Μια σειρά δολοφονιών που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει. Ένας δολοφόνος που αφήνει τρεις βόλους – είναι ίχνος ή μήνυμα; Όταν τα νεκρά κορμιά αρχίζουν να εμφανίζονται, κάθε θύμα κουβαλά τα δικά του μυστικά. Η ομάδα του αστυνόμου Καπετάνου ξεκινά έναν αγώνα δρόμου για να προλάβει έναν αόρατο εχθρό που παίζει με το σκοτάδι. Οι ενδείξεις, όμως, οδηγούν σε μια αλήθεια που κανείς δεν είναι έτοιμος να αντικρίσει. Μια ιστορία από το παρελθόν ξετυλίγεται, φέρνοντας στο φως το κορίτσι που λέγεται πως μπορούσε να δει όσα οι άλλοι δεν άντεχαν να αντικρίσουν. Ο θρύλος της είναι γεμάτος ψιθύρους για φωτιές, φόνους και μυστικά θαμμένα στο χώμα. Ένα αστυνομικό θρίλερ γεμάτο ένταση, και μυστήριο.
Ο Δημήτρης Σίμος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1987. Τα Βατράχια, η πρώτη του συγγραφική δουλειά τιμήθηκε με την πρώτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό μυθιστορήματος Ασημένια Σελίδα. Με το δεύτερο βιβλίο του, ''Τυφλά Ψάρια'' ήταν υποψήφιος για το βραβείο Νέου λογοτέχνη του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα. Δραστηριοποιείται παράλληλα ως σεναριογράφος. ''Ο θάνατος του Οδυσσέα'', μέρος της σειράς «Σκοτεινά νερά», με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Καπετάνο, διασκευάζεται για τηλεοπτική σειρά, ενώ το ψυχολογικό θρίλερ ''Σώσε με'' μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη, σε σενάριο του ίδιου- και προβάλλεται στο NETFLIX.
Συνολική βιβλιογραφία: Το πρώτο του βιβλίο 'Τα Βατράχια', κέρδισαν την πρώτη θέση στην κατηγορία μυθιστόρημα- και τιμήθηκαν με το βραβείο Ασημένια Σελίδα. Με το δεύτερο βιβλίο του 'Τυφλά Ψάρια', προτάθηκε ως υποψήφιος για το βραβείο 'Νέου λογοτέχνη' από το λογοτεχνικό περιοδικό 'Κλεψύδρα'. Τα ''Τυφλά Ψάρια΄ βρέθηκαν στην τελική δεκάδα των βραβείων Public στην κατηγορία Έκπληξη-Αξέχαστος Ήρωας. Για το τρίτο έργο του, με τίτλο ''Τοξικά Μάτια'', ο Πέτρος Μάρκαρης έγραψε. "Ο αστυνόμος Καπετάνος, του Δ. Σίμου, είναι η ελληνική εκδοχή του επιθεωρητή Βαλάντερ". Τον Ιούνιο του 2020, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, το ψυχολογικό θρίλερ με τίτλο ΄΄Σώσε με΄΄, το οποίο διασκευάστηκε σε τηλεοπτική σειρά (ΑΝΤ1 πρώτη προβολή. ΝETFLIX). Η 4η αστυνομική ιστορία του Αστυνόμου Καπετάνου, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2021, με τίτλο, ''Ο θάνατος του Οδυσσέα''. Τον Μάιο του 2023 κυκλοφόρησε το νέο ψυχολογικό του θρίλερ με τίτλο, "Πάρε Ανάσα''. Tον Ιούνιο του 2025, κυκλοφόρησε η πέμπτη περιπέτεια του Αστυνόμου Καπετάνου, της σειράς Σκοτεινά Νερά, με τίτλο ''Κανονικά Παιδιά''.
Ο Καπετανος είναι σε «άδεια» μετά την τελευταία υπόθεση που σχεδόν διέλυσε την ομάδα του. Όταν όμως, ανακαλύπτει ένα 14χρονο κορίτσι να κρύβεται, ενώ δίπλα της έχουν δολοφονήσει τη θεία της, αναγκάζεται να επιστρέψει. Ειδικά, όταν υπάρχουν άλλες 2 γυναίκες δολοφονημένες με τον ίδιο τρόπο. Όλα συνδέονται, αλλά με ποιον τρόπο; Ο Καπετάνος με την ομάδα του θα κάνουν τα πάντα για να βρουν την άκρη του νήματος.
