Een zeer verhelderend boekje. Het biedt een helicopterview op het gebied en zijn geschiedenis. De grote lijnen en de onderliggende krachten worden duidelijk weergegeven, een overdaad aan details wordt vermeden. Dankjewel, heren Luiten & de Graaf.
De grote imperiums rond de Middellandse Zee (Romeinse, Arabische, Osmaanse) hadden een staatsvorm waarbij de loyaliteit allereerst uitging naar een bepaalde groep. Zij leefden volgens de wetten, regels en gewoonten van de eigen groep. Clientelisme was een werkbaar systeem. Zij bood veel vrijheid aan alle verschillende etnische en religieuze groepen (eigen bestuur, eigen taal, eigen cultuur).
Het multiculturele Osmaanse rijk verloor haar dominante positie aan (industrialiserende) westerse landen (Engeland, Frankrijk, Duitsland). In WO I ging het Osmaanse rijk (net als het Habsburgse) ten onder. De toekomst was aan de natiestaten.
Turkije werd, onder Ataturk, een echte natiestaat – daarbij ging de natie boven democratie (vgl post-Weimar-Duitsland).
De Arabische landen waren willekeurig ingedeeld (Sykes-Picot). Oliebelangen gingen boven (verstandige) natievorming, grenzen dwars door etnische en religieuze gebieden. Er ontstonden geen nationale eenheden. Bovendien schonden de koloniale machthebbers diverse beloften. Daarna benadrukten zij de ‘interne’ verschillen om hun aanwezigheid te rekken.
Rond WO II, onder druk van US, komt een einde aan het kolonialisme. Veel landen in het Midden oosten worden ‘bevriende naties’, bestuurd (op feodale en cliëntelistische wijze) door conservatieve pasjaleiders (aangesteld door het oude koloniale bewind).
Radicale leiders, gesteund uit publieke onvrede met het pasjabewind (armoede, westerse overheersing) komen aan de macht. Zij propageren een pan-Arabisch-socialisme. Dat lukte redelijk in Egypte (Nasser). Maar in Syrië (Assad) en Irak (Saddam Hoessein) was de bevolking meer pluriform. Met grof geweld werd daar de eenheid opgelegd. Maar de socialistische samenleving bleef uit. Op den duur gedroegen deze nieuwe leiders zich net als de pasjaregimes.
In de jaren ’70 verloor de bevolking het vertrouwen in het panarabisme. Daar kwam het teleurstellende optreden tegen Israël (symbool van Westerse invloed) bij. Een antithese komt op:
Fundamentalisme.
Dan loopt het helemáál uit de hand:
Oorlog Irak - Iran (1980-1988)
Saddam Hoessein versus Khomeiny
seculier/radicaal versus fundamentalistisch
soennieten versus Sji ieten
t Westen steun Hoessein als instrument tegen fundamentalisme
Invasie in Koeweit (1990)
magistrale PR streek van Hoessein, tegen
impopulair pro-westers pasja-staatje
waarvan de oliedollars niet naar Arabieren gaan
Operatie Desert Storm (1991)
Het Westen (34 landen) tegen Hoessein
Iraanse bevolking in opstand, wordt neergeslagen
want Westen trekt zich terug na overwinning
Saoedi Arabië voelt zich ook bedreigd
Osama Bin Laden biedt bescherming aan met Al Qaida
Saoedi's kiezen voor Amerikanen, tot woede van fundamentalisten
9/11
Bush: War on terror, Al Qaida, Taliban
en beschuldigt Irak van steun aan fundamentalisten
Inval in Irak (2003)
US & GB, zonder instemming van de VN, opnieuw ten strijde
behalen snelle overwinning
Iraakse volk, na drie oorlogen, gebrek aan bijna alles =>
sentimenten: frustratie, wantrouwen, wraakzucht
seculiere sociale pan-Arabisme is mislukt => bindmiddel = religie
De 'wederopbouw'
Coalition Provisional Authority (olv Paul Bremer III) - Grote blunders:
langs sektarische lijnen => Al Maliki aan de macht
gehele staatsbureaucratie volledig 'de-Baath-iseren'
=> overheidstaken niet meer uitgevoerd
ook het leger => 100.000-den soldaten verloren hun baan
soennieten bang voor sji ietische wraak, leverden hun wapens niet in
sji ietische Al Maliki regering: onbekwaam, corrupt, wraakzuchtig
Abu Ghraib gevangenen gemarteld door Amerikanen
Al Qaida probeert burgeroorlog te ontketenen,
US & Iraakse leger slaan opstand in het westen neer
ook in het zuiden onlusten, noorden in handen van Koerden
binnen Al Qaida twee stromingen, één wil kalifaat, NU ! =>
Islamitische Staat (IS)
Arabische Lente (2010)
Tunesische fruitverkoper steekt zichzelf in brand =>
demonstraties, rellen, opstanden in heel Arabië
In Syrie raakte Bahar Al Assad grote delen van het land kwijt
Islamitische Staat
Vanuit Syrië begon IS zijn opmars, 2014 had IS 25% van Irak
voegde delen van Syrië & Irak samen: hoofdstad Raqqa
kalief: Abu Bakr al Bagdadi., gewelddadig Sharia bewind
Vechtmachine IS veroverd olievelden => inkomsten
zet propaganda in: vlaggen, uniformen, glossy's, YouTube
perverse gewelddaden, vastgelegd en verspreid
IS = niet middeleeuws maar modern (vlg. DDR, Noord Korea)
rechtbanken, belasting, betaling van imams, dodenlijsten
organisatiestructuur v.e. geheime dienst v.e. terreurregime
geleid door Irakezen uit leger van Hoessein, fanatieke jihadisten
Internationalisering van het conflict
Iran, Syrië, Libanon: sji ietische as-mogendheden
tegenover tientallen soennitische verzetsgroepen
Golfstaten ongerust over Iran, steunen alleen nog gematigden
Rusland, bekomen van ineenstorting USSR, steunt Syrië alwaar
ligplaats Russische marineschepen. Poetin pal achter Assad.
Westen: bestrijding IS hogere prioriteit dan bestrijding Assad,
versterk door aanslag Charlie Hebdo.
Irak & Syrie in het defensief:
Hezbollah (sji ietische terreurgroep uit
Libanon, naar het conflict gedirigeerd om
gebieden te ontzetten.
Iran stuurt duizenden 'vrijwilligers' om
Assad te steunen.
Poetin bombardeert officieel IS, maar
meer tegen gematigde rebellen, tot
woede van US & Turkije
Een oplossing zal er alleen komen als staten én hun bondgenoten
(US & Rusland) het met elkaar eens worden, als ze de angst voor
elkaar (en voor binnenlandse stromingen) kunnen overwinnen.
Stabiele afspraken kunnen alleen ontstaan met stabiele staten.
Een stabiele situatie in het Midden Oosten is nog niet in zicht …