Stany przejściowe

by Zofia Lorek

Stany przejściowe to opowieść o tym, jak osiągnąć szczęście w świecie na sterydach, w którym gonitwa za wciąż nowymi iluzjami przynosi wieczne niezaspokojenie. Bohaterka tej prozy dostanie to, co sama sobie wybierze: lustro z welurową ramą i kabinę prysznicową z hydromasażem albo relaks na własnych zasadach. Pomocą w podjęciu decyzji służą kasjerka z Żabki, która zamienia się w Sfinksa, najlepszy przyjaciel, który okazuje się trupem, sprzedawczyni z absurdalnie dobrze ułożonymi włosami, konserwa z królika i metrowy rybik, który zajął drugą połowę łóżka. Wybór jednej z dwóch opcji nie należy do łatwych, zwłaszcza że surrealistyczne postaci podpowiadają sprzeczne rozwiązania, a czasu jest coraz mniej. O tym, że się skończył, poinformuje komunikat o błędzie.
W swoim debiucie Zofia Lorek czerpie garściami z codziennych obserwacji i popkultury, ale pod pozorami trashowej powieści zadaje pytania o sprawy najważniejsze. Czym jest raj i jak się do niego dostać? Ile trzeba poświęcić, by żyć po swojemu? Czy z systemu da się uciec, a jeśli tak, to kosztem jakich wyrzeczeń?

Genres: Audiobook

176 pages, Paperback

First published June 13, 2025

Reviews

[lia]

jeszcze nie wiem co myśle ale to była najdziwniejsza podróż do żabki jakiej doświadczyłam

[ArdentiCorde · Rating 3 out of 5]

Schizowa, ale dobrze schizowa. Czułam się jakbym śniła wszystkie uniwersalne koszmary na raz. Trochę Kafki, nieco Schulza, ale bez przesady, w punkt, żeby powiedzieć - niezła książka.

[martyna • podkreslenia · Rating 3 out of 5]

surrealistyczna fabuła z metrowymi rybikami, żabkami na każdym rogu, postaciami mówiącymi szyfrem i główną bohaterką śledzącą sąsiadkę. zupełnym przypadkiem rozdział o przebodźcowaniu w lidlu odsłuchałam będąc w stanie ogromnego przebodźcowania w lidlu - prawdziwie dziewczyńskie doświadczenie!!

[polcia ྀིྀི]

mam jedną pierdoloną schizofrenię, proszę puść to na antenie !!

[blawatekk · Rating 4 out of 5]

mam jedną pierdoloną schizofrenię - absurdalny kryzys egzystencjalny rozwijający się w pobliżu krakowskich żabek, boczniaków i ogromnych rybików. styl od samego początku kojarzył mi się z Masłowską (ale zdecydowanie w wersji lite)

[aatencjuszka__ · Rating 3 out of 5]

Rozkręciło się to na szczęście, bo choć zaczęłam z entuzjazmem to początek mnie trochę zawiódł.
Bardzo to było polskie i trochę mi przypominało sklepy cynamonowe i ojca co zmienił się w ptaka. O niektórych fragmentach pewnie będę myślała, na przykład o Antonim, któremu te sześć lat temu udało się powieść ale zapomniałam namo tym powiedzieć, ale o większości pewnie zapomnę.

[imakircia · Rating 2 out of 5]

nie mam siły oceniać tego jak na razie wyżej. jestem tak zmęczona po tej książce, że nie mam siły pisać czegoś więcej.
podobał mi się początek, tak do 1/4, potem już tylko słuchanie i brak zrozumienia czego słucham. może po prostu ze mną jest coś nie tak, ale nie rozumiem co się tu zadziało, meh.

[Ola · Rating 2 out of 5]

Nie wiem jak tak surrealistyczna książka może być tak nijaka

[prozaicznapoezja · Rating 3 out of 5]

Jeszcze nie wiem, co o niej myśleć. Fragmenty ma bardzo dobre, ale jako całość nie wiem, czy się broni.

