Yorgos Lanthimos: Między zmysłami a językowym zafałszowaniem świata

by Iga Pękala

Filmy Yorgosa Lanthimosa to obrazy niezwykłe. Autorka monografii opisuje sześć spośród nich: Kinettę (2005), Kieł (2009), Alpy (2011), Lobstera (2015), Zabicie świętego jelenia (2017) i Faworytę (2018). Dobór nie jest przypadkowy, to dzieła, w których grecki reżyser nieustannie widzów prowokuje, drażni, myli tropy. Po seansie długo nie pozwala zapomnieć o wizjach, które zawarł w filmach, i pozostawia odbiorców z dylematem, jak rozumieć intencje twórcy.

Iga Pękala interpretuje dzieła Lanthimosa, wykorzystując zmysłową teorię kina, która zmienia tradycyjny odbiór filmów w doznanie psychosomatyczne. Prezentuje nieuświadamiane dotąd związki między filmem, jego twórcą i widzem, wydobywanym z roli wyłącznie obserwatora. Szczególnie wiele miejsca poświęca tańcowi, który jak refren powraca w kolejnych filmach, pozwalając lepiej rozumieć i przeżywać emocje bohaterów Lanthimosa. W pewnym sensie wręcz stawać się nimi.

Twórczość reżysera wymyka się jednoznacznym klasyfikacjom, mieści się między kinem gatunkowym a autorskim, hermetycznym i awangardowym, coraz bardziej przesuwając się jednak w stronę kultury popularnej. Lanthimos łączy estetyczne eksperymenty z silnym oddziaływaniem na emocje. Zwodzi widzów, jednocześnie kształtując i pogłębiając ich wrażliwość. Iga Pękala odkrywa i opisuje te zabiegi twórcy, dzięki czemu jego przesłanie staje się bardziej zrozumiałe, choć nadal nie przestaje intrygować.

282 pages, Paperback

Published December 30, 2024

Reviews

[Mateusz Wesołowski · Rating 5 out of 5]

Naukowa analiza twórczości słynnego już greckiego reżysera Yorgosa Lanthimosa z perspektywy zmysłowej teorii kina. Idealna pozycja dla miłośników współczesnej kinematografii (wiele nawiązań do filmów, takich jak Pulp Fiction, Milczenie owiec czy Funny Games; mnóstwo fotosów), którzy uwielbiają zanurzać się głęboko w filmowych światach. Nie wspominając oczywiście o fanach samego reżysera!

[merlin · Rating 5 out of 5]

Kino Lanthimosa nie przychodzi jako pierwsze do głowy, gdy mowa o kinie zmysłowym. Autorka udawadnia jednak, że ten zmysłowy potencjał kino reżysera posiada, a nawet przez specyficzne środki wyrazu wykorzystywane w tych filmach oddziaływanie na zmysły może być nawet większe.
Analiza jest ciekawa także w kontekście drogi Lanthimosa od filmów greckiej Nowej Fali do filmów hollywoodzkich.