Malmö Rodríguez no estudia, no trabaja y no busca trabajo. Odia vivir con sus padres y dice querer ser escritor, pero tampoco escribe mucho. Tiene un par de gatos negros heredados de su tío, que acaba de morir de un infarto. Parecen dos gatos corrientes, pero el caso es que alguien está dispuesto a pagar mucho dinero por ellos. Conocer al comprador, un coleccionista de objetos relacionados con asesinatos y atrocidades varias, instalarse en su entorno –una casa junto al bosque, un motel de carretera, un vecindario cerrado– cambiará su vida drásticamente. Con Murderabilia, Ortiz profundiza en su particular narrativa y estilo gráfico. Personajes gamberros y variopintos, jóvenes sin rumbo y amantes de la caza se codean en esta historia que combina intriga, humor y drama, y donde no hay que fiarse de los tonos pasteles y de los animalitos amables.
Álvaro Órtiz aúna en este cómic la fascinación moderna por los asesinos en serie y las documentales true crime con las leyendas y las tradiciones más espeluznantes de las culturas locales, y cuenta una historia inquietante y (definitivamente) sorprendente que sucede en un pueblecito hostil y claustrofóbico en el que los monstruos tienen rostros inesperados. Su dibujo y su gama cromática, perfectamente amables y reconocibles, chocan de lleno en esta historia con lo perturbador de la historia que se narra, siendo capaz de crear una curiosa dicotomía con el lector. Como en ‘Cenizas’, la historia fluye a fuego lento, dando tiempo a conocer bien a personajes y al entorno, hasta que termina de forma contundente y con un toque de cierto sentido del humor.
Este cómic genera ese tipo de incomodidad (aka morbo) que hace que no quieras despegar tus ojos de situaciones truculentas a más no poder. Un hombre mayor condenado al ostracismo por coleccionar objetos relacionados con la muerte y el asesinato, un joven ni-ni con ínfulas de escritor que busca un sentido a su vida, un pueblo apartado dedicado a su festival de caza donde todos tienen algo que esconder y un par de gatos negros. Estos son los ingredientes de una historia que funciona como un tiro, que aunque avanza con reposo se precipita en un final lleno de giros y que hará las delicias de todos los que sentimos fascinación por el 'true crime'. Y es que, ya se sabe, que es en los pueblos más 'tranquilos' de EEUU donde se crean los mayores monstruos.
Jeśli chcecie poczytać komiks (chcecie, mówię wam) o kotach, które zjadły trupa właściciela, a następnie zostały sprzedane jako żywy artefakt do kolekcji szalonego zbieracza pamiątek po morderstwach, to „Murderabilia” Alvaro Ortiza właśnie odpowiadają waszym konsumenckim zapotrzebowaniom. Poza tym jest to opowieść o autostopowiczu, romansie, lokalnym hotelu, miejscowym barze, namiętnościach, emocjach, stereotypach, morderstwach, szaleństwach… a to wszystko na zaledwie 110 stronach przepięknie narysowanego i kapitalnie pokolorowanego komiksu.
Trzeba dodać, że prawdopodobieństwo psychologiczne wydarzeń z „Murderabilii” jest niewielkie i na miejscu głównego bohatera, który sprzedaje koty panu kolekcjonerowi, wziąłbym kasę i zwinął się niezależnie od okoliczności, ale rozumiem, że inaczej tej opowieści nie dało się snuć. „Murderabilia” to komiksowe cacko, w którym jest gęsta i niegłupia historia. A to w komiksach nadal nie jest takie oczywiste.
Dodam, że jestem miłośnikiem tego tytułu i sobie go macam od kilku dni, gdy mijam. Takie śliiiczne kociaaaaaczki! No dobrze, czytajcie to, proszę. Tłumaczył Jakub Jankowski i chyba wyszło mu to sprawnie, choć chwilami miał problem ze skróceniem wypowiedzi bohaterów, co by się w ramki zmieściło.
Andaba de visita en la Vasconcelos y no me pude resistir al ver la portada de esta novela gráfica. Me gustó el trazo, la paleta de colores y la historia (un anciano que colecciona objetos de asesinos seriales), aunque siento que daba para un poco más.
Alvaro Ortiz wie jak opowiedzieć fajną historię, nie popełniając częstych błędów komiksiarzy z tendencją do rozwlekania banału na setki stron. "Murderabilia" to zwięzła opowieść bez gadających głów, z prostą kreską i pełną absurdów fabułą, która jest jednak na tyle prawdopodobna, że mogłaby się faktycznie wydarzyć. Rzecz o poszukiwaniu przeżycia, intensywnego bodźca, który będzie inspiracją do tworzenia lub do przełamania bezgranicznej nudy. Klimat zapyziałych prowincji, ciekawy twist i balansowanie na granicy parodii. Urocze.
