What do you think?
Rate this book
Bloedmaan
Onze versplinterde zielen
In 𝘖𝘯𝘻𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘱𝘭𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘭𝘦𝘯 duiken we opnieuw in het door kolonisatie verscheurde Awaran, waar verschillende volkeren vechten voor hun vrijheid.
Nu het duistere monster van de kolonisten, de Dedekedre, is verslagen en het militaire fort Kuwatta samen met haar ten onder is gegaan, scheurt het rebellenleger uiteen in twee kampen. Awaran is meer verdeeld dan ooit en ook Priya en Reza komen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Als Priya de opdracht krijgt om een oermonster onder controle te krijgen dat de kracht van een Dedekedre kan evenaren, trekt ze diep het eeuwenoude regenwoud in. Maar de oorlog wacht niet en het regenwoud geeft zijn geheimen niet graag prijs. Het is de vraag of Priya iedereen om wie ze geeft in leven kan houden...
Nu het duistere monster van de kolonisten, de Dedekedre, is verslagen en het militaire fort Kuwatta samen met haar ten onder is gegaan, scheurt het rebellenleger uiteen in twee kampen. Awaran is meer verdeeld dan ooit en ook Priya en Reza komen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Als Priya de opdracht krijgt om een oermonster onder controle te krijgen dat de kracht van een Dedekedre kan evenaren, trekt ze diep het eeuwenoude regenwoud in. Maar de oorlog wacht niet en het regenwoud geeft zijn geheimen niet graag prijs. Het is de vraag of Priya iedereen om wie ze geeft in leven kan houden...
- GenresFantasyYoung Adult
478 pages, Hardcover
Published February 17, 2026
About the author
Rima Orie
5 books134 followersRima Orie is an Dutch fantasy author who loves taking her readers on fantastic adventures to magical worlds with a message.
Rima’s debut, 'De Zwendelprins', was nominated for the Hebban Debut Prize, the Beste Boek voor Jongeren (Best Book for Young People) and De Kleine Cervantes. 'Within the Heart of Wicked Creatures' is her second book and was recommended by the Jonge Jury (Young Jury) and won the prize for the Beste Boek voor Jongeren. In 2023, Rima was invited to write a story for the Dutch Book Week Gift for Young Adults: 3PAK.
Profile picture (c) Ester Gebuis
Rima’s debut, 'De Zwendelprins', was nominated for the Hebban Debut Prize, the Beste Boek voor Jongeren (Best Book for Young People) and De Kleine Cervantes. 'Within the Heart of Wicked Creatures' is her second book and was recommended by the Jonge Jury (Young Jury) and won the prize for the Beste Boek voor Jongeren. In 2023, Rima was invited to write a story for the Dutch Book Week Gift for Young Adults: 3PAK.
Profile picture (c) Ester Gebuis
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
Read
December 14, 2025Hi GR,
Het is zover: ik kan (mag) niets (inhoudelijks) meer aan dit boek veranderen, dus hoog tijd om er een stukje over te schrijven. Toen ik de bloedmaan-duologie bedacht in 2020 zag de wereld er anders uit dan nu. En hoewel kolonialisme altijd doorwerkt in het heden, keek ik voor de uitwerking van In het vervloekte hart met name naar het verleden. Tijdens het schrijven van dit vervolg 3-4 jaar later veranderde dat. We leven helaas in gespannen tijden en de wereld laat zien dat niet alleen de gevolgen en (verborgen) structuren van kolonialisme nog een rol spelen in het hier en nu, maar actief kolonialisme blijkbaar ook.
De bloedmaan-duologie is vanaf de eerste letter een verhaal geweest waar ik stil wil staan bij de horrors van (rassen) onderdrukking. Gezien mijn eigen familiegeschiedenis is het voor mij belangrijk dat de onderdrukte stemmen daarbij aan het woord zijn. Ik heb inspiratie gehaald uit het geboorteland van mijn ouders, Suriname, en de vele volkeren die daar leven en/of er naartoe zijn gehaald door Nederland in de koloniale tijden. En ik vroeg me af: wat zou er gebeurd zijn als de onderdrukte volkeren in Suriname ondanks de taalbarrière, de grote cultuurverschillen en de verdeel- en heersstrategie van de kolonisten in staat waren geweest om gezamenlijk tegen de Nederlanders op te trekken? Natuurlijk werd het verhaal van Priya veel meer dan dat. Ze is namelijk ook gewoon haar eigen persoon die in leven probeert te blijven in een wereld die niet voor haar gemaakt is (als het aan de Frijlanders ligt). Complexe familierelaties, generationele trauma, bijzondere vriendschappen, magische krachten die wel of geen vloek zijn, mythische wezens, gruwelijke monsters, en zelfs een beetje liefde – haar turbulente leven zit er vol mee.