Ακολουθώ τον Καπετανο από την πρώτη του υπόθεση και έχω περάσει μαζί του τις πιο δύσκολες στιγμές του. Ένας ήρωας ανθρώπινος κι αληθινός, με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του, με τα παθη του και την ανάγκη του να ανακαλύπτει τα κρυμμένα μυστικά. Κι εδώ, αυτό αναζητά, την αλήθεια. Αισθάνεται ότι κάτι του ξεφεύγει, κάτι λείπει για να ολοκληρωθεί το παζλ.
Και σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας θίγει αρκετά κοινωνικά ζητήματα όπως το ηλεκτρονικό έγκλημα και τα τραύματα της παιδικής ψυχικής, γράφοντας ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα που βουτάει τον αναγνώστη άλλη μια φορά σε σκοτεινά νερά!
Ποια είναι άραγε τα κανονικά παιδιά; Αυτά που άρουν και φέρονται κατά το δοκουν; Αυτά που κρύβουν τις αλήθειες της ψυχής τους προσπαθώντας να εναρμονιστούν με το φυσιολογικό;
Ο αγαπημένος αστυνόμος μεγάλης μερίδας του αναγνωστικού κοινού επιστρέφει με μια χορταστική υπόθεση όπου τα κομμάτια του παζλ δεν μπαίνουν στη θέση τους παρά μόνο στο τέλος. Για ακόμη μια φορά, ο συγγραφέας κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε όλο το βιβλίο με τη ροή των αποκαλύψεων και τις ανατροπές που αυτές φέρνουν. Έντονο το ψυχολογικό στοιχείο αλλά ενσωματώνεται οργανικά στην πλοκή χωρίς να κουράζει. Θα το σύστηνα οπωσδήποτε σε όλους τους φίλους του αστυνομικού.
Ο Δημήτρης Σίμος επιστρέφει δυναμικά με το πέμπτο βιβλίο της σειράς «Σκοτεινά Νερά» και έναν αστυνόμο Καπετάνο πιο ώριμο, πιο σκοτεινό και πιο ανθρώπινο από ποτέ. Τα «Κανονικά παιδιά» δεν είναι απλώς ένα ακόμα ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα – είναι ένα πολυεπίπεδο, κοινωνικά φορτισμένο θρίλερ, που φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με ερωτήματα γύρω από τη βία, τη μνήμη, την ενοχή και, φυσικά, την έννοια του «κανονικού».
Δυο δολοφονίες συνταράσσουν την κοινωνία της Χαλκίδας. Άλλη μια έρχεται να προστεθεί και να δείξει στους αστυνομικούς ότι όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους. Τρεις γυναίκες οι οποίες, φαινομενικά, δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους. Όμως, και στις τρεις περιπτώσεις, στο σημείο βρίσκονται τρεις βόλοι, όπως αυτοί που παίζουν τα παιδιά. Τα χέρια και των τριών δολοφονημένων είναι καμένα, σαν να άγγιξαν κάτι καυτό.
Η ομάδα του αστυνόμου Καπετάνου έχει στα χέρια της τους φακέλους και των τριών υποθέσεων και αναλαμβάνει να παίξει καθοριστικό ρόλο, σε έναν αγώνα δρόμου με τον δολοφόνο και όσους άλλους εμπλέκονται. Στοιχεία έρχονται στο φως, όσο κι αν η αστυνομία δεν έχει επικοινωνήσει τίποτα στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Κάποιος άγνωστος διαρρέει σκληρές εικόνες που δε θα έπρεπε να βρίσκονται στα χέρια του, εκτός κι αν τις τράβηξε ο ίδιος ο δολοφόνος.
Και παράλληλα με όλα αυτά, μια ιστορία από το παρελθόν. Ένα κορίτσι που μπορεί να δει τι πρόκειται να συμβεί. Κι αυτό, δεν είναι πάντα καλό. Όμως για ένα δεκάχρονο κορίτσι, κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστον τραυματικό. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει αυτή η παλιά ιστορία με τον δολοφόνο που ψάχνει ο Καπετάνος;
Ο Σίμος καταφέρνει για ακόμη μία φορά να χτίσει ένα σφιχτοδεμένο και ατμοσφαιρικό αστυνομικό, με ρυθμό που ανεβαίνει σταδιακά, χωρίς όμως να χάνει ποτέ τη συγκέντρωσή του. Η ιστορία εναλλάσσεται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό αφήγημα με βάθος και συναισθηματική ένταση.