Una historia de realidad-ficción muy bien contada. Macabra y bastante interesante, me ha enganchado casi desde el principio y ya no he podido dejar de leer. Se nota el trabajo de información del autor que hay detrás, combinando la complejidad con el tono de dejadez que suelen tener los protagonistas en sus obras.
Un dibujo muy simpático al que ya me tiene acostumbrado este hombre. Simple. Me flipa.
El final es lo que más me ha decepcionado, pero en general es un muy buen cómic.
Cuando leí la sinopsis no me esperaba ni por asomo que esto iba a ser así jajaja Sorprende.
Recensione su Chibiistheway Un fumetto che parte da un'idea un po' pazza e particolare ovvero raccontare l'hobby di collezionare cimeli di omicidi e altri eventi macabri. Purtroppo però non sono riuscita a entrare in sintonia con il protagonista e ad apprezzare a fondo l'umorismo dell'autore. Una lettura leggera e d'intrattenimento ma nulla di più
„Murderabilia” to dość odjechany i zaskakujący, śmieszno-straszny, pięknie narysowany i pokolorowany komiks. Dodatkowo jest tu gratka dla miłośników true crime, bo w tekście wymienione są różne słynne zbrodnie, które aż proszą żeby je wygooglać. Warstwa graficzna wspaniała, historia wciągająca, czysta rozrywka, jednak niegłupia. Fajne! Właśnie ukazał się w Polsce nowy komiks Ortiza „Rytuały”, czuję się zachęcona żeby go sprawdzić.
Blokada pisarska, pamiątki po mordercach i... koty. Komiks pełen zwrotów akcji, które sprawiały, że nie mogłam odłożyć komiksu aż do samego końca po tym jak po niego sięgnęłam. Tematyka i dość "słodki" styl Ortiza są fascynującą mieszanką. Nie mogę powiedzieć, że jakakolwiek postać zostanie ze mną na dłużej ale mimo wszystko Murderabilia zaprezentowały ich ciekawy zestaw. Ten komiks był czymś, czego się zupełnie nie spodziewałam przy zakupie, ale bawiłam się świetnie podczas lektury.
Il protagonista di questa graphic novel è un perdigiorno che vuole fare lo scrittore ma non sa di cosa scrivere. Fast forward: un po' per caso un po' perché si è dato una mossa gli sono successe tante e tali cose che ha trovato da scrivere, eccome. Diciamo che è abbastanza un caso limite. Diciamo anche ben oltre il limite. Ecco, forse per godersi questa storia bisogna lasciarla scorrere e farcisi trasportare, accettare il macabro, il grottesco e l'assurdo e apprezzarne il dark humor e il genio. Con me ha funzionato, e poi ho una predilezione per i disegni non troppo particolareggiati o realistici, ma caratterizzati da pochi dettagli distintivi e incisivi.
3'5 estrellas. Me ha sorprendido más gratamente de lo que pensaba, porque tenía una idea preconcebida sobre éste cómic y, aunque me llamaba la atención, no acababa de decidirme a leerlo por pereza y miedo a que me aburriera.
Pero la verdad es que no, que me ha logrado sorprender con facilidad y me ha llamado la atención más de lo que he pensado. Me ha mantenido más en vilo de lo que hubiera imaginado y me ha gustado el desarrollo de la historia en general. Pensaba en ponerle 4 estrellas, pero he echado un poco en falta más profundidad en los personajes, tanto en Malmö como en los dos secundarios principales.
Aún así, es entretenido y resulta curioso. Vale la pena echarle un vistazo si ya de por sí te despierta interés.
Une BD à réserver aux amateurs de true crime et autres anecdotes étranges (et bien sûr, aux collectionneurs de murderabilia, c'est à dire d'objets et autres ayant joué un rôle plus ou moins grand dans une meurtre, une tragédie...).
Si j'ai bien aimé le style graphique et une partie du récit plein d'étrangeté (c'est un peu une lecture d'automne à mon avis d'ailleurs) j'ai trouvé l'ensemble un poil trop glauque à mon goût pour en faire un coup de cœur !
Amanti del macabro: questo graphic novel è per voi. Lo stile colorato e i colori caldi abbracciano una storia che ha cadaveri e delitti come protagonisti. Nessuna violenza, forse un po' di splatter, ma il potere di Álvaro Ortiz è saper raccontare tutto ciò in modo naturale, con l'entusiasmo di chi ha il desiderio di narrare una vicenda con passione, forse l'unico vero errore di Malmö, il narratore di questo breve romanzo grafico.
La primera lectura que hice de Álvaro Ortiz fue este cómic que mi tío me regaló hace años. Me encantó. El dinamismo, la complejidad del personaje, su desarrollo psicológico. Y lo divertido que es! E inteligente!