En in Onze versplinterde zielen, het boek waar ik eindelijk naar het einde toe kon schrijven dat sinds 2020 in mijn hoofd zit, werd Priya’s verhaal nog zoveel grootser. De grote oorlog barst los, spanningen lopen op tussen vriend en vijand, en tussen al dat geweld dringen vele vragen zich naar de voorgrond:
Wat doet het met jou als individu – én met ons als samenleving – als de partij tegenover jou je nooit als mens zal zien? Wat doet het met jou als elk woord, elke uitspraak en elke daad door de ander nooit echt serieus wordt genomen, omdat jij onderdeel van ‘een soort’ bent om slechts over te regeren? Wat doe je dan? En hoever ga je om je daarvan vrij te vechten?
<> <> <> <>
De illustratie van de cover is weer gedaan door de getalenteerde Tara Spruit en de belettering en het design van de limited edition door de fantastische Caren Limpens. De content warning is te vinden in het colofon van het boek (en is vergelijkbaar met IHVH). Deze duologie en personages hebben echt mijn hart, dus ik hoop dat deze jullie zullen bijblijven.
Het is zover: ik kan (mag) niets (inhoudelijks) meer aan dit boek veranderen, dus hoog tijd om er een stukje over te schrijven. Toen ik de bloedmaan-duologie bedacht in 2020 zag de wereld er anders uit dan nu. En hoewel kolonialisme altijd doorwerkt in het heden, keek ik voor de uitwerking van In het vervloekte hart met name naar het verleden. Tijdens het schrijven van dit vervolg 3-4 jaar later veranderde dat. We leven helaas in gespannen tijden en de wereld laat zien dat niet alleen de gevolgen en (verborgen) structuren van kolonialisme nog een rol spelen in het hier en nu, maar actief kolonialisme blijkbaar ook.
De bloedmaan-duologie is vanaf de eerste letter een verhaal geweest waar ik stil wil staan bij de horrors van (rassen) onderdrukking. Gezien mijn eigen familiegeschiedenis is het voor mij belangrijk dat de onderdrukte stemmen daarbij aan het woord zijn. Ik heb inspiratie gehaald uit het geboorteland van mijn ouders, Suriname, en de vele volkeren die daar leven en/of er naartoe zijn gehaald door Nederland in de koloniale tijden. En ik vroeg me af: wat zou er gebeurd zijn als de onderdrukte volkeren in Suriname ondanks de taalbarrière, de grote cultuurverschillen en de verdeel- en heersstrategie van de kolonisten in staat waren geweest om gezamenlijk tegen de Nederlanders op te trekken? Natuurlijk werd het verhaal van Priya veel meer dan dat. Ze is namelijk ook gewoon haar eigen persoon die in leven probeert te blijven in een wereld die niet voor haar gemaakt is (als het aan de Frijlanders ligt). Complexe familierelaties, generationele trauma, bijzondere vriendschappen, magische krachten die wel of geen vloek zijn, mythische wezens, gruwelijke monsters, en zelfs een beetje liefde – haar turbulente leven zit er vol mee.
En in Onze versplinterde zielen, het boek waar ik eindelijk naar het einde toe kon schrijven dat sinds 2020 in mijn hoofd zit, werd Priya’s verhaal nog zoveel grootser. De grote oorlog barst los, spanningen lopen op tussen vriend en vijand, en tussen al dat geweld dringen vele vragen zich naar de voorgrond:
Wat doet het met jou als individu – én met ons als samenleving – als de partij tegenover jou je nooit als mens zal zien? Wat doet het met jou als elk woord, elke uitspraak en elke daad door de ander nooit echt serieus wordt genomen, omdat jij onderdeel van ‘een soort’ bent om slechts over te regeren? Wat doe je dan? En hoever ga je om je daarvan vrij te vechten?
<> <> <> <>
De illustratie van de cover is weer gedaan door de getalenteerde Tara Spruit en de belettering en het design van de limited edition door de fantastische Caren Limpens. De content warning is te vinden in het colofon van het boek (en is vergelijkbaar met IHVH). Deze duologie en personages hebben echt mijn hart, dus ik hoop dat deze jullie zullen bijblijven.
April 28, 2026
Het verhaal gaat direct verder waar het vorige deel geëindigd is, daar ook meteen mijn punt van kritiek: er wordt bijna niet teruggeblikt naar het vorige verhaal. Wie is wie? Priya en Reza had ik natuurlijk wel onthouden, maar de andere namen was een dingetje.
Uiteindelijk ben ik zeer tevreden over dit verhaal, heb me er goed mee vermaakt, maar ik vond dat er wel veel herhaling in zat dat steeds neerkwam op: Priya is boos.
Ik denk dat het verhaal nog beter was geweest als we vanuit meerdere perspectieven hadden gelezen.
Tip van mij; lees de boeken vlot achter elkaar, alsof het één boek is.
Uiteindelijk ben ik zeer tevreden over dit verhaal, heb me er goed mee vermaakt, maar ik vond dat er wel veel herhaling in zat dat steeds neerkwam op: Priya is boos.
