Αϊβαλί

by Soloúp

Ένα μονοήμερο ταξίδι από τη Μυτιλήνη στο Αϊβαλί. Κι εκεί, ανάμεσα στις δυο ακτές, μεσοπέλαγα, ένα ταξίδι στο χρόνο. Στη ματωμένη Ιστορία. Σε όσα χωρίζουν τους ανθρώπους του μικρού μπουγαζιού. Σε όσα ενώνουν τους λαούς όλης της γης.

Μικρασιατική Καταστροφή. Ξεριζωμός. Χαμένες πατρίδες. Συνθήκη της Λοζάνης. Η πρώτη μεγάλη ανταλλαγή πληθυσμών στη σύγχρονη Ιστορία. Εκατομμύρια τραγωδίες, αμέτρητες ιστορίες κυνηγημένων ψυχών. Τις περισσότερες δεν τις μάθαμε ποτέ. Άλλες πάλι, αυτές που οι πρόσφυγες αφηγήθηκαν στα παιδιά και στα εγγόνια τους, σιγά σιγά μπερδεύονται, βυθίζονται στη λήθη, χάνονται. Ελάχιστες από αυτές καταγράφηκαν στο χαρτί. Ελάχιστες σώθηκαν, για να ορθώσουν τη μνήμη απέναντι στα ανθρώπινα λάθη που, όταν ξεχνιούνται, επαναλαμβάνονται.

Εκεί, στα υδάτινα σύνορα, στο στενό πέρασμα ανάμεσα στη Λέσβο και στα μικρασιατικά παράλια, ξετυλίγονται τέσσερις από αυτές τις ιστορίες. Τέσσερις Αϊβαλιώτες αφηγούνται. Τρεις Έλληνες κι ένας Τούρκος: Φώτης Κόντογλου, Ηλίας Βενέζης, Αγάπη Βενέζη-Μολυβιάτη, Αχμέτ Γιορουλμάζ.
Και όταν τα πόδια ξαναπατούν στη γη, το σήμερα προσπαθεί να λογαριαστεί με το χθες. Το ταξίδι δεν έχει τελειώσει.

Genres: Graphic Novels, Comics, History, Bande Dessinée, Greece, Graphic Novels Comics, Historical

446 pages, Hardcover

First published November 21, 2014

About the author

Έχει σπουδάσει Πολιτικές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Αθήνα) και είναι διδάκτωρ του τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας κι Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου (Μυτιλήνη). Με γελοιογραφίες, comics, comicstrips (αλλά και με εικονογραφήσεις, γελοιογραφικά φωτομοντάζ και άρθρα σχετικά με τα σκίτσα) έχει εργαστεί σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά όπως «Το Ποντίκι», «Βήμα της Κυριακής», «Goalnews», «Βαβέλ», «Γαλέρα», «Ως3», «Σχεδία», «Μετρό» και αλλού.

Εκτός από τις εκδόσεις «Κέδρος» έχει ακόμα συνεργαστεί με τους οίκους «Πατάκη», «Futura», «Μεταίχμιο», «ΚΨΜ», «Στρατής», «Τόπος» και άλλους όπως και με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 13 προσωπικά άλμπουμ με γελοιογραφίες και comics ενώ το 2012 κυκλοφόρησε η διατριβή του «Τα Ελληνικά Comics», η πληρέστερη μέχρι σήμερα έρευνα για την ιστορία και την εξέλιξη των Ελληνικών εικονογραφηγημάτων. Το «Αϊβαλί», το πρώτο του μεγάλο graphicnovel, τιμήθηκε τον Μάιο του 2014 στα «Ελληνικά Βραβεία κόμικς» με τα βραβεία «καλύτερου κόμικς της χρονιάς» και του «Καλύτερου σεναρίου». Το «Αϊβαλί» κυκλοφορεί ήδη στα Γαλλικά και σύντομα και στα Τουρκικά.

Reviews

[Panagiotis · Rating 4 out of 5]

Το Αϊβαλί του Σολούπ είναι ένα κόμικς για τη Μικρασιατική καταστροφή και τον ξεριζωμό των ανθρώπων. Σε ένα δεύτερο επίπεδο πρόκειται για την μεταφορά σε γραφική νουβέλα των μαρτυριών γνωστών ανθρώπων των γραμμάτων που έζησαν αυτή την φρική.

