Professor Barabas en tante Sidonia zetten alles op alles om Suske en Wiske terug te halen, maar op Amoras breekt de hel los. Terwijl het lijkt alsof Krimson steeds dieper in de waanzin wegzakt, gaat Achiel de strijd met de vuurspuwende berg aan. Lambik moet proberen uit handen van dolgedraaide kannibalen te blijven. Een radeloos Suske is op zoek naar Jérusalem. Wiske wil Suske, maar weet niet waar ze hem moet zoeken. Tot ze vreselijk nieuws krijgt. Maar is de boodschapper betrouwbaar? Misschien is het beter dat ze het antwoord niet weet.
Het voorlaatste deel in de Amoras-reeks en volgens mij het meest gewelddadige tot nu toe. Ik vraag me af of al het geweld een functie heeft in het verhaal naast een schokeffect bekomen bij de lezer. Het kon gerust wat minder denk ik, nu lijkt het om geweld om het geweld te gaan. Gelukkig wordt het verhaal zelf steeds interessanter, met een verrassende plot-twist. Ik ben erg benieuwd naar het sluitstuk van deze reeks, dat in november van dit jaar uitkomt.
In het vijfde en voorlaatste nummer van de Amorasreeks gaat de aandacht voornamelijk naar Wiske (nadat eerder al Suske, Jerusalem, Krimson en Lambik een album naar zich vernoemd kregen). Daar waar ik het verhaal in het vierde nummer maar een beetje vond kabbelen, gebeurt er in nummer vijf weer veel. Er zijn een aantal plotwendingen, die in het laatste album ongetwijfeld tot een grote ontknoping zullen leiden. Leuk dus dat er weer wat meer vaart in zit, al hoop ik dat één nummer volstaat om alles op een goede manier af te ronden. Wat mij betreft had in nummer vier gerust al een tipje van de sluier mogen opgelicht worden om de verhaallijn voldoende tijd te geven en goed te kunnen uitwerken. Afwachten dus wat nummer 6 geeft.
This is the close of Marc Legendre's reimagining of the classic Flemish kids' comic, Suske en Wiske, with the two central characters finally reunited but only for a rather downbeat ending. Volume 5 actually won the Willy Vandersteen Prize, the award for a Dutch-language comic named after the original creator of Suske en Wiske.
I have to say that these final two volumes somewhat lost me. I thought that the fifth volume went in for shocking violence, which I never much like. The art and characterisation remain good, but perhaps missed the mark under our curent circumstances.
Ik heb het gevoel dat de makers te veel plotlijnen en stijlen willen combineren en dat leidt tot een ongemakkelijke en onrealistische combinatie: de naïeve heldhaftigheid van de personages en kinderlijke dialogen die in de mix gaan met seksisme, expliciete tekeningen en ongepaste gruwel. Dit is Suske en Wiske, niét The Walking Dead. Je verwacht hier geen even afschuwelijke en traumatiserende gebeurtenissen zoals in de zombieserie en zéker al niet dat men er gewoon overgaat en niet op reageert, alsof er niks gebeurd is. Less is more.
Deel 5 - ik heb het lang uitgesteld omdat de zure smaak van 4 nog niet helemaal verdwenen is, en als ze het deel vernoemd naar mijn favoriete personage op dezelfde manier hadden verkloot, was ik toch niet al te happy geweest. Gelukkig is het in vergelijking met 4 een verbetering, maar helaas haalt het 't nog steeds niet bij deel 1.
Wiske is m.i. goed geportretteerd dit keer; ze heeft Jérusalem sneller door dan ik vreesde (pagina 7, in tegenstelling tot ergens halverwege het album). Dat ze Jérusalem gelooft dat Suske dood is vind ik nog te behappen gezien ze een stuk van haar geheugen kwijt is en zo de plek van het eerste ongeluk niet herkent. Haar kracht die teveel is voor Jérusalem is interessant, maar waar ik echt van zijn léven niet bij kan is hoe Wiske, die bij mijn weten nog nooit een pistool in haar handen heeft gehad (ik heb de andere albums even niet bij de hand en het is alleszins veel te lang geleden, so correct me if I'm wrong), van een bewegend doelwit zonder falen beide knieën kapot kan schieten.
Een groot punt van irritatie is de running "gag" dat 'vredelievende' personages nog geen panel nadat ze verteld hebben hoe vredelievend ze wel niet zijn iemand neer knallen of anderzins doden. Babar Blaaskop liet dan in ieder geval nog een beetje berouw zien, maar dit "grapje" was na de tweede keer al niet grappig meer. Daarnaast is het jammer dat Achiel de welbekende bad guy monoloog maakt, zij het niet vóórdat hij Suske wilde doden, maar met als specifiek doel hem te charteren/te gebruiken. Afgezien daarvan is het dan wel weer prettig dat het plot nu eindelijk weer wat stoom begint te krijgen, mede door deze gebeurtenissen en Suske's terugreizen naar het heden-verleden. Leuke knipoog naar "the butler did it", ook.
Al met al, dit album riep wel weer wat nieuwsgierigheid op waardoor ik nu iets hoopvoller ben voor het laatste deel. Ik denk echter nog steeds dat zonder al het gevloek en zonder dat breed uitgemeten geweld (om maar te zwijgen van Jérusalem's gratuitous nakedness), deze serie er baat bij zou hebben gehad om haar verhaal in vier, maximaal vijf albums te vertellen. En nogmaals, zes maanden wachten op het volgende album is gewoon veel te lang.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Again, doing this in English out of habit. And I kinda feel like I'm cheating on my GR challenge because I read this in little under an hour.
That said, I should also say I'm not a 'comic book expert', I've read a few things, Amoras being one of them. Now that I've read comics like Saga and TWATD recently I can't help but feel this comic lacks in some parts. I do feel like the storyline sort of progressed in comparison to the last volume, but some things could have been handled better (I'm getting pretty tired of Jerusalem kissing everyone/then killing them, she's an interesting character but this is getting ridiculous). It also felt too short -- just when things were getting interesting (Suske in the 'present', Jerusalem [??] in the present, Achiel's whole secret business, Wiske being badass on her own) it was over.
Still, this was really enjoyable for a really, really hot summerday, and I do hope that the interesting aspects of the storyline are further explored in the next volume! Because I think there are only a few left in the series, right?
It's quick to read, nothing like the comics you read as a child, but still quite good, so I'll recommend to at least check the first volume out to see if Dystopian Sus & Wis are up your alley.
Het mag nu echt wel gaan gedaan zijn. Bij momenten totaal onsamenhangende passages (genre: "Waar komt die nu weer vandaan?", "Wat gebeurt er nu weer?", en "Huh, is die niet al lang dood?") en het lijkt maar een flauw afspinsel om de reeks wat langer te maken. Erg veel nieuws komen we niet meer te weten, de actiescènes zijn flauw en ik vind Jerusalem echt totaal geen sympathiek personage (meer). Snel naar het laatste deel, want toch wel nieuwsgierig naar hoe het uiteindelijk allemaal afloopt.
En het blijft maar bergaf gaan met deze reeks: weer een boel extreem geweld (de bodycount van deze strip begint echt absurd te worden), een paar aanzetten tot verkrachting, diverse belangrijke personages raken niet ongeschonden uit de strijd,... En oh ja, er komt ook nog een gigantische samenzwering opduiken.
Voor de liefhebbers zijn er her en der knipogen naar klassieke Sus & Wis-strips.