Ik denk dat het verhaal nog beter was geweest als we vanuit meerdere perspectieven hadden gelezen.
Tip van mij; lees de boeken vlot achter elkaar, alsof het één boek is.
April 14, 2026
3,5
Persoonlijk vond ik de eerste vele beter dan deze, maar niet slecht.
Ik was echt aan het wachten tot ik Reza terug zag. Elke scène waar Reza in kwam, was goed.
Umed is echt een shayla, hij verdiende niet om te sterven.
Nanu was zo real toen zij Priya sloeg, cus girl.
ik hield van de duo Kwasi en Priya.
Persoonlijk vond ik de eerste vele beter dan deze, maar niet slecht.
Ik was echt aan het wachten tot ik Reza terug zag. Elke scène waar Reza in kwam, was goed.
Umed is echt een shayla, hij verdiende niet om te sterven.
Nanu was zo real toen zij Priya sloeg, cus girl.
ik hield van de duo Kwasi en Priya.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 10, 2026
Een fantasyverhaal met een unieke setting en diepere lagen
Van een interview weet ik dat Rima Orie en ik de opvatting delen dat de begrippen fantasy en literatuur elkaar niet uit hoeven te sluiten.
Meer nog dan het eerste boek is dit tweede boek literair in de maatschappelijke en persoonlijke thema's die het aansnijdt. Hoewel het boek ook zijn onvolmaaktheden heeft, is het in elk geval op het vlak van thematiek goed doordacht en pijnlijk actueel. Daar wil ik de aandacht op vestigen, door drie voorbeelden uit te lichten.
Voor het eerste voorbeeld is het goed om even stil te staan bij de unieke setting van Onze Versplinterde Zielen (OVZ). Het verhaal speelt zich namelijk af in een land dat geïnspireerd is op historisch Suriname, na de afschaffing van de slavernij maar nog onverminderd onder koloniale heerschappij van Nederland. De auteur motiveert die keuze mooi in het dankwoord. Met het boek Necropolitics van Achille Mbembe nog vers in mijn geheugen, had ik bij het lezen van OVZ extra aandacht voor het thema dekolonisering. Het koloniale geweld van de Frijlanders is duidelijk: de stelselmatige ontmenselijking, uitbuiting en vernietiging van de volkeren van Awaran (OVZ, p. 405: "het enige wat ze ons keer op keer tonen is dat ze geen methode schuwen om ons te vernietigen."). De rebellen verzetten zich - maar hoe kunnen ze dat het beste aanpakken? Wat Orie slim heeft gedaan, is dat de twee generaals van het gesplitste rebellenleger twee verschillende tegenreacties op koloniale overheersing vertegenwoordigen: geweld bestrijden met geweld, of door ontmoeting en overleg een gedeelde toekomst zoeken. In Necropolitics bespreekt Mbembe, in navolging van Frantz Fanon, de vraag in hoeverre geweld enkel destructief is of ook helend kan zijn voor de onderdrukte. In OVZ stelt Orie dit dilemma op scherp, zonder het te ontkrachten met een makkelijke oplossing. De personages komen er niet ongehavend uit.
Interessant genoeg voert Orie nog een derde positie op, in de vorm van een Dalinese bediende van de gouverneur. Wanneer de rebellen de zoon van de gouverneur in het vizier hebben, neemt zij het kind in bescherming. Ze zegt: "dit is waar het moet stoppen" (p. 459-460). Ik zou dit de positie van Albert Camus willen noemen. Camus, die als Fransman opgroeide in Algerije, had een verscheurde houding ten opzichte van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Hij heeft zich berucht gemaakt door zijn twijfels te uiten over de aanslagen van de Algerijnse vrijheidsstrijders: "Op dit moment worden er explosieven gegooid in de trams van Algiers. Mijn moeder kan zich in een van die trams bevinden. Als dat gerechtigheid is, verkies ik mijn moeder." Dit is consistent met Camus' filosofie, waarin de mens de maat van alle dingen is. Een revolutie of het streven naar rechtvaardigheid, ontspoort wanneer de mens/menselijkheid daarin uit het oog verloren wordt. Het standpunt van de Dalinese huisbediende brengt Priya aan het twijfelen, wat de volgende, met Camus in het achterhoofd zeer treffende passage oplevert (OVZ, p. 462):
"Priya wilde er een einde aan maken. Maar tegelijkertijd zag ze haarscherp in dat ze op het randje balanceerde; mens of monster. Als ze deze laatste grens overging en Kroonstad tot stof zou reduceren, dan zou haar laatste restje menselijkheid samen met de stad verdwijnen. Ze zou mentaal compleet instorten. En ze twijfelde, omdat ze in dit korte moment niet wist of dat het waard was. Wat was haar leven waard ten opzichte van alle Topuanen, Suryanen, Dalinezen en Luanen? Wat waren de Frijlandse levens in Kroonstad waard tegenover het tragische, onmenselijke lot van alle onderdrukte volkeren?"
