Kanin Nitiwong72 reviews44 followersFollowFollowNovember 2, 2015ตอนอ่านเล่มแรก "เย็นวันเสาร์ เช้าวันอาทิตย์" เราตื่นเต้นไปกับการเห็นชายคนหนึ่งที่กล้าก้าวข้ามออกจากระบบที่แสนมั่นคง ไปสู่หนทางที่ตนเองใฝ่ฝัน เห็นการกระโจนเข้าไปวิ่งมาราธอนอย่างแกร่งกล้า เปี่ยมไปด้วยพลังผ่านไป 10 ปี เมื่อเราไปพบชายผู้นี้อีกครั้ง โชคชะตาต่างๆ ได้ผันเปลี่ยนสุดจะคาดเดา จากนักวิ่งไฟแรงที่คว้าถ้วยมากมาย กลายเป็นผู้บาดเจ็บ มีโรครุมเร้า เผชิญความเจ็บปวดจากทั้งร่างกาย หน้าที่การงาน และชีวิตในวัยกลางคนที่กำลังเริ่มถดถอยและไม่รู้ว่าจะเดินทางสู่อนาคตอย่างไรเราชอบอ่านหนังสือของคนที่เผชิญความเจ็บปวดแบบนี้ อยากรู้ว่าเค้าคิดยังไง มีทัศนคติยังไง ยิ่งเป็นคนที่เคยรุ่งโรจน์แล้วมาตกต่ำแบบนี้ เรายิ่งอยากเรียนรู้จากเค้า ในช่วงท้ายเล่มที่ผู้เขียนได้ละตัวตนนักวิ่งที่แสนเก่งกาจในอดีต กลายเป็นนักวิ่งที่พูดคุยกับร่างกายตนเอง กลายเป็นลูกที่หวนกลับไปดูแลแม่ ผ่อนคลายเป็นมิตรกับตนเองอ่านแล้วรู้สึกอ่อนโยนกับชีวิตขึ้น :)
Rachabodin Suwannakanthi9 reviews1 followerFollowFollowSeptember 17, 2018หนังสือเล่มนี้ของคุณคามิน คมนีย์ อ่านได้ช้ากว่าเล่มแรก ที่น่าจะเป็นเพราะความคาดหวังของผม ที่ตั้งไว้สูงกว่าการอ่านเล่มแรก "เย็นวันเสาร์-เช้าวันอาทิตย์" ซึ่งได้เล่นเรื่องราวการเข้าสู่เส้นทางนักวิ่งของคุณคามิน คมนีย์ ที่มีเรื่องราวที่น่าสนใจ และการได้อ่าน "เย็นวันเสาร์-เช้าวันอาทิตย์" เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ผมไม่ลังเลที่จะซื้อผลงานเล่มถัดมาของคุณคามิน คมนีย์ "หัว*ใจ*เท้า"จริงๆ แล้วฝีไม้ลายมือการเขียนของคุณคามิน คมนีย์ ก็ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีถึงดีมาก สามารถเล่าเรื่องราวให้สามารถเข้าใจได้ง่าย นึกภาพประกอบในหัวได้ แต่อาจจะเป็นเพราะเรื่องราวที่คุณคามินนำมาเล่านั้นผมไม่ค่อยสนใจนัก ถึงแม้จะเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ ในการได้เห็นความยากลำบาก และความพยายามของคนคนนึง ที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อไปยังเป้าหมายที่เส้นชัยก็ตามที่สำคัญ ผมไม่มีความตื่นเต้น หรือรู้สึกสนุก รู้สึกว่ากำลังเดินทาง เพื่อค้นหาคำตอบบางอย่าง ในการติดตามอ่าน "หัว*ใจ*เท้า" ในระดับเดียวกับที่ผมติดตามอ่าน "เย็นวันเสาร์-เช้าวันอาทิตย์" จนแทบวางไม่ลง แต่ตรงกันข้าม หนังสือเล่มนี้กลับอ่านไปข้างหน้าได้ค่อนข้างช้า และใช้เวลานานสำหรับผมเลยทีเดียวครับ
Araya Pichitkul172 reviews18 followersFollowFollowMarch 29, 2016เห็นถึงความไม่แน่นอนของสังขารมนุษย์ให้แง่คิดเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพที่ดีหลายอย่าง เห็นถึงการสร้างสมดุลที่ดีระหว่างกายกับใจ ถึงแม้ใจยังไหว แต่กายไม่ค่อยไหว ควรทำอย่างไร รู้สึกว่าเมื่อยังมีแรงควรหมั่นออกกำลังกาย วิ่งตอนสังขารไม่อำนวยคงทรมานพิลึก บทสุดท้ายแอบซึ้งThis entire review has been hidden because of spoilers.