Przeklęty

by Adrian Ksycki

Poznań. W Lasku Dębińskim ktoś morduje kobiety. Ślady na ich ciałach wskazują, że zostały zabite w ten sam sposób. Policja wie tylko to nie jest przypadek. Kiedy pierwszą z ofiar okazuje się przyjaciółka nowej partnerki Krystiana Feusette’a, sprawa zaczyna się komplikować. Kasia – doktorantka antropologii – zostaje odsunięta od oficjalnego śledztwa, więc podejmuje ryzykowną decyzję: będzie działać na własną rękę. Wkrótce trafia do miejsca, w którym spodziewa się znaleźć ludzi mających wiedzę na temat tych tragicznych wydarzeń. Tymczasem to, co miało być próbą odkrycia prawdy, zamienia się w walkę o życie. Feusette musi zmierzyć się nie tylko z mordercą, lecz także z własnymi lękami. Gdy trop prowadzi do człowieka o niepokojąco zmiennym kolorze oczu i przeszłości pełnej traum, granice między rozumem a szaleństwem zaczynają się zacierać. Czy prawda o zbrodniach okaże się bardziej przerażająca niż wydarzenia, od których wszystko się zaczęło? Adrian Ksycki - autor kryminałów i thrillerów (Strzyga, Telepata, Przysięga Pięciu), a także współautor książki z gatunku true crime (Operacyjniak). Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, filolog i były wykładowca metodyki nauczania języków obcych. Publikował artykuły w magazynie „The Teacher”. Miłośnik muzyki, sportu i sztuk walki. Powieść Przeklęty jest, po Strzydze, kolejną częścią serii z antropologiem sądowym Krystianem Feusette’em.

Genres: Audiobook

448 pages, Paperback

Published May 19, 2025

Reviews

[Bernkastel · Rating 4 out of 5]

Podobała mi się ta część dużo bardziej niż poprzednia!

[Olga Majerska · Rating 5 out of 5]

zło, czarne, ciemne
w sercu się zalęga
przeklęte jest
i duszy dosięga
każdy gest
w nim mroku potęga

szemrzą i szepcą
krzyczą i wołają
drążą i skubią
przekleństwem się stają
te czernie, te cienie
w umyśle się gubią
te myśli, to mgnienie
złym czynem się chlubią

ból mnie stworzył
a krzywda matką mi była
on we mnie ożył
nienawiść mnie przytuliła

Cień. W czarny dzień. Nie znika.
To ja. Przeklęty.
W sobie zamknięty.
Zło do szpiku mnie przenika.
Jestem cierpieniem i złem.
Jestem ciemnością.
Jestem stłuczonym szkłem.
Jestem nicością.

To piekło jest moje.
A jego fundamenty to życia.
Niewinne. Kobiece. Oddechy.
I moja czerń.
Nadszedł dzień.
Pod płaszczem innego okrycia,
miotam się.
Koszmary i pomroki.
Czarne noce i ciche kroki.
W gęstwinie mroku.
W zastygłym wzroku.
Opowiem ci moją historię.

Dziecięca dusza skuta krzywdy kajdanami ucieka. W czarne. Ciemne. Mroczne. Tam, gdzie piwnica. Wilgoć. Pajęczyny. Korytarze cieni i szumy. Tam Przeklęty. Rodzi się. Wykluwa z bólu, bezmiłości i dotyku złego. Niemy krzyk bezsilności. Powstały z serca kruchości. A on jak upiór. I szpony jego, pazury tak ostre! I ucichną krzyki, a zło nadejdzie. Jego szept. Jego szmer. Krok cichy. I ten głos. „Stary Marych żył nieładnie, więc jak każdy skończył marnie”.

Kości znów powiedzą prawdę. Feusette już o to zadba. Potrafi czytać z nich jak z księgi o życiu. Pokryte larwami szczątki są obrazem. Nie tylko rozkładającego się ciała, ale rozpadającej się na cząstki mrocznej duszy i bólu. Uwielbiam jego spojrzenie na swoją pracę. Oddanie się jej. Jego zaangażowanie. Choć na barkach dźwiga własne lęki. A one odbierają oddech. Ściskają duszę. Mocno.

Jest pięknie. Psychologicznie głęboko. Można dłubać tutaj w emocjach i się karmić nimi. Proza Adriana Ksyckiego to moje tegoroczne odkrycie. Balansuje ona na pograniczu mroku i czegoś delikatnego. Wdarła się w moją duszę. Wygodnie się w niej umościła. I niech tam już zostanie. Czuję wiele. A czuć, kiedy się czyta, to najwięcej. Polecam bardzo.

[Barbara Kieś · Rating 5 out of 5]

Dzisiaj dzielę się z Wami opinią o książce, której najchętniej dałabym ocenę poza skalą.
Sięgając po kontynuację Strzygi, spodziewałam się petardy, ale powiem szczerze, że ta książka najnormalniej w świecie wbiła mnie w fotel, a potem wyrwała z butów i przeniosła do najmroczniejszych zakamarków wyobraźni.

Rzadko zdarza się, że historia tak mocno mnie wciągnie i pochłonie. Dopiero zaczęłam czytać i nawet nie wiem kiedy skończyłam.

Znakiem rozpoznawczym Adriana jest perfekcyjny reaserch, którego dokonuje podczas pisania swoich książek. Dzięki temu są one tak realistyczne, że mamy wrażenie iż znajdujemy się w samym centrum prawdziwych wydarzeń. Jednocześnie w opisach zbrodni i okropieństw, które serwuje nam sprawca, Autor zachowuje duży dystans i empatię.

Bohaterowie jak zwykle ze świetnym portretem psychologicznym. Rozłożeni na czynniki pierwsze. Zarówno ich postępowanie jak i przyczyna, często znajdująca się w trudnej przeszłości.
Mamy tutaj mrok, który strona po stronie odkrywamy wspólnie z Krystianem Fausette. Widzimy jak wielki wpływ na nasze życie mają traumy z dzieciństwa.

Nieodkładalna, nieoczywista, całkowicie fascynująca opowieść o bólu, cierpieniu, zemście.
Czytajcie. Nie czekajcie ani chwili dłużej. Musicie poznać tą historię.

Adrian ogromne gratulacje. Kawał naprawdę dobrej roboty 🔥 Już nie mogę się doczekać kolejnej Twojej książki 💪

[Tomasz Blaszak · Rating 4 out of 5]

Kryminał z Poznania, trochę nawet o poznawaniu siebie. Wartka akcja, może nawet zbyt szybka (zupełnie inne wrażenia miałem po "Strzydze", odwrotne wręcz), wyrazisty antagonista, solidny zwrot akcji. Jest tu nieco głębi w relacjach, rozbudowa bohatera.

Kilka powtórzeń można było wyrzucić (ile razy włącza się tu muzykę?! ile razy trzeba było wspomnieć o strachu przed cmentarzami?!), ale rozrywki dostarcza Adrian przedniej.

PS. Nie będę ukrywał: wychowałem się w miejscach, w których toczy się akcja. I chcę więcej.

[Aleksandra (aalexbook) · Rating 3 out of 5]

3,5

[Myself_and_my_bookself · Rating 4 out of 5]

Fajna historia~
Podoba mi się, że bohater jest wiarygodny, mimo że niektóre elementy powieści (która nie jest jest horrorem) już niekoniecznie xD
ale bawiłam się dobrze ~