Prachtig!
Een tweede actueel maatschappelijk thema dat in OVZ aan bod komt, betreft de goudwinning. In Awaran helpt goud om de gave van zielenbespelers te versterken en om oermonsters op afstand te houden. Daarom zijn zowel de rebellen als de Frijlanders geïnteresseerd in het delven van goud. Dit tot grote onvrede van de Topuï, de oorspronkelijke bewoners van Awaran, die het maar als iets onnatuurlijks beschouwen. In het huidige Suriname vindt er veel grondstoffenwinning plaats in het leefgebied van de inheemse gemeenschappen en Marrons, die al jaren van alles proberen om hun rechten op die grond erkend te krijgen. Dat dubbele probleem van de extractie van natuurlijke hulpbronnen en de marginalisering van inheemsen en Marrons valt te herleiden tot de periode van Nederlandse koloniale overheersing. Het alternatieve historische Suriname uit OVZ geeft daar een beeld bij. Ik zie ook een parallel met het boek Babel van R.F. Kuang, waarin de koppeling van magie met zilver net weer een ander aspect van koloniaal extractivisme belicht.
Na twee maatschappelijke thema's, tot slot nog een persoonlijk thema dat een diepere laag geeft aan OVZ. Priya onderdrukt haar gave omdat ze opgegroeid is in een omgeving die haar als "bloedkind" wantrouwde. Ze heeft het wantrouwen geïnternaliseerd, waardoor haar gave er op een onevenwichtige manier uit komt. Een belangrijke lijn van karakterontwikkeling bestaat erin dat ze gaandeweg leert haar gave te omarmen en inziet hoe die haar verbindt met andere zielenbespelers en al het leven om haar heen. Ook hier zou je een parallel kunnen lezen met je ontdoen van geïnternaliseerd racisme (dan denk ik weer aan Frantz Fanon) of bijvoorbeeld geïnternaliseerde homofobie. Die strijd is voor iedereen anders. In dat opzicht contrasteert Priya mooi met Reza: Priya wordt overweldigd door haar emoties, terwijl Reza zichzelf getraind heeft om dan maar niets te voelen. In het boek groeien ze naar elkaar toe door open te staan voor de invloed van de ander.
Van een interview weet ik dat Rima Orie en ik de opvatting delen dat de begrippen fantasy en literatuur elkaar niet uit hoeven te sluiten.
Meer nog dan het eerste boek is dit tweede boek literair in de maatschappelijke en persoonlijke thema's die het aansnijdt. Hoewel het boek ook zijn onvolmaaktheden heeft, is het in elk geval op het vlak van thematiek goed doordacht en pijnlijk actueel. Daar wil ik de aandacht op vestigen, door drie voorbeelden uit te lichten.
Voor het eerste voorbeeld is het goed om even stil te staan bij de unieke setting van Onze Versplinterde Zielen (OVZ). Het verhaal speelt zich namelijk af in een land dat geïnspireerd is op historisch Suriname, na de afschaffing van de slavernij maar nog onverminderd onder koloniale heerschappij van Nederland. De auteur motiveert die keuze mooi in het dankwoord. Met het boek Necropolitics van Achille Mbembe nog vers in mijn geheugen, had ik bij het lezen van OVZ extra aandacht voor het thema dekolonisering. Het koloniale geweld van de Frijlanders is duidelijk: de stelselmatige ontmenselijking, uitbuiting en vernietiging van de volkeren van Awaran (OVZ, p. 405: "het enige wat ze ons keer op keer tonen is dat ze geen methode schuwen om ons te vernietigen."). De rebellen verzetten zich - maar hoe kunnen ze dat het beste aanpakken? Wat Orie slim heeft gedaan, is dat de twee generaals van het gesplitste rebellenleger twee verschillende tegenreacties op koloniale overheersing vertegenwoordigen: geweld bestrijden met geweld, of door ontmoeting en overleg een gedeelde toekomst zoeken. In Necropolitics bespreekt Mbembe, in navolging van Frantz Fanon, de vraag in hoeverre geweld enkel destructief is of ook helend kan zijn voor de onderdrukte. In OVZ stelt Orie dit dilemma op scherp, zonder het te ontkrachten met een makkelijke oplossing. De personages komen er niet ongehavend uit.