Η εικόνα των «κανονικών παιδιών» – παιδιών που υποτίθεται ότι ακολούθησαν το μονοπάτι της κανονικότητας, που συμμορφώθηκαν, που έθαψαν το τραύμα τους – αποκτά σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα. Η έννοια της «κανονικότητας» αμφισβητείται, αναδομείται, και τελικά αποδομείται μέσα από τη φρίκη που αποκαλύπτεται.
Ο Καπετάνος είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ήρωες της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Δεν είναι ο κλασικός macho επιθεωρητής – είναι τραυματισμένος, αμφιταλαντευόμενος, μα με επιμονή να φτάσει στην αλήθεια, όσο κι αν τον καίει. Στο βιβλίο αυτό τον βλέπουμε να ξετυλίγει προσωπικά διλήμματα και να στέκεται απέναντι σε ηθικά σταυροδρόμια. Κάνει λάθη, και μερικές φορές, όσο κι αν προσπαθεί, δεν μαθαίνει από αυτά. Όμως, όσο κι αν προσπαθεί να μείνει έξω από το σύστημα, οι υποθέσεις αυτές τον τραβάνε. Δεν μπορεί να αφήσει την αυτόπτη μάρτυρα που βρήκε να κρύβεται τρομοκρατημένη, στα χέρια του συστήματος και προσπαθεί να την προστατεύσει, ενώ παράλληλα βλέπει, πόσα στερεί από την ίδια του την κόρη. Ένας άνθρωπος με αδυναμίες αλλά και δυνατά στοιχεία.
Το θέμα του βιβλίου δεν είναι εύκολο. Ο συγγραφέας δεν ωραιοποιεί καταστάσεις – αντίθετα, τις ξεσκεπάζει με έναν τρόπο σκληρό αλλά απαραίτητο. Οι αναφορές σε παιδικά τραύματα και η ωμή πραγματικότητα που περιγράφεται μπορεί να είναι δυσάρεστη για κάποιους. Όμως αυτή είναι και η δύναμή του: δεν είναι ένα «εύκολο» αστυνομικό.
Τα «Κανονικά παιδιά» είναι ένα από τα πιο ώριμα και κοινωνικά στοχευμένα έργα του Δημήτρη Σίμου μέχρι σήμερα. Είναι ένα βιβλίο που δεν προσφέρει απλώς ένταση και μυστήριο, αλλά σε κάνει να σκεφτείς, να θυμώσεις, να αναρωτηθείς. Αν αγαπάς το αστυνομικό που δεν φοβάται να βουτήξει στα πιο σκοτεινά νερά της ανθρώπινης ψυχής, τότε αυτό το βιβλίο είναι για σένα.
Κανονικά Παιδιά 4,5 ★ – Για όλα τα παιδιά που έμαθαν να παίζουν με βόλους και ενοχές
Το φινάλε της σειράς με τον αστυνόμο Καπετάνο δεν είναι απλώς ένα τελευταίο κεφάλαιο· είναι ένας σκοτεινός κύκλος που κλείνει με τον ήχο τριών βόλων να κυλούν στο πάτωμα – όχι σαν παιχνίδι, αλλά σαν υπόμνηση. Ο Δημήτρης Σίμος μας παραδίδει ένα αστυνομικό θρίλερ με κλασική δομή αλλά υπαρξιακό σφίξιμο. Μια σειρά ανεξήγητων δολοφονιών, ένας δολοφόνος που αφήνει τρεις βόλους σαν αινιγματική υπογραφή και μια ομάδα ερευνητών που αναζητά το νόημα μέσα στο σκοτάδι – όχι μόνο το εξωτερικό, αλλά και το εσωτερικό. Όπως θα έλεγε κι ο Καμύ, κάπου ανάμεσα στον φόνο και στην αλήθεια υπάρχει η σιωπή που επιλέξαμε. Τα θύματα κουβαλούν μυστικά· μερικά πιο βαριά απ’ τα κορμιά τους. Και τα "κανονικά παιδιά" του τίτλου… δεν ήταν ποτέ τόσο κανονικά. Η μνήμη εδώ δεν λειτουργεί αναδρομικά, αλλά σαν φάντασμα. Το παρελθόν εισβάλλει, με τη μορφή μιας μυστηριώδους κοπέλας που “έβλεπε όσα οι άλλοι δεν άντεχαν” – σχεδόν σαν μάρτυρας ή