거미남

明智小五郎事件簿 #3

by Edogawa Rampo, 에도가와 란포

도서출판 b에서 일본 추리소설의 아버지로 불리는 에도가와 란포의 작품 중 아케치 고고로가 등장하는 작품만을 전 16권으로 집대성한 '아케치 고고로 사건수첩' 시리즈를 출간한다. 요코미조 세이시의 긴다이치 고스케와 함께 일본의 대표적인 명탐정으로 일컬어지는 아케치 고고로는 에도가와 란포가 창조한 동양 최초의 탐정 캐릭터이다.

1925년 'D자카 살인사건'에서 일개 서생으로 처음 등장한 이후 1955년 '그림자남'에 이르기까지 에도가와 란포가 지속적으로 집필한 아케치 고고로 시리즈는 성인 독자들 뿐 아니라 어린 독자들을 대상으로 한 소년탐정단 시리즈까지 그 영역을 확대하였으며, 시대를 막론하고 일본 내에서 대중적인 인기를 구가하였다. 도서출판 b의 '아케치 고고로 사건수첩' 시리즈는 바로 그 유명한 아케치 고고로의 활약상을 사건 발생 순서에 따라 엮었다.

제2권의 ≪난쟁이≫ 사건 이후 3년 후, 아케치 고고로의 최대 적수가 등장한다. 중국을 거쳐 인도를 여행 중인 아케치 고고로. 그의 부재중에 일본에서는 희괴한 일들이 연이어 발생한다. 절단당한 사체의 일부가 석고상의 형태로, 한 여성의 사체가 수족관에서 마치 인어의 형태로 발견된다.

이를 해결하기 위해 등장한 범죄학자 구로야나기 박사와 나미코시 경부, 이들에게 날아든 살인 예고장. 희대의 살인마 거미남의 등장으로 일본 전역은 공포에 빠진다. 희생자인 젊은 여성들에게는 모두 비슷한 외모의 소유자로, 당대 유명한 여배우 역시도 표적이 되는데...

Genres: Mystery, Japan

336 pages, Paperback

First published August 10, 1987

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Mizuki · Rating 3 out of 5]

3 stars. For my beloved author Edogawa Rampo, I want to give Kumo Otoko (translation: Spider Man, not to be confused with The Amazing Spiderman) more stars, but...I can't. Comparing with Rampo's other works, this one is just so-so.

Though Kumo Otoko honestly doesn't fall short in entertainment value and shock value. A lot of beautiful girls were murdered by the madman who called himself Kumo Otoko in many, many gruesome, sickeningly imaginative methods, and the entire story plays out like some Detective Soap Operas. Part of me is satisfied by the boundless cruelty and creative wickedness Rampo had managed to demonstrate in his novel, but I can't ignore this novel isn't half as elegant, dreamy, charming and breathtaking as Rampo's other masterpieces.

If you like dramatic, graphic murder mystery, then Kumo Otoko will suit your taste, but if not...read other books by Edogawa Rampo.

[Angel 一匹狼 · Rating 3 out of 5]

The problem with many writers is that they end repeating themselves. And this kind of happens in this 蜘蛛男 (The Spider-Man) to monsieur Rampo Edogawa. It has to be noted, though, that this one was written when he was starting his ero-grotesque period and leaving behind his more mystery oriented stories.

And this suffers from it.

It all starts quite well,... well, if you are expecting to see a very dark story, with some gruesome situations. You get my point. A very strange man decides to open an art office and asks for secretaries to work there. Many young women go for the interview, but he just decides to contract one of the latest, and then, with some cunning and slyness, gets her to go with him after work. And...

Saying that Edogawa likes gruesome and grotesque situations is an understatement. Here we have fights, blood, craziness, a very surrealistic evil plan and a great fight of wills between the bad guy, known as The Spider-Man (no relation) and professor Kuroyanagi, an expert on serial killers and bad people in general. Edogawa does a good job of pitting these two against each other in very different and exciting situations. But he can't get the story to be original or crazy enough, which works against it. It is not as bloody as it could have been and drags a little in the middle. It has a couple of missteps along the way (and some decisions that I think just were made because the story had to be stretched like gum, being serialized as it was). Edogawa keeps talking to the reader as always, which curiously, I don't think it takes from the story. Luckily enough, it picks up the pace in the last part, and ends in a satisfying way, with a couple of nice twists, that even if expected probably by some, add to the fun.