Interessant genoeg voert Orie nog een derde positie op, in de vorm van een Dalinese bediende van de gouverneur. Wanneer de rebellen de zoon van de gouverneur in het vizier hebben, neemt zij het kind in bescherming. Ze zegt: "dit is waar het moet stoppen" (p. 459-460). Ik zou dit de positie van Albert Camus willen noemen. Camus, die als Fransman opgroeide in Algerije, had een verscheurde houding ten opzichte van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Hij heeft zich berucht gemaakt door zijn twijfels te uiten over de aanslagen van de Algerijnse vrijheidsstrijders: "Op dit moment worden er explosieven gegooid in de trams van Algiers. Mijn moeder kan zich in een van die trams bevinden. Als dat gerechtigheid is, verkies ik mijn moeder." Dit is consistent met Camus' filosofie, waarin de mens de maat van alle dingen is. Een revolutie of het streven naar rechtvaardigheid, ontspoort wanneer de mens/menselijkheid daarin uit het oog verloren wordt. Het standpunt van de Dalinese huisbediende brengt Priya aan het twijfelen, wat de volgende, met Camus in het achterhoofd zeer treffende passage oplevert (OVZ, p. 462):
"Priya wilde er een einde aan maken. Maar tegelijkertijd zag ze haarscherp in dat ze op het randje balanceerde; mens of monster. Als ze deze laatste grens overging en Kroonstad tot stof zou reduceren, dan zou haar laatste restje menselijkheid samen met de stad verdwijnen. Ze zou mentaal compleet instorten. En ze twijfelde, omdat ze in dit korte moment niet wist of dat het waard was. Wat was haar leven waard ten opzichte van alle Topuanen, Suryanen, Dalinezen en Luanen? Wat waren de Frijlandse levens in Kroonstad waard tegenover het tragische, onmenselijke lot van alle onderdrukte volkeren?"
Prachtig!
Een tweede actueel maatschappelijk thema dat in OVZ aan bod komt, betreft de goudwinning. In Awaran helpt goud om de gave van zielenbespelers te versterken en om oermonsters op afstand te houden. Daarom zijn zowel de rebellen als de Frijlanders geïnteresseerd in het delven van goud. Dit tot grote onvrede van de Topuï, de oorspronkelijke bewoners van Awaran, die het maar als iets onnatuurlijks beschouwen. In het huidige Suriname vindt er veel grondstoffenwinning plaats in het leefgebied van de inheemse gemeenschappen en Marrons, die al jaren van alles proberen om hun rechten op die grond erkend te krijgen. Dat dubbele probleem van de extractie van natuurlijke hulpbronnen en de marginalisering van inheemsen en Marrons valt te herleiden tot de periode van Nederlandse koloniale overheersing. Het alternatieve historische Suriname uit OVZ geeft daar een beeld bij. Ik zie ook een parallel met het boek Babel van R.F. Kuang, waarin de koppeling van magie met zilver net weer een ander aspect van koloniaal extractivisme belicht.
Na twee maatschappelijke thema's, tot slot nog een persoonlijk thema dat een diepere laag geeft aan OVZ. Priya onderdrukt haar gave omdat ze opgegroeid is in een omgeving die haar als "bloedkind" wantrouwde. Ze heeft het wantrouwen geïnternaliseerd, waardoor haar gave er op een onevenwichtige manier uit komt. Een belangrijke lijn van karakterontwikkeling bestaat erin dat ze gaandeweg leert haar gave te omarmen en inziet hoe die haar verbindt met andere zielenbespelers en al het leven om haar heen. Ook hier zou je een parallel kunnen lezen met je ontdoen van geïnternaliseerd racisme (dan denk ik weer aan Frantz Fanon) of bijvoorbeeld geïnternaliseerde homofobie. Die strijd is voor iedereen anders. In dat opzicht contrasteert Priya mooi met Reza: Priya wordt overweldigd door haar emoties, terwijl Reza zichzelf getraind heeft om dan maar niets te voelen. In het boek groeien ze naar elkaar toe door open te staan voor de invloed van de ander.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 26, 2026
Wat een prachtig boek. Wat een pijnlijk boek. (Wat veel formattering- en taalfouten in de eerste editie... Meer onderaan daarover.)
Wat een realistisch boek (naast de magie natuurlijk lol). De wispelturige en genuanceerde aspecten van koloniale conflicten, van het opstaan voor vrijheid, van het opbouwen van een post-koloniaal land zijn op realistische wijze beschreven. Een overwinning is niet een overwinning. Het is verschrikkelijke keuzes maken, deels de wreedheid van de kolonisten belichamen en hongersnood, dakloosheid, ziekte, etc. overkomen. Anti-koloniale actie is niet singulier of binair, het zijn individuele keuzes. Dit boek laat zien dat overwinning niet makkelijk is, dat het niet altijd direct geluk brengt. Maar dat wij deze offeringen moeten brengen waardoor de volgende generaties vrijer kunnen leven. Het doet me een beetje denken aan The Poppy War trilogie. Een heel anders verhaal, maar met diezelfde pijnlijke en realistische kern. De realisatie dat oorlog niet voorbij is zodra het geweld stopt. Dat de oorlog voorbij kan zijn en er nog veel geweld en pijn kan zijn.
