Marjolein verhuist samen met haar ouders naar Engeland. Ze komt terecht op Mulberry House, een kostschool voor meisjes, en ontdekt al snel dat het er op zo'n school heel anders aan toe gaat dan in Nederland. Er gelden hoge eisen en strenge regels, ze moet een uniform aan en zelfs na school zit ze nog steeds op school. Hoewel ze haar best doet, mist ze haar ouders, haar vriendinnen, haar hockeyteam en... jongens! Zal Marjolein zich staande weten te houden?
Kristine Groenhart Kristine Groenhart werd geboren in 1964 in Dordrecht en verslond vanaf het moment dat ze kon lezen alle boeken van de bibliotheek. Al snel had ze alle kinderboeken uit en begon ze aan de boeken voor volwassenen. De boeken van de Engelse Enid Blyton waren en bleven haar lievelingsboeken, vooral de serie over een kostschool: Malory Towers. Later ging Kristine Nederlands studeren aan de universiteit van Amsterdam, met afstudeerrichting jeugdliteratuur. Hierna werd ze lerares Nederlands op verschillende middelbare scholen. In 1998 verhuisde ze met haar man en kinderen (een jongen en een meisje) naar Engeland. Toen haar kinderen oud genoeg waren om naar een Engelse school te gaan, herkende Kristine veel uit de boeken van Enid Blyton en begon ze ervan te dromen zelf ooit zo'n serie kinderboeken te kunnen schrijven. Maar eerst kreeg ze twee koffers met brieven en dagboeken van haar oma. Een jaar lang ging ze lezen, daarna schreef ze haar eerste boek Leer mij je liefhebben, een boek voor volwassenen, over haar oma. Toen kon ze niet meer ophouden en schreef ze meteen nog vier boeken voor volwassenen. Deze boeken worden uitgegeven door uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep. Hierna besloot ze dan eindelijk aan de serie kostschoolboeken te beginnen: ze schreef deel 1 van Mulberry House, een kinderserie over een Engelse kostschool voor meisjes. Inmiddels is Kristine, na zestien jaar in Engeland te hebben gewoond, verhuisd naar Zwitserland, waar ze werkt aan het tweede deel.
Hahahahaha dit boek. Het was echt alsof in de Tina aan het lezen was, qua taalgebruik en maniertjes en plot. Echt, mijn hartje.
Marjolein was echt niet om uit te staan, en ik was het meer eens met vrijwel elk ander personage dan met haar. Maar het is ook bizar dat ze haar DRIE KEER KWIJTRAKEN en dat niemand dat merkt. Wat voor slechte kostschool ben je dan. De nul instructies over hoe kostschoolleven werkt (en hoe je een das strikt bijvoorbeeld) was echt bizar, haha
Had het echt naar mijn zin, maar echt een sterk boek was het niet. Mn redacteurhandjes jeuken, zeg maar gerust. Maar was wel leuk!
Wat is dit een simplistisch geschreven boek zeg. Jammer want het doet af aan het verhaal.
Ondanks dat de hoofdpersoon Marjolein ontzettend haar best doet om volwassen over te komen door haar ouders niet lastig te willen vallen enzo (al weet ik niet zeker of het goed is om het niet praten over je gevoelens te promoten. ) het word volledig teniet gedaan door de taal in het boek. Jammer, want ook jongeren kunnen prima wat volwassener taal aan.
Ook vind ik het persoonlijk vrij oppervlakkig, ik denk dat er best zonder erg veel dikker te worden wat meer in de diepte had kunnen gaan over het leven op een kostschool.
ik kwam dit boek tegen in de Kobo app en had direct een debat vue gevoel. moderne versie van ouderwetse boeken over kostschool meisjes.
en idd het zit allemaal wat in een moderner jasje, maar blijft wel leuk om te lezen. verwacht geen hoogstaande literatuur, maar dat hoeft ook niet voor deze boeken. het vervolg staat wel al om mijn lijstje. want ik wil nu wel eens weten hoe het met Marjolein verder gaat.
