สนิมดอกรัก

by สิริณ

เมื่อโชคชะตาเปลี่ยนคนเคยรักสองคนให้กลายเป็นเกลียดชังกันสุดหัวใจปฏิบัติการ 'เอาคืน' อย่างสาสมจึงเกิดขึ้น

แพรวเพชร สิริณธรณ์ ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเผ่าภาคินที่เธอเข้าใจว่าเสียชีวิตไปแล้วเกือบสี่ปี จู่ๆจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แถมยังมาในมาดมหาเศรษฐีหนุ่มรูปหล่อ ร่ำรวย และโหดเหี้ยมเหมือนในนิยายเป๊ะ!

477 pages, Paperback

First published April 1, 2013

Reviews

[Elizabeth · Rating 3 out of 5]

★★1/2

จะว่าเราน้ำเน่าก็ได้ แต่เราชอบพล็อตแบบนี้ คู่รักรียูเนียนเป็นพล็อตที่มักจะถูกใจเรา เล่มเราก็หยิบขึ้นมาด้วยเหตุผลเดียวกัน เรื่องย่ออธิบายว่าพระเอกกลับมาหลังจากที่นางเอกคิดว่าเขาตายไปแล้วสีปี โดยกลับมาครั้งนี้เขากลับมาเพื่อล้างแค้นกับสิ่งที่นางเอกทิ้งให้เขาปางตาย ช่วงแรกๆของเรื่องเราค่อนข้างโอเคนะ เนื้อเรื่องกำลังถูกปู สำนวนนักเขียนก็ดี อ่านแล้วสบายตา แต่ยิ่งอ่านเรายิ่งรู้สึกไม่ใช่ นักเขียนปูพล็อตอดีตและปัจจุบันของนางเอกดีนะ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความเข้าใจผิด มีการตลบเฉลยอยู่หลายรอบเรื่องพ่อแม่ที่แท้จริงของลูกสาวนางเอก สิ่งที่เราชอบน้อยที่สุดในเรื่องนี้คือความสัมพันธ์และนิสัยของพระนาง เราไม่ชอบนิสัยของทั้งสองเลย นอกจากไม่รับฟังความคิดเห็นของอีกฝ่ายแม้ต่างฝ่ายต่างรักกันปานจะกลืนกิน มีหลายๆครั้งที่นิสัยทั้งคู่ค่อนข้างเด็กแต่ก็ยังตอบโจทย์ที่นักเขียนไว้นะ นักเขียนเรื่องนี้ดีตรงที่ว่า เหตุการณ์แต่ละอย่าง เธอมักจะสามารถหาเหตุผลมารองรับได้ แม้บางอันเราก็รู้สึกว่ามันทะแม่งๆ รวมๆแล้วอ่านได้เพลินๆ ดราม่าเยอะแต่ไม่หนักจนอ่านไม่ได้

[orangejasmine · Rating 3 out of 5]

ปมเรื่องถือว่าน่าสนใจ ดูมีความลึกลับซับซ้อน เพราะเปิดมาด้วยความแค้นของพระเอกที่มีต่อนางเอกแบบเล่นใหญ่ๆ เลย ฉันจะมาเอาคืนเธอให้สาสม แรกๆ ก็ยังพอโอเคอยู่ค่ะ ก็ตามตอแยอะไรไป แต่พอมีจุดหนึ่งที่ไม่เอาแล้ว ไม่อยากแก้แค้นแล้วแล้วก็เอาตัวเข้าไปแทรกในความสัมพันธ์สามีภรรยาของนางเอกกับผู้ชายอีกคนนี่รู้สึกว่าไม่ใช่แล้ว ไม่ว่าจะมาก่อนหรือหลัง แต่ถ้าเข้าไปในตอนที่เขาแต่งงานมีทะเบียนกันอยู่คุณก็คือชู้ อันนี้แปลกที่หนึ่ง แปลกที่สองคือ ผู้ชายสามีนางเอกคนนั้น หย่าแล้วกลับยังไม่ปล่อยนางเอกไป ปล่อยให้คนอื่นมองว่านางเอกมีชู้ไปซะงั้น นี่น่าจะเป็นส่วนที่ไม่ชอบหลักๆ ของเรื่องนี้ค่ะ เรื่องความสัมพันธ์ตัวละคร เล่นอะไรกันเหมือนไม่ใช่ชีวิตแต่งงานอะ ผู้ชายสองคนต่างคนต่างตัดสินใจทำ ไม่สนใจผู้หญิงเลย

อีกอย่างคือ communication เรื่องราวจะไม่เลยเถิดขนาดนี้ถ้าแค่จะนั่งลงคุยกันดีๆ มันมีบางจุดที่รู้สึกว่าทำไมพระเอกไม่พูด ทำไมนางเอกไม่บอก เหตุผลที่มารองรับช่างบางเบา อย่างเรื่องเด็กเป็นลูกใคร ไม่เข้าใจว่าบอกไปแล้วจะทำร้ายเด็กยังไงเหมือนกัน ไม่ได้ไปพูดให้เด็กฟังซะหน่อย แต่นางเอกก็อมพะนำจนมันเป็นเรื่อง แล้วคือสองคนเจ้าอารมณ์ทั้งคู่ ไม่ทันคุยกันดีๆ ขึ้นง่ายตลอด

แต่ส่วนที่ดีของเรื่องนี้ก็มีอยู่ สำนวนการเขียนดี การวางโครงเรื่องโอเค เล่าเรื่องหนักสลับเบาได้ดี เอื่อยๆ ไปบ้างในบางช่วง กระตุ้นความอยากรู้เรื่องน้องผู้หญิงว่าเป็นลูกใครได้ดี มีให้คิดกลับไปกลับมาหลายทีสรุปน้องลูกใคร ส่วนเรื่องราวความแค้นอกแค้นใจของพระเอกก็เรียกว่าโอละพ่อดี สรุปคำเดียวก็คือซวยนั่นเอง ตอนท้ายๆ จากที่อ่านๆ มาว่าพระเอกนางเอกนี่น่ารำคาญเหมือนกันนะ ก็เปลี่ยนมาเป็นน่าเห็นใจมากเหมือนกันนะได้ค่ะ