Αρχαίοι μύθοι με μεταμοντέρνα αμφίεση, διαχρονικές αυταπάτες με υπερσύγχρονα προσωπεία, ελεγείες που εναλλάσσονται με σάτιρες, βιοτεχνολογικά επιτεύγματα που άλλοτε μεταμορφώνουν την ύπαρξη και άλλοτε επιβεβαιώνουν την αιώνια επιστροφή. Πάνω και πρώτα απ' όλα, η τραγικωμωδία του σύγχρονου ναρκισσισμού, όπου κάθε άτομο πιστεύει πως είναι το κινητό κέντρο του σύμπαντος, όχι ένα απειροελάχιστο άτομό του. Όλα αυτά συμπλέκονται σε ένα περιβάλλον όπου οι κλασικές διχοτομίες φύση-πολιτισμός, άνθρωπος-ζώο, οργανισμός-μηχανή, άνδρας-γυναίκα, νους-σώμα, πραγματικό-εικονικό πνέουν τα λοίσθια. Αμφίθυμοι απέναντι στην τεχνοεπιστήμη, τον υπηρέτη που έχει γίνει αφεντικό, ταλαντευόμαστε ανάμεσα στο καρτεσιανό υποκείμενο και στον υπολογιστή ως υποκείμενο, καθώς καλούμαστε να διαχειριστούμε το σοκ του μέλλοντός μας.
Ο Γιώργος Λαμπράκος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Έχει γράψει και μεταφράσει πάνω από σαράντα βιβλία. Κείμενά του για τις τέχνες και τον πολιτισμό δημοσιεύονται τακτικά σε περιοδικά και εφημερίδες. Διατηρεί την "ιστοσανίδα" https://lamprakos.wordpress.com/
Πως ο καθρεφτίζεται ο σύχγρονος ψηφιακός και μεταμοντερνος κόσμος στο παράλληλο σύμπαν του τώρα ; Μέσα σε 13 διηγήματα ο Γιώργος Λαμπράκος ξετυλίγει το τόσο κοντινό κοινωνικό γιγνεσθαι. Το συμπαν, οι επιστήμες, η βιολογία, η βιοτεχνολογια, η μοναξια, η αποξενωση, το διαδικτυο, οι σχέσεις, ο ερωτας, η τεχνη, η πληροφορική και καπου εκει αναμεσα ανθρωποι και μηχανες (ρομποτ, υπολογιστές) τεχνολογικα επιτευγματα του σημερα στη υπηρεσια μας. Ο Λαμπρακος θετει ερωτηματα ηθικης και οντολογιας και μεταφυσικης (Μηχανη Ντεκαρτ, Α.Γ.Υ.Α. οικογένεια, Η Εκκλησία του Δικτύου, Βιοφιλία, ΤΑΛΩΣ Α.Ε. και Γιατί) και φερνει αντιμετωπους τους αναγνώστες με αξίες και πρακτικές που κατα κανόνα θεωρουνται παραδοσιακά. Η γλώσσα είναι άμεση, αν και ορισμένες εννοιες είναι αρκετα φιλοσοφικές και δύσκολες στην κατανόηση. Ωστόσο, καταφερνει, με χιουμορ και την πλοκη των ιστοριων του να γινουν κατανοητα τα νοηματα και οι προβληματισμοί του, ακομη και σε με λάτρεις του είδους της "επιστημονικής φαντασίας". Αν και ειλικρινά δεν θεωρώ ότι θα έπρεπε να βαζουμε ταμπελες, ίσως γιατι διαβαζοντας και ξανα-διαβαζοντας ιστοριες σαν αυτες του Λαμπρακου, μπορει να αλλαζουμε γνωμη για το που θα επρεπε να τις καταταξουμε.