προφήτης μιας κοινωνίας που κρύβει τα τραύματά της κάτω από φράσεις τύπου "μην τα σκαλίζεις αυτά". Ο ρυθμός είναι σφιχτός, οι σκηνές μελετημένες, και ο Σίμος –από τους πιο αξιόπιστους Έλληνες στο είδος– ξέρει πώς να οδηγεί την πλοκή χωρίς να εγκαταλείπει την ατμόσφαιρα. Εκεί που άλλοι θα επέλεγαν απλό μυστήριο, αυτός χτίζει ένα αίσθημα ηθικής αποσάθρωσης. Ο φόνος δεν είναι μόνο πράξη· είναι απόρροια. Κι όμως, μέσα σε όλα, υπάρχει και κάτι τρυφερό. Κάτι βαθιά ανθρώπινο, που επιμένει να κοιτά τον τρόμο κατάματα, μπας και τον κατανοήσει – όπως ένα παιδί που παίζει στο σκοτάδι για να πάψει να το φοβάται. Μικρή ένσταση: σε κάποια σημεία η δραματοποίηση γέρνει προς το μελό, αλλά μόνο στιγμιαία. Το κυρίαρχο συναίσθημα παραμένει αυτό το γνώριμο μείγμα ανατριχίλας και συγκίνησης – όπως όταν βρίσκεις σε μια παλιά κούτα φωτογραφιών το δικό σου παιδικό βλέμμα, και δεν ξέρεις αν σε κοιτάζει απλώς με θλίψη ή σε κρίνει.
Με άλλα λόγια: μια ιστορία για παιδιά που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να παραμείνουν παιδιά. Και για ενήλικες που κάποτε νόμιζαν πως ξέχασαν.
Τρεις δολοφονίες γίνονται η αφορμή ο αστυνόμος Καπετάνος και η ομάδα του να αναλάβουν δράση. Αν και σε πρώτη φάση φαίνεται να μην υπάρχει κάποια σύνδεση με τα θύματα η έρευνα οδηγεί σε μυστικά και λάθη του παρελθόντος.
Ένα καλοδουλεμένο αστυνομικό μυθιστόρημα μ’ έναν ήρωα που αγαπάμε πολύ. Ο αστυνόμος Καπετάνος παλεύει να ξεπεράσει τους φόβους και τις αγωνίες του. Αν και προσπαθεί να μην εμπλακεί ενεργά με την υπόθεση τα στοιχεία που προκύπτουν και το μοτίβο που ακολουθεί ο δολοφόνος τον κάνουν να κινητοποιηθεί. Το ερέθισμα του το δίνει η ύπαρξη ενός παιδιού που ψάχνει να βρει που ανήκει.
Βασική θεματική του αναγνώσματος είναι τα τραύματα που κουβαλά ένα παιδί. Παρατηρούμε τις σκέψεις και τα ερωτηματικά που προκύπτουν όταν αναγκάζεται να χάσει την παιδικότητά του με αφορμή ένα τραγικό γεγονός. Στην ουσία παγώνει ο συναισθηματικός κόσμος ενός παιδιού που η αθωότητα του δεν μπορεί να συλλάβει το μίσος που κρύβει ένας ενήλικας στη ψυχή του.
Ο Δημήτρης Σίμος για άλλη μία φορά απέδειξε πόσο καλός συγγραφέας είναι. Δεν έγραψε ένα γρήγορο μυθιστόρημα αλλά μία ιστορία που σε κάνει να σκεφτείς την ευθύνη που έχει ένας ενήλικας απέναντι στα παιδιά. Τα λάθη των γονέων που σχετίζονται με τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους οδηγούν πολλές φορές τα παιδιά σε μία άδεια ζωή.
Ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο της σειράς, αν και προσπέρασα καταλάθος ένα. Καθ'όλη τη διάρκεια του βιβλίου νόμιζα πως ξέρω ποιος είναι πίσω από τα εγγλήματα, ενώ τελικά δεν είχα ιδέα ως την τελευταία στιγμή όταν και αποκαλύφθηκε. Ταυτόχρονα, θίγει πολύ ενδιαφέροντα και σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. Συνολικά μου άρεσε πολύ! Με κρατούσε συνεχώς σε αγωνία και το διάβασα μέσα σε λίγες μέρες.