[Julka Ok · Rating 3 out of 5]

żabka schizoposting

[Kajetan]

Meh

[Halszka Korzeniowska · Rating 2 out of 5]

Surrealistyczną podróż do żabki

[Martyna · Rating 5 out of 5]

rel

[Dorota Smółkowska · Rating 4 out of 5]

Surrealistyczne doświadczenie w zgłębianiu zmieniającego się nieustannie świata i naszej gonitwy by za nim nadążyć.
Wchodzimy w świat bezimiennej bohaterki, której życie przypomina zaciętą płytę. Praca w korporacji, której sensu nie pojmuje, mieszkanie, które staje się pułapką, i relacje międzyludzkie sprowadzone do zdawkowych komunikatów. Lorek z mistrzowską precyzją oddaje stan permanentnego kryzysu, poczucia utraty kontroli i grzęźnięcia w bagnie codzienności. To wiwisekcja depresji, lęku i poczucia pustki, które stają się udziałem wielu z nas, próbujących odnaleźć się w pędzącym, stechnologizowanym świecie, który coraz mniej uwagi poświęca człowiekowi.
#zofialorek posługuje się oniryczną, momentami groteskową poetyką, która wbrew pozorom nie oddala nas od prawdy o emocjach bohaterki, a wręcz pozwala je poczuć z całą mocą. Kasjerka z Żabki przemieniająca się w Sfinksa, gigantyczny rybik cukrowy jako towarzysz niedoli czy telefony z zaświatów – te absurdalne obrazy stają się metaforą wewnętrznego chaosu, zagubienia i desperackiej próby odnalezienia jakiegokolwiek sensu w otaczającej beznadziei. To właśnie w tym surrealistycznym kostiumie kryje się najgłębsza prawda o stanie psychicznym bohaterki, o jej samotności, o poczuciu bycia niewidzialną dla systemu i innych ludzi.
Na płaszczyźnie społecznej "Stany Przejściowe" są celnym i gorzkim komentarzem do naszej współczesności. Lorek bezlitośnie punktuje miałkość korporacyjnego życia, sprowadzonego do pustych haseł i bezdusznych procedur. Obnaża fasadowość konsumpcjonizmu, gdzie wizyta w sklepie staje się namiastką ludzkiego kontaktu, a produkty obiecują szczęście, którego nie są w stanie dać. Krytykuje również niewydolność instytucji publicznych, takich jak służba zdrowia, które w obliczu ludzkiego cierpienia oferują jedynie obojętność i biurokratyczną znieczulicę.
#stanyprzejściowe to nie jest książka, którą się po prostu czyta. To doświadczenie, które wciąga, dezorientuje i zostawia w emocjonalnym zawieszeniu, długo po odłożeniu jej na półkę. To brutalnie szczery, a jednocześnie surrealistyczny portret psychicznego rozpadu jednostki w zderzeniu z absurdami późnego kapitalizmu. Przygotujcie się na podróż w głąb króliczej nory, gdzie rzeczywistość miesza się ze snem, a jedynym stałym punktem jest dojmujące poczucie wyobcowania. Ta książka boli, bo w krzywym zwierciadle bezimiennej bohaterki możemy odnaleźć samych siebie. Nasze lęki, frustracje, zagubienie w wiecznie zmieniającym się świecie, dominację technologii, gonitwę za dobrym, wygodnym życiem, samotni w tym nieustannym biegu..
Zofia Lorek daje głos tym, którzy czują się niewysłuchani, i pokazuje, że nawet w największej ciemności można znaleźć pokręcony, ale jednak jakiś rodzaj humoru i towarzystwa, choćby w postaci metrowego owada.
To książka dla tych, którzy lubią zanurzyć się w bardziej ambitną literaturę i rozpracowywać metafory, porównania , oniryzmy. To też powieść dla osób, które chcą odnaleźć swoje emocje w literaturze. Czują się samotni, zagubieni, współczesny świat ich przeraża i zmęczeni są nieustanną gonitwą za sukcesem.

[Patrycja Krotowska · Rating 3 out of 5]

2,5 rounded up.

Niestety, szybko o 'Stanach przejściowych' zapomnę. Ładny i sprawny język, Zofia Lorek umie pisać, jest w tym debiucie spory potencjał i chętnie sprawdzę, w którym kierunku autorka literacko się uda. Ale całościowo coś mi się tu gubi.