And a small spoiler, we can enjoy an appearance by the great Akechi Kogorō, which I always enjoy reading about.

Fun, but nothing otherworldly.

6

[Kamons · Rating 4 out of 5]

คนที่ชอบในบรรยากาศของนิยายสืบสวนญี่ปุ่นยุคเก่า แนวๆ คินดะอิจิต้องเล่มนี้เลยจ้า ได้กลิ่นอายเดียวกัน

สำหรับเนื้อเรื่อง ถ้าเป็นคอนิยายสืบสวน อ่านๆ ไปก็คิดว่าคงพอจะคาดเดาตัวเจ้าแมงมุมนี่ได้แหละ แต่อย่างที่บอกทริกไม่ใช่สิ่งสำคัญ ความมีกลิ่นของนิยายสืบสวนนี่แหละที่มันให้มันสนุก อีกอย่างพออ่านๆ ไปนึกว่ามันจะจบ เอ้ย..ไม่จบ
เรื่องยืดๆ ไปอีกนิด นึกว่าจะจบ เอ้ย..ไม่จบ
เป็นแบบนี้สัก 2-3 รอบ เออ แปลกดีไม่เคยอ่านเจอนิยายแบบนี้
สรุป คอคินดะอิจิหยิบเล่มนี้ได้เลยจ้า

[J · Rating 3 out of 5]

เป็นเค้าโครงเรื่องที่ไม่รู่ว่าคิดได้อย่างไรเนอะ ในยุคสมัยนั้น
เราอ่านงานของเอโดะงะวะ รัมโปะกี่เล่ม
ก็รู้สึกอัศจรรย์ในความช่างคิดเค้าโครงเรื่องของคุณเขาแทบทุกเล่ม
แม้ว่าความสนุก ความน่ากลัว หรือความสยดสยองจะไม่พีคมาก
แต่เรื่องความคิดสร้างสรรค์ ความซับซ่อนซ่อนเงื่อน ยังไงก็ต้องยกให้คุณเขานะ

เอาจริงๆ ตัวบทของเรื่องนี้ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไรมาก
มีหลายจุดที่อ่านแล้ว อ้าว...อีหยังวะ
เช่น เกริ่นซะให้อะเคะจิเป็นนักสืบที่เก่งกล้า
แต่บางจุดดันเขียนถึงว่า เป็นแค่นักสืบสมัครเล่น
ซึ่งเราว่ามันไม่เข้ากัน
อ่านแล้วงงๆ เหมือนเป็นประโยคขัดแย้งที่เชื่อมด้วย 'และ'

------------------------

หรือเนื้อหาบางตอนนี่ก็กำลังจะมันแล้วเชียว
นึกว่าจุดไคลแมกซ์แล้ว (เอาจริงๆมันเหมือนมีจุดที่เกือบไคลแมกซ์อยู่เยอะมาก)
แต่สุดท้ายก็ไปไม่สุด
เหมือนจะเก่งจะเก่งอยู่ละ แต่เอ้า...พลาดขึ้นมาซะอย่างนั้น
แล้วเป็นความพลาดที่โครตไม่เมคเซนส์
อย่างตอนที่นู่น...แปลงตัวเป็นชาวบ้านเพื่อจับตัวฆาตกร
ก็ไม่รู้ว่าที่ฆาตกรมันรู้ได้อย่างไรว่าผู้หญิงมาอยู่ที่นี่
แต่สุดท้ายฆาตกรก็หลงกลแล้วโดนจับได้จนได้

บทก็เขียนซะดิบดี มีตอนที่นักสืบพลาดท่า
มีตอนที่ผู้หญิงวิ่งไปหยิบปืนแล้วยิงไปที่ฆาตกรเพื่อช่วยนักสืบ
เขียนถึงกระทั่งเอฟเฟกต์หลังจากเหนี่ยวไกอะ
เขียนถึงกระทั่งย้ำว่านักสืบมัดฆาตกรไว้อย่างดิบดี
ไม่มีทางดิ้นหลุดได้แน่นอน