Όχι! Απλά αρνουμε να τελειώσει έτσι! Δεν μπορώ να διαχειριστώ ότι μάλλον δεν θα έχουμε άλλο Αστυνόμο Καπετάνο! Όχι απλά όχι. Πάντως πετα από την πλάκα τώρα ο Καπετάνος για μένα είναι το safe place μου. Ένας αγαπημένος χαρακτήρας για να μην πω Ο αγαπημένος για αυτό το είδος βιβλίων και για τα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων. Κάθε φορά που το διαβάζω μπαίνω σε ένα κόσμο που με κάνει να ξεχνώ όλα τα άλλα και απλά απολαμβάνω το βιβλίο. Ζω μέσα σε αυτό. Νιώθω μέσα αυτό. Νιώθω ότι και αυτός. Και αυτό είναι κάτι που θα το έχω πάντα στην καρδιά μου. Τόσο τον Χρίστο αλλά και τα βιβλία
This entire review has been hidden because of spoilers.
Τον αγαπησα αυτον εδω τον χαρακτηρα, τον Καπετανο. Ηρωας, με τους φοβους και τα σκοταδια του, αλλα και τοσο δυνατος ωστε καποιος νανα στηριζεται επανω του χωρις δευτερη σκεψη. Ανθρωπινος... Ακομα μια απολαυστικη περιπετεια με αγωνια και ανατροπες!
Το Κανονικά παιδιά είναι ένα θρίλερ που σε τραβάει μέσα του από τις πρώτες σελίδες, κυρίως χάρη στην ατμόσφαιρα που μοιάζει να σε περικυκλώνει όσο ξεδιπλώνονται τα μυστικά των χαρακτήρων.
Η ιστορία χτίζεται προσεκτικά, με ρυθμό που δυναμώνει αθόρυβα αλλά σταθερά, μέχρι που αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις μπει ολοκληρωτικά στη δίνη της υπόθεσης. Οι άνθρωποι που κινούνται στην πλοκή δεν παρουσιάζονται επιφανειακά, έχουν βάρος, τραύματα, επιλογές που τους στοιχειώνουν, κι έτσι η έννοια κανονικότητα αποκτά ένα πιο σκοτεινό, σχεδόν ειρωνικό χρώμα.
Παρότι η δράση εξελίσσεται σε ελληνικό περιβάλλον, το ύφος είναι καθαρό, ψυχρό και καλοζυγισμένο, σαν εκείνο των σκανδιναβικών αστυνομικών μυθιστορημάτων, αλλά χωρίς να χάνει τη δική του ελληνική αλήθεια.
Αν πρέπει να του προσάψω κάτι, είναι πως ο γρήγορος ρυθμός αφήνει μερικές λεπτομέρειες να περάσουν λιγάκι φευγαλέα ή ότι θα μπορούσε να φωτιστεί λίγο περισσότερο η ψυχολογία των ηρώων.
Παρ’ όλα αυτά, το βιβλίο λειτουργεί εξαιρετικά, είναι ένα ασφυκτικό θρίλερ που συνδυάζει μυστήριο και ανθρώπινη σκοτεινιά με τρόπο που σε κρατά μέχρι την τελευταία σελίδα.
Αν δεν έχετε διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της σειράς Σκοτεινά Νερά, μπορεί να χρειαστείτε λίγο χρόνο για να προσαρμοστείτε στις σχέσεις και τη δυναμική της ομάδας Καπετάνου.
Όσο και να προσπαθεί να αλλάξει πορεία ο Καπετάνος το πεπρωμένο του τον κυνηγά. Ζει και αναπνέει για αυτό που έχει μάθει καλά να κάνει, να προσφέρει λύσεις σε φαινομενικά άλυτα προβλήματα. Ελπίζω σύντομα να τον συναντήσω και σε άλλες περιπέτειες. Ένας ήρωας όσο και να το θέλει δεν είναι εύκολο να αποσυρθεί!
Τον Σιμο πια τον παρακολουθώ συστηματικά.Με κάθε βιβλίο εχει κάτι να πει.Σε αυτό σε κερδίζει ο Καπετάνιος,ίσως ο πιο ανθρώπινος αστυνομικός με ικανότητες ,εμμονές και αδυναμίες. Ίσως η καλύτερη ιστορία του Καπετάνιου ήταν αυτή,αν όντως είναι η τελευταία του. Τέλος να σημειώσω οτι ο Σιμος αγαπάει την ελληνική επαρχία,και αυτό σχεδόν σε όλα φαίνεται.