Bohaterka po 30-stce, nie do końca zadowolona z życia, pracy, związku, z poczuciem tymczasowości, do tego rybiki pełzające po mieszkaniu, czasem osiągające ludzkie rozmiary, żabki na każdym rogu, sporo komunikacji miejskiej i stalkingowa ciekawość wobec enigmatycznej sąsiadki stukającej obcasami.

Senne to wszystko jest u Lorek, dość mocno surrealistyczne, przez to nie do końca wyraźne. To chyba nie jest mój styl opowiadania o kryzysie egzystencjalnym, nie odnajduję w tym autentyczności, nie przemawiają do mnie hiperbole i koncepty. Zbyt wymyślne, za mało rzeczywiste.

Pewnie to bardziej 'ja' i moje literackie preferencje. Debiut Lorek oceniłam na 3/5, bo językowo ładnie mi 'Stany przejściowe' brzmiały (choć czasem i klisze się pojawiały).

[Jakub Brudny · Rating 4 out of 5]

Widzę mnóstwo opinii o tym, że ta książka jest przekombinowana i to przerost formy nad treścią. Moim zdaniem to określenie powinno być zarezerwowane dla książek snobistycznych, pisanych przez autorów o wygórowanym ego. Lorek nie jest taką autorką, jej narracja o wiele bardziej przypomina mi Schulza i Kafkę. Jej symbole rozsiane po Krakowie bywają niemożliwe do rozkodowania, ale inne stają się po chwili czytelne i działają doskonale. Były chwile, gdy naprawdę siedziałem nad książka i po prostu obserwowałem burze emocji, które we mnie wrzały. Udany debiut, czekam na więcej!

[Liv · Rating 2 out of 5]

2.5 ☆ lubię gdy takie odklejone historie doprowadzą mnie do pewnych refleksji, zszokują, lub chociaż dostanę jakąś puentę na koniec, ale w Stanach przejściowych jej nie otrzymałam. Mimo zachęcającego, surrealistycznego opisu to nie było coś dla mnie, ale jestem ciekawa kolejnych książek autorki. Słuchałam w audio, kilka razy nawet się zaśmiałam, tylko między rybikiem a Żabką znudziłam się historią.

[ksiazkowelupy]

DNF

Po 9 rozdziałach mówię pas. Nie wiem, o co chodzi, ale współczesna proza pisana przez moje osoby rówieśnicze albo nawet młodzsze, w ogóle do mnie nie trafia. Przeważnie nie widzę sensu w tych pozycjach. Niestety tak jest też w przypadku tej powieści. A szkoda, bo widać, że autorka potrafi pisać, ale dla mnie jest to niestrawny błyskotliwy bełkot.

[persafona · Rating 3 out of 5]

Przyjemnie się słuchało, ale za 5 minut o niej zapomnę

[Łukasz Zych · Rating 4 out of 5]

zabawne

[Julia · Rating 2 out of 5]

2.5 ⭐️

[Daniel Sztyk · Rating 3 out of 5]

Z minusem

[kleszczyk · Rating 3 out of 5]

Arcyciekawy koncept na książkę, muszę ją dokładnie przemyśleć...

[Kkrzyszkowska · Rating 3 out of 5]

absurdalne i trochę zabawne, ale czegoś zabrakło. 3,5

[Wiktoria Korolczuk · Rating 1 out of 5]

Abstrakcyjne, bezsensowne i po prostu nudne. Przerost formy nad treścią.

[jula disco kula · Rating 3 out of 5]

ta książka jest trochę jak sen podczas gorączki, a że słuchałam audiobooka leżąc chora w łóżku, to momentami nie wiedziałam czy to jeszcze książka, czy już sen.

[Anna · Rating 3 out of 5]

When pomegranate is your biggest nightmare

[Aleksandra Piekarczyk · Rating 4 out of 5]

Zachwyciła mnie tym jak bardzo nie byłam jej w stanie zrozumieć. Wciągał mnie ten smutek, Antoni i gonitwa za etcetesami.

[invidia · Rating 3 out of 5]

schizofrenia paranoidalna na jeden wieczór

[przyjrzę się jutro kasjerce z mojej Żabki]

[Urszula Pawlak · Rating 1 out of 5]

Dziwna była ta książka. Taka chyba jednak bezsensownie dziwna, za dziwna. I w sumie nic z niej nie wynikało. Moim zdaniem strata czasu.