Château Migraine. Wijn, macht en een pact met de duivel.
Wat een droom moest zijn, wordt een nachtmerrie. Maxim en Claudine (uit De Flessentrekker) zetten alles op het spel voor hun eigen wijnkasteel in de Provence. Maar wanneer een mysterieuze Russische oligarch zich opwerpt als hun 'redder', raken ze verstrikt in een spel dat veel groter en gevaarlijker is dan ze ooit hadden voorzien. Leugens stapelen zich op, de spanning neemt toe en Maxim en Claudine staan voor een onmogelijke zich overgeven aan een meedogenloze vijand, of een stap zetten die geen weg terug kent.
Château Migraine is een meeslepende roman over ambitie, verraad en de prijs van vrijheid. Een spannende thriller, losjes gebaseerd op de geruchtmakende affaire rond het wijnkasteel van Brad Pitt en Angelina Jolie, waarin een verborgen deal met een Russische oligarch een droom veranderde in een nachtmerrie.
Ik mocht dit boek van Pim lenen, super lief!! Maar mijn god, deze man mag nooit meer een boek schrijven. Houd het maar bij wijn drinken. Van de hak op de tak en echt het meest onrealistische verhaal dat ik ooit heb gelezen. Je zou er bijna het label sciencefiction aan kunnen plakken omdat het zò onrealistisch is. Schrijfstijl ook vreselijk haha, sommige hoofdstukken waren maar een halve bladzijde? De meest cliche omschrijvingen die meerdere keren werden herhaalt (niet 1 á 2 keer, nee 7 keer). Dingen zoals de rolling stones die kwamen optreden waar dan maar 3 zinnen aan geschonken werden en verder niks over gezegd werd, schrijf het dan niet. Maar goed verder geen spoilers, lees het maar zelf, want vermakelijk is het wel. Ik heb er ook goed om kunnen lachen met Pim, toch wel een bonding experience. Oh en het einde sloeg écht helemaal nergens op, ik heb met heel veel vraagtekens het boek dichtgedaan na de laatste bladzijde hahaha
Château Migraine (2) ~ Ilja Gort Gort Publishers, ⭐️⭐️⭐️☆☆
Wat was het heerlijk om weer te lezen over Maxim en Claudine, in dit vervolg op 'De flessentrekker'. Maxim, met zijn eeuwige energie en blinde vertrouwen in zijn kennis en kunne van wijn. Waar hij in het vorige deel belachelijk succesvol begon, wordt zijn droom dit keer al snel een nachtmerrie. En als lezer weet je direct: dit kan nooit goed gaan. Het is stiekem een genot om te lezen hoe de roekeloze Maxim zonder zwembadjes in het diepe durft te springen, en je blijft als lezer in trance kijken hoe lang hij blijft drijven op zijn eigen gebakken lucht...
De boeken van Ilja Gort zijn altijd een overtreffende trap van ambitie, met een vleugje naïviteit, crimininaliteit, een goede dosis humor en natuurlijk: wijn! In mijn beleving is de humor dit keer op een wat lager pitje gezet, en er meer focus op de criminaliteit gelegd. Jammer, wat ik vind Ilja's humor echt geweldig. Ook verbaasde ik mij erover dat ik midden in het verhaal zat, en ineens nog maar 5 pagina's over had tot het einde. Hierdoor voelde het verhaal nogal overhaast beïndigd, en kwam het voor mij niet helemaal tot zijn recht. Bijna alsof je een barbaar een glas Chateau des Miracles in één keer achterover ziet klokken... jammer! Maar, los daarvan weer een heerlijke rollercoaster, zoals alleen Ilja die kan schrijven ♥︎
0.5 / 5 sterren - Gelezen voor een book club, dus misschien was deze gewoon niet voor mij. Maar my god, dat einde verdient een gevangenisstraf. Doorgaans dacht ik aan The Talented Mr Ripley, als je alle goede aspecten van dat boek zou wegvagen. Er zitten grappige momenten in, soms kun je zien waar Ilja Gort voor ging qua stem, maar het verhaal loopt gewoon niet lekker, en de filosofische en emotionele momentjes voelden voor mij ook vrij leeg. Je krijgt in ieder geval wel wat er wordt beloofd op de kaft, een migraine! <3
Denk niet dat dit hoogstaande literatuur is. Maar voor mij het ultieme leesvoer om met een glas wijn voor m’n caravan te zitten in het licht van de ondergaande zon in zuid Frankrijk. Vol met spanning, liefde voor de wiin gerelateerde beeldspraken en heerlijke humor.