La historia es muy buena, y el estilo de este hombre me encanta. Las páginas con mil viñetas, los dibujos simples pero expresivos, todo queda muy natural.
Me encanta Alvaro Ortiz. Me encantan las historias de pueblo Twin Peaks. Me encantan los moteles. Así que me ha dejado más que tranquila, además el dibujo de Ortiz es tan rutinario (como constante, que no se detiene) y creando fantasias mil... Total, que final más apañado. Oye.
Se pensate di trovare in questo fumetto un'allegra storia di collezionismo e di gatti, vi sbagliate di grosso.
Malmo è un giovano adulto nullafacente, che passa le sue giornate a far finta di cercare un lavoro, e che appena viene a sapere della morte dello zio, mangiato dai suoi due gatti neri (si avete letto bene), pensa di ricavarci una piccola fortuna vedendoli a un collezionista di murderabilia, ovvero cimeli rari legati a un qualche crimine.
Malmo va così in una città di cui l'autore mai ci svela il nome, per portare a termine la trattativa. Il caso vuole che il nostro protagonista finisca per rimanere bloccato in questo luogo e, grazie a Marcy, receptionist dell'hotel, troverà finalmente un impiego e un senso per la propria esistenza: Malmo vuole raccontare una storia!
Tutta la sua vita sembra averlo condotto a quel preciso momento: si distingue dagli abitanti del paesino perché invece che andare a caccia di animali, preferisce predare le storie che si celano dietro i particolari oggetti del collezionista.
Questo è un romanzo intrigante, dalle tinte thriller e, mi azzarderei a dire, anche un po' horror. I disegni trasmettono serenità, colorati come sono di rosa e di giallo, ricordano le sfumature dei tramonti, ma sono in completa antitesi con le atmosfere adrenaliniche e cupe dei dialoghi. Ho apprezzato tantissimo la resa delle voci fuoricampo con l'icona del viso di chi parla posizionata accanto alle scritte.
Questo fumetto mi ha totalmente conquistata, e il finale mi ha davvero lasciata a bocca aperta!
Sólo está editado en castellano así que no me molesto en usar inglés.
Después de Cenizas me esperaba algo parecido y por eso he tardado en empezarlo, pero no es lo mismo en absoluto. Álvaro Ortiz me vuelve a sorprender con otra pequeña joya del cómic, me da mucho orgullo maño este hombre. Me recuerda a Wes Anderson, todo simple, bonito, calculado, precioso y natural.
El argumento es genial, engancha, y además es muy verosímil. La humanidad de los personajes, igual que en Cenizas, es adorable. Y el dibujo, tan simple, tan real, tan cuidado, tan personal, es lo mejor de todo. Domina los colores como no he visto a nadie nunca dominarlos. Como leí en algún lado: "Álvaro Ortiz te pinta el cielo verde, luego marrón y luego amarillo y en todas las viñetas te parece lo más normal". Después de lo que he dicho, quien me lea podrá pensar "es una ñoñada de cómic". Pero todo lo contrario.
En resumen, una pequeña gran pieza de orfebrería. Si te gustó Cenizas, necesitas este. Si no sabes lo que es Cenizas, léetelo también. Si no sabes quién es Álvaro Ortiz, tienes un problema.
Malmö Rodriguez est un tout jeune écrivain de 23 ans. Il n’a cependant jamais écrit de livre, il vient de terminer ses études et est en quête d’inspiration. Son oncle meurt, une petite crise cardiaque, et lui laisse ses deux chats orphelins. Deux chats qui, n’ayant plus personne pour les nourrir, ont dû se repaître du corps du mort pour survivre… Malmö décide d’aller chercher les félins dévoreurs de chaire afin de leur trouver un nouveau maître. Il fera alors la rencontre d’un curieux personnage et d’une ville étrange.
Après « Cendres », Alvaro Ortiz nous emmène dans un nouveau récit rocambolesque inspiré par le cinéma des frères Coen. Les personnages de son histoire sont rarement à la place qu’ils devraient occuper. Les apparences sont souvent trompeuses…
Il tratto è molto semplice (forse troppo), linee spesse, colori a tinta unita, la pagina si popola di un reticolo ordinato di vignettine a la Ware. Il gioco del fumetto è mostrare, attraverso quest’interfaccia apparentemente innocua e piacevole, la storia di un collezionista di oggetti macabri (le murderabilia dell’eloquente titolo), di un perdigiorno con manie narrative e di uno squallido paesino perso nel nulla.
Il volume si legge bene, raccontato in soggettiva “con camera looks” efficaci, non ci sono fasi di stanca. Forse mi ha lasciato perplesso il finale, che ho avvertito motivato, ma non veramente preparato in modo coerente da tutto il resto del volume.