Ik heb wel één belangrijk puntje van kritiek op deze eerste editie: het had nog een paar keer gecontroleerd mogen worden. Af en toe een taalfoutje of een typo hier en daar is wel grappig, maar er staan er in dit boek wel heel veel. Onafgemaakte zinnen, hele zinnen die op dezelfde pagina herhaalt worden, woorden die missen, zinnen zonder werkwoord, etc. Het werd naarmate je verder kwam in het boek echt storend. Zelfs in het nawoord is er een onafgemaakte zin.
Dit neemt niet weg hoe geweldig het verhaal is, en daarom haal ik er ook geen ster vanaf. De volgende edities zullen beter zijn en ik vind ook niet dat het de schuld is van de auteur dus wil deze rating er niet onder laten lijden. De uitgever had wel echt betere controle moeten uitvoeren. Ik ben een beetje pissig dat ik in principe best wel wat geld uit heb gegeven aan een boek wat leest als een proefversie. Als gevolg wil ik eigenlijk geen eerste edities meer pre-orderen bij deze uitgever (Moon) want de kwaliteitscontrole is dus gewoon ruk. Maar dat is ook weer niet de oplossing want veel van het succes van het boek en de auteur hangt af van die pre-orders, dus dan laten we het creatief brein achter een werk lijden door de fouten van de uitgever. Dilemma.
Er zijn helaas nu zelfs belangrijke sentimenten in het boek wat niet duidelijk is overgekomen vanwege deze onafgemaakte zinnen. Ik zou graag een tweede editie willen lezen om dit te verduidelijken maar ik ga echt niet nog eens zoveel geld uitgeven aan een boek wat ik in principe al heb. Geen eerste edities van Moon voor mij meer, dus.
Wat een realistisch boek (naast de magie natuurlijk lol). De wispelturige en genuanceerde aspecten van koloniale conflicten, van het opstaan voor vrijheid, van het opbouwen van een post-koloniaal land zijn op realistische wijze beschreven. Een overwinning is niet een overwinning. Het is verschrikkelijke keuzes maken, deels de wreedheid van de kolonisten belichamen en hongersnood, dakloosheid, ziekte, etc. overkomen. Anti-koloniale actie is niet singulier of binair, het zijn individuele keuzes. Dit boek laat zien dat overwinning niet makkelijk is, dat het niet altijd direct geluk brengt. Maar dat wij deze offeringen moeten brengen waardoor de volgende generaties vrijer kunnen leven. Het doet me een beetje denken aan The Poppy War trilogie. Een heel anders verhaal, maar met diezelfde pijnlijke en realistische kern. De realisatie dat oorlog niet voorbij is zodra het geweld stopt. Dat de oorlog voorbij kan zijn en er nog veel geweld en pijn kan zijn.
Ik heb wel één belangrijk puntje van kritiek op deze eerste editie: het had nog een paar keer gecontroleerd mogen worden. Af en toe een taalfoutje of een typo hier en daar is wel grappig, maar er staan er in dit boek wel heel veel. Onafgemaakte zinnen, hele zinnen die op dezelfde pagina herhaalt worden, woorden die missen, zinnen zonder werkwoord, etc. Het werd naarmate je verder kwam in het boek echt storend. Zelfs in het nawoord is er een onafgemaakte zin.
Dit neemt niet weg hoe geweldig het verhaal is, en daarom haal ik er ook geen ster vanaf. De volgende edities zullen beter zijn en ik vind ook niet dat het de schuld is van de auteur dus wil deze rating er niet onder laten lijden. De uitgever had wel echt betere controle moeten uitvoeren. Ik ben een beetje pissig dat ik in principe best wel wat geld uit heb gegeven aan een boek wat leest als een proefversie. Als gevolg wil ik eigenlijk geen eerste edities meer pre-orderen bij deze uitgever (Moon) want de kwaliteitscontrole is dus gewoon ruk. Maar dat is ook weer niet de oplossing want veel van het succes van het boek en de auteur hangt af van die pre-orders, dus dan laten we het creatief brein achter een werk lijden door de fouten van de uitgever. Dilemma.
Er zijn helaas nu zelfs belangrijke sentimenten in het boek wat niet duidelijk is overgekomen vanwege deze onafgemaakte zinnen. Ik zou graag een tweede editie willen lezen om dit te verduidelijken maar ik ga echt niet nog eens zoveel geld uitgeven aan een boek wat ik in principe al heb. Geen eerste edities van Moon voor mij meer, dus.
April 6, 2026
Awaran is verscheurd door kolonisatie, en in Onze versplinterde zielen, het langverwachte vervolg op In het vervloekte hart, gaat deze duologie verder. Ik moest er wel weer even inkomen, ondanks de begrippenlijst aan het begin van het boek. Priya krijgt de opdracht om een oermonster onder controle te krijgen: daarmee wil het rebellenleger de slag winnen.