“de ober kwam binnen met twee borden met een dampende donkerbruine brij die leek op iets wat een holenbeer achterlaat in zijn grot na drie maanden winterslaap. Moge het u bekomen, sprak hij”
ik heb hem voor een bookclub gelezen en dat is ook de enige reden dat ik dit uit heb gelezen hahah
Ilya, raak astublieft nooit meer een pen aan 💗 dit is echt het meest criminele einde dat ik ooit gelezen heb, maar de titel van het boek klopt want een migraine heb ik zeker nu!!
het enige positieve aan het boek waren de korte hoofdstukken! :D
In Château Migraine volgen we Maxim en Claudine, die alles op het spel zetten om hun droom waar te maken: een kasteel met wijngaard in Frankrijk. Wanneer Maxim in contact komt met een Russische oligarch, lijkt hun plan echter een heel andere wending te nemen dan gehoopt.
Zolang je geen hoogstaande literatuur verwacht, is dit boek absoluut vermakelijk. Er gebeurt ontzettend veel, soms zelfs zoveel dat het voelt alsof je meerdere boeken in één leest. Juist daardoor bleef ik nieuwsgierig en wilde ik steeds doorlezen!
Ik lees graag boeken van Ilja Gort. Over wijn, zijn romans. Dit vind ik de minste van allemaal. Het vorige deel met deze hoofdpersonen (De Flessentrekker) vond ik wel amusant. In dit verhaal met al te bizarre wendingen storen de bordkartonnen figuren, de stereotype Rus, de oeverloze beschrijvingen van ontbijtjes met croissantjes, sjieke eetzalen, de clichés en het afgeraffelde slot. Jammer.
Het vervolg op de flessentrekker. Opnieuw raken Maxim en Claudine verwikkeld in het criminele circuit. Het verhaal leest makkelijk, perfecte marketing van Gort zorgt voor de rest. Bij een goed glas wijn zal het een goede boeiende thriller zijn, maar na 2 boeken van Ilja Gort heb ik er genoeg van net zo goed als ik er meestal na 2 glazen wijn ook genoeg van heb .
Het boek gaat enorm van de hak op de tak. Nu ben ik dat van zijn eerdere boeken wel gewend, maar hier zat echt weinig lijn in. Het zijn extreem korte hoofdstukken (soms anderhalve bladzijde) dat leest snel, maar draagt ook niet bij aan lekker in het verhaal komen.
Veruit het slechtste boek dat ik de afgelopen jaren heb gelezen. Slecht verhaal, geen karakteruitdieping. Eigenlijk gewoon helemaal niets. Wel fijn dat het zo simpel was geschreven dat ik hem in een korte tijd uit had en aan een ander boek kan beginnen.
Gort schrijft altijd humoristische luchtige boeken. Met een knipoog en een diepere laag. Ben er dol op. En dus stort ik mij vol enthousiasme op dit boek. Om al snel wat minder enthousiast te worden. Dit type mannelijk hoofdpersoon heeft hij in de Abelserie al eens uitgemelkt. Alsjeblieft niet nog eens. Helaas. Wel weer. De personages blijven wat vlak. Clichés vliegen om de oren. Verhaallijn soms wat warrig (alhoewel dat ook aan mijn mentale staat heeft kunnen liggen). Het voelt als een gemakzuchtige Gort. Kortom niet één van zijn betere boeken. Toch blijft het prettig leesvermaak.