اثر حاضر همانگونه که از نامش پیداست بنا دارد تا به نسبت «ما» و «هگل» بپردازد. در نظر اول واکاویِ این نسبت چندان دشوار به نظر نمیرسد. به هر ترتیب، هگل یکی از مهمترین فیلسوفان غربی است و اندیشۀ او در ایران نیز حامیان و منتقدان مختلفی دارد. با این حال هدف از گردآوری مجموعهای از مقالات و مصاحبهها در کتاب حاضر، نه صرفاً حل یا توضیح مسئلۀ «نسبت ما و هگل»، بلکه پیش از هرچیز تلاشی است برای خلق خود این «مسئله» و بررسی امکانهای پیدایش آن، یا به تعبیر فنیتر، پروبلماتیزه کردن آن. این پروبلماتیزه کردن، بیش از هرچیز بناست از موتور نفی دیالکتیکی تغذیه کند و در نتیجه پرداختن به آن، نه ماجراجویی از سر تفنن است و نه گام نهادن در راه و روشی مطمئن و مستحکم، بلکه پیشاپیش تن سپردن به نوعی قمار است. قمار بر سر تمام داشتههای «ما» و ترس از دستدادن همهچیز در مواجههای مفهومی-انتقادی و باواسطه با خودمان
محمدمهدی اردبیلی (زادهٔ ۱۳۶۱) فیلسوف، نویسنده، مترجم، مدرس فلسفه و عضو سابق هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی است. او دانشآموختهٔ دکتریِ فلسفهٔ غرب از دانشگاه تبریز است و پژوهشهایش عمدتاً در حوزهٔ ایدئالیسم آلمانی، بهویژه فلسفه هگل میباشد. وی دو سال پس از کنارهگیری از فضای عمومی و فعالیتهای پژوهشی و آکادمیک، در اردیبهشت سال ۱۴۰۱ نظام فلسفی نوینی تحت عنوان «اصول مبارزه در زمانۀ نیهیلیسم» ارائه داد که در سایت شخصیاش و بهرایگان منتشر شد. این کتاب تا کنون مناقشات و واکنشهای بسیاری برانگیخته است. او سپس رسماً از سمت خود بهعنوان عضو هیئت علمی در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی استعفا داد و طی اطلاعیهای اعلام کرد که دیگر هیچ شغلی نخواهد داشت، همهی فعالیتهایش بهرایگان عرضه خواهند شد و زندگیای مبتنی بر کمکهای مردمی را برگزیده است.
ما و هگل، دومین بخش از «ویژه نامه ما و هگل» است که نخستین شماره آن خردادماه امسال منتشر شد. در آن مجموعه مقالات و گفتگوهایی گردآوری شده است که به این نسبت میان ما و هگل میپردازند و از این رهگذر امکانات بسیاری برای اندیشیدنِ «ما» به «آنها»، و حتی به «خودمان» فراهم میآورند. این امکانات از واکاوی نسبت تاریخی- نظریِ ما با مدرنیته تا بازتعریف خود مفهوم «ما» و سویههای مختلف آن و حتی تا تلاشهای ما برای فهم فلسفه غرب، به ویژه «هگل» را دربرمیگیرد.