ไง บทจะฉลาดก็ฉลาดประล้ำประเหลือ
บทจะกล้าหารชาญชัยเป็นหญิงแกร่งก็แกร่งเหลือเกิน

แต่...
ไม่รู้นึกยังไง

อยู่ดีๆก็เขียนให้ผู้หญิงเห็นฆาตกรเลือดไหลแล้วใจอ่อนขึ้นมา
เอ้อ...เอาเข้าไป
สู้อุตส่าห์ใจเด็ดใจเดี่ยวมาตลอดเกือบทั้งเรื่อง
พอจับตัวฆาตกรได้ เห็นเลือดไหลกองท่วม
อยู่ดีๆก็ใจยวบ กลายเป็นสาวใจอ่อน
ถึงขั้นแก้เชือกปล่อยตัวฆาตกรให้หนีไปซะงั้น!

เออ เอาเลย เอาที่สบายใจ

สุดท้ายเป็นไง
ก็ตาลปัตรกลายเป็นเข้าทางโจรเฉย
ใจอ่อน ปล่อยฆาตกรหนี สุดท้ายโดนลักพาตัวซะเอง
แล้วก็โดนฆ่าซะเอง

งง...งงเลยดิ
เหมือนอ่านเรื่องแมงมุมสังหารได้ครึ่งเล่ม
อยู่ดีๆครึ่งเล่มหลังก็กลายเป็นเรื่องอะไรก็ไม่รู้
ซับซ้อนซ่อนเงื่อนชนิดที่ว่าเหมือนทำต้นฉบับสองเรื่องสองเล่มปนกันอะ
แล้วก็ส่งเข้าโรงพิมพ์ทั้งอย่างนั้น
ผลเลยออกมาเป็นหนังสือสองเรื่องในเล่มเดียว

อีบางตอนที่เก่งก็เก่งเหลือ
อีบางตอนที่อีหยังก็อีหยังจนเกินจะกู่
อีหยังแบบพุ่งนอกจักรวาลไปเลย

-----------------------

อ่อ แล้วตอนจบไม่เฉลยด้วยนะ
ว่าสุดท้ายผู้ช่วยฆาตกรที่เป็นเด็กเกเรนี่โดนจับหรือเปล่า
นี่ก็หวังว่าอาจมีเฉลยแพมๆมาบ้าง
แต่อ่านจนจบแล้วก็ไม่มี...

ก็คือบทแอบพังแหละ
(จริงๆก็ไม่แอบ...)

แต่เค้าโครงเรื่องที่ถูกคิดและเขียนขึ้นเมื่อนานมากๆแล้ว
เทียบกับปัจจุบันที่เราหาข้อมูลอะไรได้ง่ายขึ้นกว่า
ก็ต้องบอกว่าเก่งและเจ๋งมากจริงๆ

แต่บทอะ...บทอะ...

[Pete WK. · Rating 3 out of 5]

เป็นเล่มที่สองในชุดยอดนักสืบอาเคจิ ที่เราได้อ่าน เล่มแรกก็คือ ฆาตกรรมบนเนิน D (ซึ่งเราก็ไม่ได้ปรับทับใจเท่าไหร่)


เนื้อเรื่องก็คือมีฆาตกรโรคจิตที่ต้องการสร้างงานศิลปะจากการฆ่าคน ฉายาของมันก็คือไอ้แมงมุม
อาจจะเป็นเพราะเราคาดหวังมากเกินไปมั้ง เพราะจากเล่ม ฆาตกรรมบนเนิน D เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
ก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะมันสั้นเกิน เป็นแค่ตอนสั้นๆ เนื้อเรื่องเลยและอะไรต่างๆมันเลยดูห้วน