Ik vond een leuk boek, binnen 3 dagen uitgelezen! Het verhaal zorgde ervoor dat ik steeds wouw blijven lezen. Ik ben nu ook het tweede deel aan het lezen omdat ik graag wil weten hoe het nu verder gaat!
Edit 28-9-15: Ik zag dat dit boek een zusje krijgt over een paar weken, dus ga ik dit boek mooi naar een 3.5 raten (zoals ik ook al in mijn review postte). Kan niet wachten om het volgende boek in deze serie te lezen.
Een leuk boekje, alhoewel ik Marjolein niet altijd mocht, en af en toe best wel een huilebalk vond.
Verder snap ik die ouders ook niet echt helemaal. Leuk dat je voor je werk moet verhuizen hoor, maar kun je dan je kind niet wat extra lessen geven voor ze naar een Kostschool moet die verwacht dat je alles in het Engels doet. En dat een beetje basis Engels echt niet je gaat redden. Sorry hoor, maar ik vond het wel een beetje jammer. Marjolein wordt maar gewoon neergedumpt en moet maar zich behelpen met dingen. En dan verbaasd kijken dat het arme wicht het allemaal niet meer weet of gewoon verdwaald, tijden vergeet en meer.
En ik denk dat dit ook een reden was waarom ik Marjolein niet echt mocht. Ik snapte niet wat zei daar deed, haar Engels was afschuwelijk en ik vroeg me echt af hoe zij het overleefde daar. Ik kan me ergens voorstellen dat ze mensen ontweek, maar sorry, zo geef je ook een verkeerde impressie. En haar gehuil om dat hockey of het school uniform, echt het was gewoon vervelend.
En dan heb ik het nog niet eens of dat wicht genaamd Izzy. God, ik mag dat kind echt niet. En jammer genoeg... zoals je wel zou verwachten, word het wicht er nou niet beter op aan het einde. Ja, ze heeft Marjolein's pappie gebeld, maar ik denk dat ze gewoon een reden had, zoiets als punten of haar precious reputatie, niet omdat ze Marjolein leuk vond.
Ik snapte niet waarom niemand zijn best deed om Marjolein's naam te leren. Kom op meiden, ik snap dat het niet meteen gaat, maar na 6 weken noemden ze haar nog steeds Marge of Mario (???). Zij moet wel haar best doen voor alles, maar niemand anders doet dat voor haar. Een beetje jammer.
Maar ik vond de Kostschool-setting wel weer leuk en dat was ook een grote reden om dit boek te lezen. Ik hoop dan ook dat dit niet het enige boek zal zijn over Marjolein, want anders ga ik dit toch minder leuk vinden. We hebben echt maar een paar weken gehad, en veel dingen zijn net begonnen of beginnen nu goed te gaan. Als standalone zou ik dit boek een 2 raten, wordt dit boek een serie, dan een 3.5 sterren. Dus voor nu laat ik het bij een 3 sterren, en als ik ooit zie dat dit boek een zusje heeft gekregen rate ik het boek wat hoger.
Ik dacht: een meidenboek over een kostschool dat is hap, slik en weg. Maar dit boek verraste me. Ik wilde graag blijven lezen over die vreemde wereld op een Engelse kostschool. Natuurlijk is er de eenzaamheid en zijn er tegenslagen, dat was te verwachten. Toch is het een heerlijk boek en ben ik benieuwd naar deel twee. Een boek voor echte meiden vanaf 10 jaar.
Marjolein voelt zich eenzaam en Kristine heeft dat punt goed aangezet. Ik vind het wel weer jammer dat juist daar de herhaling in zat en dat patroon ook niet echt doorbroken werd. Ook zijn sommige andere karakters (vooral de “Izzies”) vlak en eenzijdig.
Maar eerlijk is eerlijk… De boeken van Pitty waren ook af en toe onlogisch en te eenzijdig, maar toch lazen ze fijn! ‘Mulberry House’ is leuk als je een zwak hebt voor kostschool-series en het is stuk moderner en frisser van toon dan de series van vroeger.