De worldbuilding is weer erg sterk: er is veel ruimte voor de magische kant, het ontstaan van de oermonsters, en vooral de kennismaking met een oerwezen zorgen voor veel achtergrond. De mythologie en hoe alles werkt is heel interessant. Wel start het verhaal daardoor wat traag, en meandert het vertelritme nogal. Soms had er meer vaart in kunnen zitten, terwijl ik andere momenten door de pagina's heen vlóóg.
Er zit ook meer dan genoeg actie in Onze versplinterde zielen. Priya twijfelt aan de intenties van de generaal, en trekt regelmatig haar eigen plan. Hierdoor komt ze regelmatig in problemen in het oerwoud. Gelukkig is er karakterontwikkeling: gaandeweg het verhaal leert Priya ook op anderen te vertrouwen, zoals haar vrienden én haar voormalige geliefde Reza. Toch komen ze steeds lijnrecht tegenover elkaar te staan, omdat de belangen blijven botsen.
Onze versplinterde zielen laat zien hoe ingewikkeld conflict kan zijn in gekolonialiseerde gebieden. De verschillende bevolkingsgroepen moeten samenwerken om de kolonisator te overmeesteren, maar zijn ook tegen elkaar op gezet. Orie geeft hiermee haar verhaal een extra interessante laag.
Onze versplinterde zielen is een passend einde van de Bloedmaan-duologie. Met meer verdieping in de worldbuilding blijft het boek spannend en interessant.
Deze recensie verschijnt ook op https://www.readalicious.nl/recensies...
Dit boek heb ik ontvangen van de uitgeverij in ruil voor een review. Dit had geen invloed op mijn mening over het boek.
De worldbuilding is weer erg sterk: er is veel ruimte voor de magische kant, het ontstaan van de oermonsters, en vooral de kennismaking met een oerwezen zorgen voor veel achtergrond. De mythologie en hoe alles werkt is heel interessant. Wel start het verhaal daardoor wat traag, en meandert het vertelritme nogal. Soms had er meer vaart in kunnen zitten, terwijl ik andere momenten door de pagina's heen vlóóg.
Er zit ook meer dan genoeg actie in Onze versplinterde zielen. Priya twijfelt aan de intenties van de generaal, en trekt regelmatig haar eigen plan. Hierdoor komt ze regelmatig in problemen in het oerwoud. Gelukkig is er karakterontwikkeling: gaandeweg het verhaal leert Priya ook op anderen te vertrouwen, zoals haar vrienden én haar voormalige geliefde Reza. Toch komen ze steeds lijnrecht tegenover elkaar te staan, omdat de belangen blijven botsen.
Onze versplinterde zielen laat zien hoe ingewikkeld conflict kan zijn in gekolonialiseerde gebieden. De verschillende bevolkingsgroepen moeten samenwerken om de kolonisator te overmeesteren, maar zijn ook tegen elkaar op gezet. Orie geeft hiermee haar verhaal een extra interessante laag.
Onze versplinterde zielen is een passend einde van de Bloedmaan-duologie. Met meer verdieping in de worldbuilding blijft het boek spannend en interessant.
Deze recensie verschijnt ook op https://www.readalicious.nl/recensies...
Dit boek heb ik ontvangen van de uitgeverij in ruil voor een review. Dit had geen invloed op mijn mening over het boek.
March 23, 2026
Priya wilde er een einde aan maken. Maar tegelijkertijd zag ze haarscherp in dat ze op het randje balanceerde; mens of monster.
Het tweede deel van de zinderende Bloedmaanduologie van Rima Orie was weer net zo lekker om te lezen als het eerste, al kwam het wel wat trager op gang. Het conflict heeft zich uitgebreid naar een grotere schaal, en daarmee komen ook nieuwe uitdagingen op het pad van de hoofdpersoon Priya terecht. Ik vond het erg leuk om te lezen hoe Rima de mystieke kant van haar world building wat verder heeft uitgediept. Je ziet dat ze (nog) meer ruimte neemt voor de symboliek in haar verhaal, zoals in de quote hierboven, iets waar ik persoonlijk heel erg van houd. Ook de - soms best wel complexe - familierelaties weet ze pijnlijk accuraat neer te zetten.
Qua gruwelijkheid vond ik hem in het algemeen beter te doen dan deel 1 (dit ligt 100% aan mij, ik ben echt een baby), al kwamen de martelscènes wel dicht bij mijn persoonlijke grens dat ik het echt niet meer relaxed vind om te lezen. Goed om in overweging te nemen als je deze boeken oppakt.
Al met al een heel knap einde van een toch best groot verhaal (wat het alleen maar moeilijker maakt om een mooi einde te schrijven!), en daarmee een fantastische toevoeging aan het boekenschap voor Nederlandse fantasy!
