What do you think?
Rate this book
Zestig
Op 26 september viert Bart Chabot zijn zestigste verjaardag. Ter ere van dit heuglijke feit koos Bart Chabot zestig verhalen, gedichten en fragmenten uit zijn oeuvre. Hij bekeek zijn werk opnieuw, bewerkte, kortte in en herschreef en zo ontstaat een bloemlezing, the best of van zijn schrijverschap, een literaire roadtrip door de tijd, die het veelzijdige talent toont van de immer rusteloze schrijver in al zijn swingende facetten.
355 pages, Paperback
First published January 1, 2014
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
February 18, 2022
Niet erg interessant. Teveel losse flarden, met te weinig inhoud.
December 16, 2025
Verschillende losse verhalen waardoor het wat rommelig overkomt. Sommige verhalen zijn leuk om te lezen, andere voor mij minder interessant
November 16, 2014
Gelukkige verjaardag, Chabot
Bart Chabot is zestig, en dat mag gevierd worden met een publicatie. Reeds decennia lang een rusteloos mediafenomeen, maar wist je dat Chabot ook kan schrijven?
De immer opgefokte, gejaagde levensstijl is misschien wel het meest typerende aspect van de figuur Chabot. Het contrast met literatuur kan derhalve niet groter zijn. Literatuur is traag en gezapig, en om te lezen moet je de tijd nemen. Chabot als schrijver lijkt dus een contradictie, maar net uit contradicties verschijnen de geniaalste dingen. Wat hij neerschrijft is van een bijzondere fantasie, klare ritmiek en perfecte snelheid. Ja, gejaagd en met weinig details, maar punctueel juist. Kortom, een stijl die je herkent uit de duizend en die niet snel verveelt. Een wervelwind.
Waarom nu een recensie over een boek te starten met een uiteenzetting over de schrijfstijl van de schrijver? Wel, voor zijn zestigste verjaardag koos Chabot zelf zestig fragmenten uit zijn oeuvre, zowel gedichten als persoonlijke levenservaringen alsook korte en lange verhalen. Zo krijgen we een bloemlezing uit het oeuvre van dit eigenzinnige talent. Chabot kan tegelijk alles, maar nooit zoals je het verwacht. Hij gebruikt geen specifieke stijlkenmerken, Chabot is een stijl.
Deze retrospectie op het leven van Chabot door de bril van zijn literatuur bevat een heleboel levensverhalen. Het lijkt typisch iets voor Nederlanders te zijn, als publiek figuur leef je je leven volledig publiek, of je bent geen publiek figuur. Deze brok non-fictieverhalen die hij schrijft, zijn steeds nadrukkelijk vanuit zijn eigen perspectief geschreven. Wanner Chabot over Herman Brood schrijft: ’De Quinten Matsijstraat in Amsterdam-Zuid. Xandra, Hermans echtgenoten, doet open. "Ik ben net op", zegt Xandra. "Herman komt zo, hij is evende deur uit, Iggy, de hond, uitlaten." Ze gaat me voor naar de keuken. "Wil je thee? Er is cognac in huis." Op het aanrecht liggen een pluk watten, een eetlepel en een injectiespuit. "O", zegt Xandra, "ik zie dat Herman al ontbeten heeft."' In zulke fragmenten komt het leven van Chabot onrechtstreeks bovendrijven.
Toegegeven, voor de Belgen onder ons is Chabot minder bekend. Deze bundeling verzamelingen spreekt dan ook veel minder tot de verbeelding als je niet genoeg bekend bent met deze persoonlijkheid. Voordat je dit wil gaan lezen, moet je jezelf afvragen wat juist de meerwaarde is van dit specifieke boek. Een bundeling verhalen, zonder rode draad. Flarden kortverhalen die, omdat ze slechts fragmenten uit een groter geheel zijn, eigenlijk toch onaf aanvoelen. Akkoord dat Chabot zijn leven wordt bezongen door deze aaneenschakeling van woorden, maar vergeet niet dat jij, de lezer, Chabot niet bent.
Wouter Etienne
© Cutting Edge - 21 oktober 2014
Bart Chabot is zestig, en dat mag gevierd worden met een publicatie. Reeds decennia lang een rusteloos mediafenomeen, maar wist je dat Chabot ook kan schrijven?
De immer opgefokte, gejaagde levensstijl is misschien wel het meest typerende aspect van de figuur Chabot. Het contrast met literatuur kan derhalve niet groter zijn. Literatuur is traag en gezapig, en om te lezen moet je de tijd nemen. Chabot als schrijver lijkt dus een contradictie, maar net uit contradicties verschijnen de geniaalste dingen. Wat hij neerschrijft is van een bijzondere fantasie, klare ritmiek en perfecte snelheid. Ja, gejaagd en met weinig details, maar punctueel juist. Kortom, een stijl die je herkent uit de duizend en die niet snel verveelt. Een wervelwind.
Waarom nu een recensie over een boek te starten met een uiteenzetting over de schrijfstijl van de schrijver? Wel, voor zijn zestigste verjaardag koos Chabot zelf zestig fragmenten uit zijn oeuvre, zowel gedichten als persoonlijke levenservaringen alsook korte en lange verhalen. Zo krijgen we een bloemlezing uit het oeuvre van dit eigenzinnige talent. Chabot kan tegelijk alles, maar nooit zoals je het verwacht. Hij gebruikt geen specifieke stijlkenmerken, Chabot is een stijl.
Deze retrospectie op het leven van Chabot door de bril van zijn literatuur bevat een heleboel levensverhalen. Het lijkt typisch iets voor Nederlanders te zijn, als publiek figuur leef je je leven volledig publiek, of je bent geen publiek figuur. Deze brok non-fictieverhalen die hij schrijft, zijn steeds nadrukkelijk vanuit zijn eigen perspectief geschreven. Wanner Chabot over Herman Brood schrijft: ’De Quinten Matsijstraat in Amsterdam-Zuid. Xandra, Hermans echtgenoten, doet open. "Ik ben net op", zegt Xandra. "Herman komt zo, hij is evende deur uit, Iggy, de hond, uitlaten." Ze gaat me voor naar de keuken. "Wil je thee? Er is cognac in huis." Op het aanrecht liggen een pluk watten, een eetlepel en een injectiespuit. "O", zegt Xandra, "ik zie dat Herman al ontbeten heeft."' In zulke fragmenten komt het leven van Chabot onrechtstreeks bovendrijven.
Toegegeven, voor de Belgen onder ons is Chabot minder bekend. Deze bundeling verzamelingen spreekt dan ook veel minder tot de verbeelding als je niet genoeg bekend bent met deze persoonlijkheid. Voordat je dit wil gaan lezen, moet je jezelf afvragen wat juist de meerwaarde is van dit specifieke boek. Een bundeling verhalen, zonder rode draad. Flarden kortverhalen die, omdat ze slechts fragmenten uit een groter geheel zijn, eigenlijk toch onaf aanvoelen. Akkoord dat Chabot zijn leven wordt bezongen door deze aaneenschakeling van woorden, maar vergeet niet dat jij, de lezer, Chabot niet bent.
Wouter Etienne
© Cutting Edge - 21 oktober 2014
Displaying 1 - 3 of 3 reviews