Zonder zichtbare aanleg voor reizen gaan Frank Heinen en zijn vriendin (om onverklaarbare redenen ook wel dr. Pompsky genoemd) op pad: naar Italië, Noord-Frankrijk, naar China. Aangewezen op elkaar, in het schemergebied tussen afzien en vakantie, worstelend met tandwielen, menukaarten en onwillige pensionhouders, zijn ze op weg naar nergens. Reizen is onzin gaat over de wens samen iets mee te maken en over het probleem dat er bij ieder uitzicht altijd iemand voor gaat staan – meestal jijzelf.
Ik zie hem wel eens fietsen door Utrecht. Zijn krullenbol zachtjes meebewegend met de wind. Tegenwoordig vergezeld van een kind, dat hij consequent 'De Kleine Heinen' noemt. Soms volgt er in zijn wiel een vrouw, waarvan men vermoedt dat het Dr. Pomsky is.
Ooit was Frank Heinen een veelbelovend schrijver. Hij schreef grote verhalen op Het is Koers. Over zijn fietstochten naar Italië. Inmiddels is zijn website [1] al ruim vijf jaar niet meer bijgewerkt. Een jaar later gaf Het is Koers zijn oude scribent nog een podium, met een voorpublicatie [2] van 'Fietsen om niet aan te komen'. Het heeft echter niet voorkomen dat Heinen voorgoed vergeten werd.
Toch is er nog een 'laatste fluitsignaal', zoals die aardige rubriek van Studie Voetbal heet. Onlangs bereikte ons het bundeltje 'Reizen is Onzin', voorzien van een foto van de jonge Heinen, nog voor zijn doorbraak, met woeste haren in het strand.
In 'Reizen is onzin' zijn een aantal verhalen van de vergeten schrijver gebundeld. Voor trouwe lezers van dit wielerboog zal veel bekend voorkomen. Heinen fietst naar Italië en Noord-Frankrijk. Steeds vind hij met Dr. Pompsky een uitgepeilde route inclusief aangeraden hotels en trivia.
Heinen is een observator in de traditie van Carmiggelt en Bril. Hij weet het kleine bijzonder te maken. Zo kan hij rustig drie pagina's uitweiden over het bestellen van een Panozzo (wat tot zijn schrik een Italiaanse sandwich is) of over de aangeharktheid van Zwitserland.
Nieuw (voor mij) is de reis van Heinen door China. Ook daar wil hij fietsen, maar hij weet daar vooral het gevoel te beschrijven dat ook ik had de eerste keer in Azië. Je. bent daar, als verse 'reiziger', waar je geld en je energie voor hebt ingezet. Niet meer Spanje of Frankrijk, maar echt naar een ver land. Maar nu ben je daar, wat doe je dan?
Wat Frank Heinen nu doet zullen we nooit weten, immers hij is vergeten, hoewel ik soms ineens zijn stem lijk te horen in een wielerpodcast. Maar dat slechts illusie zijn, immers Heinen heeft geen smartphone waar hij podcast mee kan luisteren.
'Reizen is onzin' is een heerlijke bundel geworden, zeker als je zelf op reis bent. De anekdotes gaan nergens echt heen, wat het ideaal maakt voor een treinreis, of terwijl de kleine Heinen even aan het spelen is. Vier ballen. Het is verschenen bij DasMag en hier te koop [3]
'Afdalen is net zo huiveringwekkend als iemand voor het eerst je liefde verklaren. Het kan misgaan, zeker, en dan val je onherroepelijk te pletter, met blijvende schade tot gevolg - als je geluk hebt. Maar zodra het eenmaal begint, denk je niet meer aan risico's, en val je door de schitterende leegte van het ontbreken van zware gedachten. Nooit is het hoofd leger dan tijdens een gevaarlijke afdaling.'