Het tweede deel van de zinderende Bloedmaanduologie van Rima Orie was weer net zo lekker om te lezen als het eerste, al kwam het wel wat trager op gang. Het conflict heeft zich uitgebreid naar een grotere schaal, en daarmee komen ook nieuwe uitdagingen op het pad van de hoofdpersoon Priya terecht. Ik vond het erg leuk om te lezen hoe Rima de mystieke kant van haar world building wat verder heeft uitgediept. Je ziet dat ze (nog) meer ruimte neemt voor de symboliek in haar verhaal, zoals in de quote hierboven, iets waar ik persoonlijk heel erg van houd. Ook de - soms best wel complexe - familierelaties weet ze pijnlijk accuraat neer te zetten.
Qua gruwelijkheid vond ik hem in het algemeen beter te doen dan deel 1 (dit ligt 100% aan mij, ik ben echt een baby), al kwamen de martelscènes wel dicht bij mijn persoonlijke grens dat ik het echt niet meer relaxed vind om te lezen. Goed om in overweging te nemen als je deze boeken oppakt.
Al met al een heel knap einde van een toch best groot verhaal (wat het alleen maar moeilijker maakt om een mooi einde te schrijven!), en daarmee een fantastische toevoeging aan het boekenschap voor Nederlandse fantasy!
February 27, 2026
Wat een fantastisch einde van deze duologie. Het verhaal was voor mij 4,5 ster. Door best wat typfouten en zelfs een stukje dat dubbel in het boek is terecht gekomen en bij het redigeren niet eruit is gehaald, is het voor mij 4 sterren geworden.
Dit doet echter niet af aan hoe prachtig dit verhaal weer is. De character development was prachtig en de geschiedenis van het koloniale Suriname was intrigerend. De onderliggende boodschap heeft me geraakt. Het enige wat het voor mij niet vijf sterren maakt, is dat ik graag nog iets meer had gelezen over Priya’s moeder en haar achtergrond.
Dit doet echter niet af aan hoe prachtig dit verhaal weer is. De character development was prachtig en de geschiedenis van het koloniale Suriname was intrigerend. De onderliggende boodschap heeft me geraakt. Het enige wat het voor mij niet vijf sterren maakt, is dat ik graag nog iets meer had gelezen over Priya’s moeder en haar achtergrond.
March 31, 2026
3.5 sterren // over het algemeen een goede conclusie van het verhaal, maar ik was geen fan van de pacing (veelal onnodig traag en aan het einde juist heel gehaast) en er had echt nog wel extra rondje redigeren overheen gemogen, want er waren storend veel spel- en grammaticafouten en herhalingen.
March 2, 2026
Super mooi boek. Heel erg van genoten en ik zou hem zeker aanraden. Door een aantal spelfouten soms wel een keer moeten herlezen. Verder was het verhaal echt geweldig en een waardig vervolg op “in het vervloekte hart”
March 20, 2026
3 jaar geleden heb ik deel 1 gelezen en was ik meteen verliefd op het boek. Nu 3 jaar later heb ik deel 1 als re-read gedaan (nog steeds 5 sterren!) en ben ik daarna meteen door gegaan naar deel 2 zodra het boek uit kwam.
Ook van dit deel heb ik enorm genoten, wat een mooi boek 🥰. Uiteraard ook deel 2 krijgt 5 sterren van mij!
Ook van dit deel heb ik enorm genoten, wat een mooi boek 🥰. Uiteraard ook deel 2 krijgt 5 sterren van mij!
February 18, 2026
4,5 ⭐.
Wat een goed vervolg op deel 1. Binnen 24 uur uitgelezen, het verhaal neemt je weer in een sneltreinvaart mee. Zo krachtig hoe de onafhankelijkheidsoorlog in Awaran wordt neergezet en zich van begin tot eind ontwikkelt.
Wat een goed vervolg op deel 1. Binnen 24 uur uitgelezen, het verhaal neemt je weer in een sneltreinvaart mee. Zo krachtig hoe de onafhankelijkheidsoorlog in Awaran wordt neergezet en zich van begin tot eind ontwikkelt.
April 5, 2026
Er wordt nieuwe mythologie aan het verhaal toegevoegd, wat mij zeker wist te intrigeren. Het eerste deel was voor mij wel wat te traag, maar gelukkig verhoogde het tempo voldoende vanaf het midden en wist het laatste deel de spanning er echt wel in te houden.
May 13, 2026
Rima dankjewel voor het schrijven van deze duologie!! Ik ga de personages zo missen.
Ik vond het boek misschien een beetje langdradig, maar de inhoud zet me zo aan het denken dat ik achteraf blij ben dat ik elk woord heb gelezen. 🫶🏽
Ik vond het boek misschien een beetje langdradig, maar de inhoud zet me zo aan het denken dat ik achteraf blij ben dat ik elk woord heb gelezen. 🫶🏽
March 27, 2026
Mooi einde van de duologie. Vond het het heel leuk om een fantasy serie met de Surinaamse cultuur erin verweven te lezen.
April 7, 2026
Prachtig slotstuk van de duologie.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews