชีวิตแบบที่ไม่ค่อยสุงสิงกันตัวใครตัวมัน ชีวิตและความปลอดภัยของเยาวชนในสังคมเป็นเรื่องที่น่ากังวล

เรื่องซับซ้อนแต่พัวพันครบครัน สมฝีมือคนเขียนเล่ม #ไซโคพาธที่รัก ที่งานเขียนมักแสดงให้เห็นถึงความรุนแรงที่มีต่อเยาวชน แต่ไม่ใช่เพื่อให้คนอ่านชอบใจ เป็นการตีแผ่และทิ้งให้ตกตะกอนครุ่นคิด สะท้อนความรุนแรงในมนุษย์ ปัญหาครอบครัว ปัญหาทางเพศ เขียนได้น่าติดตามแต่หดหู่สุด ๆ ใจไม่พร้อม ไม่แนะนำ


วรรคที่ชอบ

- ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่รู้พฤติกรรมของลูกทุกอย่างหรอก

- การล่วงละเมิดทางเพศคือการฆ่าจิตวิญญาณ

[konak 藤 · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เป็นเล่มแรกที่ได้อ่านของนักเขียนคนนี้ แล้วก็คงไปตามอ่านงานอื่นๆอีก ˄_˄ อาจารย์เขียนตีแผ่สถาบันครอบครัวได้น่าอ่านนะ
เริ่มเรื่องด้วยคดีการล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ที่สังคมในเรื่องมองดูเป็นปกติมาก (ได้ยังไง)
เหมือนเป็นการปูคดีมาก่อนทำให้สามารถโยงตัวละครไปเรื่องต่างๆได้ เพราะคดีไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ตัวร้ายโดนจับกุมอย่างเรียบง่าย แต่ลาสบอสที่แท้จริงฉลาดมาก ตอนอ่านก็หวังไว้ว่าอยากให้จับกุมนางได้ เพราะนางแสบมากจริงๆ แต่ก็จบได้แบบมีภาคต่อ ให้นางไปสร้างเรื่องอีก แถมเปลี่ยนสไตล์ใหม่ สงสารคาโนะกับอายูมาก T_T คาโนะพ่อแม่เธอไม่ได้สนใจใยดีลูกสาวเลย โดนปล่อยปละละเลยไม่มีที่พึ่งทางใจ มันเลยเข้าทางลาสบอสสุดๆ ส่วนน้องอายู เสียใจอะน้องก็แค่เด็กเอง แต่ก็โดนไปตามคาด แอบทำใจไว้แล้ว ว่าคนเขียนน่าจะใช้ตัวละครนี้ไว้เล่นลูกเล่นแบบนี้ สุดท้ายนี้การเลี้ยงดูของครอบครัวสำคัญมากจริงๆ

[BowEiyaEita · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้มีเหตุการณ์ที่น่าหดหู่ ทารุณ การกระทำที่โหดร้ายกับเด็ก ผู้หญิง เลยอ่านแบบเรื่อยๆ เหนื่อยก็พัก แต่ช่วงท้ายลุ้นมากเลยอ่านรวดเดียว
การบรรยายที่รุนแรงเห็นภาพ สะท้อนสังคมส่วนนึงเหมือนกันที่ผู้ชายเป็นใหญ่ ผู้หญิงที่โดนกระทำเลยมาแก้แค้น แต่จิตใจเธอเลยเถิดไปไกลมากแล้ว จากแก้แค้นเลยกลายเป็นวางแผนฆาตกรรมไปทั่วโดยมีคนลงมือแทน
สรุป อ่านได้เรื่อยๆไม่เหมือนมนุษย์กบ ไม่ได้สืบสวนมากนัก แนวเล่าไปเรื่อยๆ สะท้อนสังคมบ้าง จบเล่มแบบมีต่อเล่มต่อไป

[puera wo · Rating 3 out of 5]

ตั้งแต่เริ่มจนจบในหัวมีแต่ความคิดว่า สถาบันครอบครัวเป็นสถาบันแรกและเป็นสถาบันที่สำคัญที่สุดเลยค่ะ ใช้เวลาอ่านเล่มนี้ไม่นานมากเพราะเล่าเรื่องได้น่าติดตาม คือมันวางไม่ลง ช่วงแรกก็อ่านได้เรื่อยๆลุ้นไปมา แต่พอถึงช่วงท้ายๆเล่ม รู้สึกอึดอัดแบบต้องค่อยๆอ่านไป เพราะเล่นกับใจสุดๆ จนตอนนี้อ่านจบแล้วก็แบบว่า คนเขียนใจร้ายเกิน55 แต่เเป็นเพราะเขาเขียนดีจริงๆเราเลยรู้สึกตามไปด้วยได้ พอมานึกแล้วมันเป็นการจบที่ให้ความรู้สึกว่าเข้ากับบุคลิกของตัวฆาตกรในเล่มนี้เลยค่ะ

[ComaFrizt · Rating 4 out of 5]

ยังอ่านไม่จบ แต่ประทับใจการแปลและบรรยายค่ะ เห็นภาพตามได้ง่ายมาก แม้ไม่ได้หยั่งลึกถึงจิตใจตัวละคร แต่เราที่เป็นผู้อ่านกลับรู้สึกอิน และอึดอัดตามได้
ประเด็นในเรื่องอาจจะไม่ได้หวือหวามากนัก แต่สะท้อนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงได้ดีค่ะ

[Pakapak Sankhasundara · Rating 4 out of 5]

ผมว่าเค้าเขียนได้เรียลดีอ่ะ ไม่เหมือนเล่มของมนุษย์กบ อันนี้อ่านแล้วจะอ้วกจริง

[Aomdao · Rating 5 out of 5]

โหดจริงๆ

[janeny ไก่บิน · Rating 5 out of 5]

สะท้อนสังคมและอ่านได้ไม่มีเบื่อ จบแบบมีเล่มต่อแน่นอน

[JP · Rating 4 out of 5]

อ่านสนุกตั้งแต่บทนำ โหดแต่มีประเด็นทางสังคมแฝง
เหยื่อทารุณกรรมที่กลายมาเป็นผู้กระทำ
จะโทษใครดีนะ...

[Akemongkol Muangngam · Rating 4 out of 5]

สนุกดีนะ เล่นกับจิตใจคนอ่านดี

[TONG . · Rating 4 out of 5]

#ShelfReview เสพติดฆาตกรรม

ศพหญิงสาวที่นำพาไปสู่เหตุการณ์ล่วงละเมิดบนรถไฟของผู้ร้ายไร้สำนึก
เพราะเข้าใจผิดว่าอ่านเล่มไหนก่อนก็ได้ เลยดันอ่านเล่มนี้เป็นเล่มสอง
ทำให้โดนสปอยล์เนื้อหาช่วงท้ายของเรื่องไปเยอะแบบพอสมควรเลย
ส่วนตัวชอบกว่า เสพติดทารุณกรรม นะ ในแง่เนื้อเรื่องที่เล่าสมูธกว่า
ไม่ได้เน้นฉากโหด ๆ แหวะ ๆ แต่ก็แทนที่ด้วยฉากที่เกินความเป็นมนุษย์
ตีแผ่มุมมองเหล่า ‘ชายเป็นใหญ่’ กับการล่วงละเมิดอย่างไร้อย่างอาย
เราว่าคุณ คุชิกิ ริอุ ผู้เขียนมีลายเซ็นต์ชัดมากเรื่องการตีแผ่มุมมองสังคม
ซึ่งทำให้ส่วนของพาร์ทการสืบสวนเป็นเพียงแค่กลิ่นที่โยนเข้ามาเท่านั้น
โฟกัสจริงคือเรื่องการออกสำรวจจิตใจผู้คนโดยรอบเหตุการณ์มากกว่า
ทั้งเหยื่อ ผู้กระทำผิด ผู้บงการ ครอบครัว เพื่อน ซึ่งเราว่าครบถ้วนดี
นี่น่าจะเป็นซีรีส์ที่ตีแผ่เรื่อง อาชญากรรมทางเพศ ได้ถึงกึ๋นสุด ๆ แล้ว

7.5/10 .

[Emi · Rating 3 out of 5]

全くもって救いがなかった。つらい。

[F Gato · Rating 3 out of 5]

社会派大礼包：十恶不赦口味齐全