Soulmate (Zielsveel) is een prachtig debuut. Het is een spannend verhaal in een dystopische wereld, maar vooral een heel persoonlijk verhaal van het hoofdpersonage Noé. Dit is een verhaal over een meisje die er zelf tracht achter te komen wat leven en zingeving betekenen, in een omgeving waar de vrijheid om dat te kiezen volledig ontnomen is. Een verhaal over liefde, in allerlei vormen, en vooral het soort liefde dat onstopbaar is, onvermijdelijk, en onovertroffen intens.
Noé start naïef en in zekere zin bijna kinds, als 20-jarige tot dusver weerhouden van een leven in de echte wereld. Al snel komt die echte wereld keihard binnen. Het boek speelt zich dan wel af in een fictionele dystopie, maar hoe dan ook zijn zowel de uitdagingen als de pracht die ze in de wereld ziet een scherpe reflectie van de werkelijkheid. Noé ervaart en leert over de wereld door gebeurtenissen en interacties in verschillende omgevingen die vanuit een heel persoonlijke benadering beschreven worden, maar vaak tot op maatschappelijk niveau implicaties hebben, waar ook ietwat zwaardere thema's niet geschuwd worden.
De personages zijn sterk uitgewerkt, en vooral hun relaties zijn prachtig uitgediept. Het verhaal gaat rustig van start, en bouwt op naar een climax die je als lezer achterlaat met een gevoel van spanning, nog grotere en meer intrigerende vragen dan aan het begin, en vooral een smaak naar meer. Dit is het eerste deel van een trilogie, waarin een fascinerende, mysterieuze wereld wordt opgezet, en je als lezer een reeks aan geloofwaardige personages leert kennen. Na afloop is het uitkijken naar het vervolg.
Laura Dirkx schrijft dit alles neer op een manier die van de ene passage tot de andere gaat van poëtisch klinkende reflecties over leven, liefde en leed, tot de levendige prozaïsche beschrijvingen van de voor Noé totaal nieuwe wereld, die schijnbaar niet veel verschilt van de onze. En toch geeft het een nieuwe kijk, want een blik die alles in de wereld voor de eerste keer ziet is nu eenmaal anders dan die van de lezer. Dit creëert een nieuwsgierigheid, want Noé's onwetendheid zorgt in dit boek - geschreven in de eerste persoon - voor een continue onzekerheid of dingen wel zijn wat ze lijken.
Laura schrijft helder en gedetailleerd, waarbij ze emoties al even beeldend weet te schetsen als de fysieke wereld zelf. Er zijn meerdere zinnen in dit boek die je even doen stoppen en herlezen, omdat ze heerlijk raken. Waar en oprecht, mooi in klank en in betekenis.
Petje af, dit soort debuut kom je niet vaak tegen.