Bij de politierechter, die kleinere delicten behandelt waarop maximaal een jaar gevangenisstraf staat, trekt een bont palet aan strafbare feiten voorbij: belediging, openbare zelfbevrediging, uitkeringsfraude, het gooien van een cactus naar een ex, het omzagen van een boom van de buren, et cetera.
Het is dagelijkse criminaliteit, maar niet per se alledaags. Zo passeren een hoogbejaarde vrouw die na een slippertje wordt gechanteerd, een exhibitionist in minirok en met vijf anusballen in, en last but not least: de zaak van de gestolen banaan. Soms is sprake van kwade opzet, soms van naïviteit of domme pech, soms is het tragisch of juist hilarisch, altijd zijn er emoties.
Parool-verslaggever Bart Middelburg bezocht drie jaar lang elke week een zitting van de Amsterdamse politierechter. Dit boek bevat de honderd mooiste verhalen.
Als het kon dan had ik 3,5 sterren gegeven, maar ik vond het niet zo goed dat ik 4 sterren zou geven daarom heb k hem naar beneden afgerond. Het was op zich wel een leuk boek. Veel korte verhaaltjes over zaken die bij de politierechter zijn beland. Ik denk dat het boek leuker was geweest als het vanuit de kant van de rechter was geschreven en/of een meervoudige kamer. Dit was best kort, maarja als je naar de politierechter zou gaan ben je soms een kwartier verder en dan komt de volgende zaak alweer. Nee ik denk dat ik er meer plezier uit zou hebben gehaald als een rechter het had geschreven en de zaken van een meervoudige kamer kwamen. Er stonden overigens ook een paar spelfouten in.
Op 47% opgegeven, gewoonweg niet boeiend genoeg. Ik zie de geschiktheid ervan in collumns, daar zou ik er juist wel van genoten kunnen hebben, maar zo in boekvorm werkt het niet voor mij. Ik doe graag aan binge-lezen, en dit is geschikt voor het tegenovergestelde.