พอเป็นแมงมุมสังหาร เราก็เลยคาดหวังไว้ว่า เป็นเนื้อเรื่องขนาดยาวแบบนี้ มันจะต้องมีลุกเล่นลุกหลอก
มีความสนุกแบบที่ตอนสั้นๆให้ไม่ได้แน่ๆ แต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย
อาจจะเพราะค่อยข้างคุ้นชินกับคินดะอิจิมากกว่าละมั้ง



อ่านไปแรกๆ ก็ยังสนุกอยู่นะ แต่ละบทก้เป็นตอนสั้นๆ เลยอ่านได้เรื่อยๆ ไม่รู้สึกหนื่อย
พอไปถึงกลางเรื่อง เรอ่มตะหงิดๆกับทริคต่างๆของไอ้แมงมุม เพราะมองในมุมของคนที่อยู่ในเหตการณ์
มันก็ไม่มีทางที่จะทำอะไร หรือหายตัวไปแบบไม่มีใครเจอได้


แล้วไอ้กลางเรื่องที่ว่านี่แหละ เราดันนึกอะไรขึ้นมาได้
กลายเป็นว่าเราเดาไอ้แมงมุมได้แล้วว่าเป็นใคร ทั้งๆทีี่เพิ่งถึงครึ่งเรื่อง
ก็มาจากไอ้ทริคต่างๆมันน่าฉงนนั่นแหละ ถ้าเราเดาออกว่าใครเป็นไอ้แมงมุม พวกทริคต่างๆที่ไม่น่าจะทำได้
มันก็จะสามารถอธิบายได้ง่ายมากๆ

ตอนที่อ่านไอเราก็ยังไม่ปักใจเชื่อ คิดว่าต้องมีอะไรมาหลอกเราแน่ๆ สุดท้าย ไม่หลอก ไม่พลิกโผอะไรทั้งนั้น
เฉลยมาแบบกับที่เราคอดไว้เป๊ะ
แถมท้ายเรื่องก็มีความเล่นใหญ่เกินเบอร์มาก


สุดท้ายแล้ว เล่มนี้ก็ยังไม่ใช่ผลงานที่เราประทับใจ
อีกเหตผลนึงอาจจะมาจากที่เราชอบแนวฆาตกรรมที่เกิดจากคนใกล้ตัวของคนถูกฆ่า แล้วตัวเอกต้องมาสืบให้รู้ว่าใครคือฆาตกร
เราชอบฆาตกรรที่แรงจูงใจมันเกิดจากตัวบุคคลต่อตัวบุคคล ไม่ใช่แนวฆาตกรโรคจิตฆ่าคนเพื่อแค่อุดมการณ์บางอย่าง

ซึ่งไปดูหนังสือชุดยอดนักสืบอาเคจิที่เหลือ มีความเป็นไปได้ว่า เกือบทุกเล่มจะเป็นแนวไล่ล่าชิงไหวชิงพริบกับฆาตกร (ฮืออ)
แล้วเราซื้อมาตุนไว้เกือบครบแล้วด้วย 55555

จะพยายามเปิดใจมากกว่านี้ก็แล้วกัน จะบอกว่ามันไม่สนุก มันเชย ก็คงพูดแบบนั้นไมไ่ด้
เพราะเรื่องนี้ก็ถูกแต่เมื่อเกือบร้อยปีทีี่แล้วนู่น ความผิดไม่ได้อยู่ที่นิยายเลย อยู่ที่ตัวเรานี่แหละ
ว่าจะยอมเปิดใจและปิดหูปิดตาเพื่อที่จะเสพผลงานพวกนี้มั้ย

[Ryoji Seta · Rating 3 out of 5]

สไตล์การดำเนินเรื่องทำให้รู้สึกเหมือนเป็นผู้ชมที่กำลังดูหนังโรงอยู่ แปลกดี
เดาคนร้ายได้ไม่ยาก ตัวเอกออกมาตอนท้ายเรื่อง อะเกะชิฉลาดมาก แต่มีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป ทำให้พลาดท่าฆาตกรง่ายไป ฆาตกรตายง่ายไป จบแบบงงๆ เหมือนจะต้องมีต่อ
ตัวเด่นอีกตัวที่ปูมาว่าเป็นหญิงที่ดูฉลาด แต่มาโดนฆ่าเพราะความโลกสวยของนางในตอนท้าย แต่ก็สมควรตายแล้ว (อ่านแล้วหงุดหงิดความโง่ของนางสุด)
โดยรวมอ่านได้เพลินๆ