Erg uitgekeken naar deze omnibus, en stelde niet teleur. Heinen observeert het ongemak van alle reizenden, zichzelf niet in het minst. Hij citeert dat het een lieve lust is schrijvers, series en andere historische figuren. Na dit boek is het zeker, ik ga nooit naar China, dat heeft Frank voor ons gedaan. Aan de verhalen van de meester van het genre, Bob den Uyl, voegt hij het element dr. Pompsky toe, zijn in veel gevallen betere helft. De bundel sluit af met een ontroerend verhaal van hun meest recente reis, met een bijzondere bijrol voor hen voor wie reizen noodzaak is, geen onzin.
Hij schrijft erg leuk, maar vijf van zijn verhalen achter elkaar is wel echt een overdosis. Op een gegeven moment ben je wel klaar met 'ik ben zo sociaal ongemakkelijk dat ik niks leuk vind'
Uitermate genoten — Frank Heinen is met gemak mijn favoriete Nederlandstalige schrijver en dat is maar deels omdat ik geen andere Nederlandstalige boeken lees!
voor iemand die reizen onzin vindt gaat de auteur opvallend vaak op vakantie, en heeft hij daar, op wat ongemakken en existentiële vragen na, best veel plezier in
Na een poosje weet je het wel. Lekker licht en luchtig voor na een paar zware en deprimerende boeken, maar na de laatste hoofdstukken ga ik toch weer naar het zwaarmoedige verlangen. Zomerlectuur.
Erg vermakelijk; ik moest herhaaldelijk hardop lachen, tot grote ergernis van de mede-zwembadlezers. Vergeet “de Renner” en lees dit als je wil lachen.
"De meeste gesprekken ontstaan sowieso alleen omdat zwijgen in gezelschap ten onrechte een slecht imago heeft"
Geeft een leuk beeld van meerdere reizen, grotendeels op de fiets. Het scheelt mij een hoop zadelpijn om een fietsvakantie op deze manier mee te beleven. Humoristisch beschreven anekdotes die prettig weg lezen. Voor mij wel een boek om tussen andere boeken door te lezen, anders soms wat veel van het zelfde. Maar dol op de observaties van het alledaagse op reis en hier en daar de herkenbaarheid.
"Ondanks een kluwen aan op de voordeur geplakte aanbevelingen van hotelgidsen en rapportcijfergemiddeldes die een summa cum laude verblijf beloven, blijkt het in werkelijkheid geen hotel, maar een weinig succesvol re-integratieproject voor mensenhaters."
Heerlijk om te lezen. Het is fijn om met zo'n grappig stel mee op vakantie te gaan en ondertussen veel na te denken over waarom we reizen en wat er gebeurt tijdens reizen. Heel grappig geschreven over bizarre situaties, maar juist ook over hele normale momenten. Knap hoe hij daar soms een hele pagina over kan uitweiden, terwijl het om een vrij standaard gebeurtenis gaat.
Als fietser vind ik de verhalen over de fietsvakanties erg herkenbaar en extra leuk om te lezen. Daarentegen vond ik het verhaal over de reis in China naar mijn mening iets te lang duren en bevatte dit wat te veel van hetzelfde.
Het in het boek geciteerde citaat ‘je kunt pas zien hoe weinig je met mensen gemeen hebt als je veel met elkaar gemeen hebt’ verwoordt hoe ik het boek ervaren heb. Hoewel de titel in het boek niet voorkomt, spookt het wel constant door je hoofd. Ik heb het boek gelezen terwijl ik op reis was, het was een mooie reis.
Heel leuk. vol grappige verwijzingen en absurdistische beschrijvingen van alledaagse situaties. Heinen is heelngoed in eindeloze beschrijvingen van de meest troosteloze plekken, zonder dat het saai wordt. echt knap!
Vijf heerlijke verhalen waarin ik meen ook een soort coming-of-age van de schrijver op te merken: de eerste verhalen vond ik vooral heel erg grappig, de latere verhalen leken wat meer mooie bespiegelingen te bevatten.
Een van mijn favoriete boeken van 2025. Frank Heinen's droge vertelstem spat van de pagina's af in herkenbare emoties die kneuterig reizen met zich meebrengt.
Ik ben niet objectief, want ik ben groot fan. Dit vond ik echter het sterkste boek van Frank Heinen tot nu toe. Zo scherp tref je hem zelden: zelfspot, ironie en fijne, treffende observaties.