[Pun · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ หลายคนคิดว่าเหมือนจะซ้ำกับเล่มอื่น
แต่ต่างกันในแง่มูลเหตุจูงใจ วิธีการฆาตรกรรม และลานเซ็นท์ของฆาตรกร
อยากจะให้เยอะกว่านี้แต่ตลกตรงเรื่องเขตเมือง
กับอะไรหลายๆอย่างที่มันเป็นไปไม่ได้ในชีวิตจริงแม้ในยุคนั้นก็ตาม

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

ใจจริงอยากให้3.5 ชอบช่วงครึ่งเล่มแรกมาก เลยปัดให้4ละกัน ดำเนินเรื่องสนุก ฆาตกรฆ่าโหด ต่างกับเล่มอื่นๆเลย

แต่ไหงพอครึ่งหลัง ช่วงไล่ล่า น่าเบื่อมากก เยิ่นเย้อ จริงๆควรจบได้กระชับกว่านี้ แอบเสียดาย เลยทำให้ความสนุกช่วงแรกหายไปเลย

[NARUMON · Rating 3 out of 5]

เดาง่ายไปหน่อย และค่อนข้างย้วย รู้สึกว่ามันยาวเกินความจำเป็น

อ่านแล้วแอบนึกถึงจอมโจรคิดส์ (ซึ่งคิดส์คงเอามาจากเรื่องนี้มากกว่า)

[Supakorn · Rating 3 out of 5]

เปิดเรื่องได้น่าสนใจแต่เดาง่ายไปหน่อยแหละ ถ้าใครเคยอ่านงานของรัมโปะ หรือ คินดะอิจิมาก่อนน่าจะเดาได้ไม่ยาก
แถมท้ายๆเล่มรู้สึกว่าน่าเบื่อหน่อยๆแหละ แต่โดยรวมอ่านได้เรื่อยๆ สนุกดี

[Wachansa · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้สนุกเด้อออ ว่าไม่ได้ น่าติดตามตื่นเต้นระทึกขวัญกันทั้งเรื่อง เสียนิดนึงตอนจบเล่นใหญ่แบบขาดๆ เกินๆ ไปหน่อย แต่สำหรับคอสืบสวนสอบสวนสยองขวัญแนะนำเลย

[Fiefie · Rating 1 out of 5]

ไม่สนุก สำนวนการเขียนประหลาด เนื้อเรื่องยิ่งแล้วใหญ่ เห็นคนบอกว่าฝั่งญี่ปุ่นมีแต่งานเขียนชั้นครู แต่อันนี้คือ อะไรกันเนี่ยยยย

[Iggyizzy2000 · Rating 3 out of 5]

โดยส่วนตัวกับเรื่องนี้แล้วคิดว่าเรื่องดำเนินอย่างสนุกในช่วงต้นแต่เริ่มมาแผ่ว
เนื่องจาก เดาว่าใครคือฆาตกรได้ไม่ยากตั้งแต่กลางเรื่อง
ทำให้ที่เหลือเหมือนนั่งอ่านแผนการณ์ของมันมากกว่า
ทำให้เรื่องดูค่อนข้างธรรมดาไม่ซับซ้อนอะไร
แถมช่วงท้ายยืดเยื้อมากจะจบแต่ก็ไม่จบซะที

จุดไคล์แม๊กก็ไม่น่าเชื่อถือดูลอยๆเหมือนดูหนังไอ้มดแดงมากกว่า

แต่อย่างไรก็ตามนิยายก็อ่านได้เรื่อยๆ
สนุกแบบนิยายแนวผจญภัย

[AppleJii Punchanard · Rating 5 out of 5]

ชอบบรรยากาศในเนื้อเรื่องที่ทำให้นึกถึง คินดะอิจิ รุ่นคุณปู่ ที่คิดถึง เนื้อเรื่องปูไว้ดีแม้จะเดาทางง่ายไปซักหน่อย