Διαρθρωμένο σε κεφάλαια ο λόγος χωρίζεται στην φωνή του δημιουργού που συνομιλεί με τον Φώτη Κόντογλου και το έργο του. Ο Κόντογλου, γνωστός εικονογράφος και συγγραφέας ξεριζώθηκε από τη Σμύρνη, έζησε σττην Μυτιλήνη και τελικά έγραψε για όλα αυτά από την ασφάλεια της Αθήνας. Ακολούθως, και μέσα από αντίστοιχα κεφάλαια-ενότητες, ο αναγνώστης θα μεταφερθεί στο Αϊβαλί του 1922, τον Κυδωνότοπο στα ελληνικά, μέσα από τα παιδικά μάτια του Ηλία Βενέζη, που έμεινε πίσω, να εργαστεί στα στρατόπεδα εργασίας. Τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι στοιβάχτηκαν στα πλοία και στάλθηκαν πεσκέσι στην Ελλάδα. Η αδερφή του έμεινε πίσω, για να αναζητήσει τον αδερφό της, δίνοντας μια σπαραχτική αφήγηση των προσπαθειών της. Αυτό που θεωρώ άκρως ενδιαφέρον είναι το κεφάλαιο του Τούρκου Γιορουλμάζ - η πλευρά των μουσουλμάνων Κρητικών που στάλθηκαν στην Τουρκία, κατά αυτή την άκαρδη μετακίνηση πληθυσμών.

Οι ιστορίες, παρόλο που προέρχονται από διαφορετικές φωνές, προϊούσες διαφορετικών έργων, εδώ αποκτούν μια καταπληκτική συνοχή. Ο Σολούπ, παιδί κι αυτός από οικογένεια μικρασιατών, νιώθει στο αίμα του αυτό το δράμα. Σε ένα από τα ταξίδια του στη Μ. Ασία, συνέλαβε αυτό το έργο. Η δουλειά του ως ενορχηστρωτή, διασκευαστή και τελικά σκηνοθέτη αυτού του αμαλγάματος είναι απόλυτα πετυχημένη: τα σχέδιά του μέσα από μικρά και μεγάλα κάδρα διαθέτουν το απαραίτητο σκέρτσο για να δώσουν μια απλή, πραγματική και χιομουριστική καμιά φορά φωνή. Δίχως, όμως, να ξεχνάει με ποιους συνομιλεί, δείχνοντας τον απαραίτητο σεβασμό στον λόγο εκείνων που τα έζησαν και τα κατέγραψαν.

Αξίζει να διαβαστεί από οποιονδήποτε.

[somuchreading · Rating 4 out of 5]

θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το φανταστικό graphic novel σε όσους "δεν τους αρέσουν τα κόμικς"

[Annetius · Rating 5 out of 5]

Μαθαίνοντας ότι ayva στα τουρκικά σημαίνει κυδώνι, παφ, μου έσκασε το συννεφάκι με τη λάμπα, να ξαναδιαβάσω αυτό το βαθιά τρυφερό και καλαίσθητο graphic novel και να ξαναθυμηθώ γιατί μου είχε αρέσει όταν το διάβασα πρώτη φορά το ’15.

Το Αϊβαλί είναι ένα πολύ αξιόλογο δείγμα γραφής του Έλληνα κομίστα Soloúp, ένα φροντισμένο, εμπνευσμένο άλμπουμ θύμησης, μνήμης και απότισης φόρου τιμής στον τόπο αυτό που υπήρξε καθρέφτης δύο λαών, Ελλήνων και Τούρκων. Πατρίδα τεσσάρων ανθρώπων των γραμμάτων, του Φώτη Κόντογλου, του Ηλία Βενέζη, της Αγάπης Βενέζη-Μολυβιάτη (αδελφής του Ηλία) και του Αχμέτ Γιορουλμάζ, οι Κυδωνίες παρουσιάζονται και τιμούνται μέσα από τις αφηγήσεις αυτών των τεσσάρων αλλά και του ίδιου του συγγραφέα, που το μυαλό του τριβελίστηκε πολύ από την ανάγκη να ανασκάψει την προσωπική του ρίζα, να επισκεφτεί τον τόπο και να εισχωρήσει στις εσώτερες στιβάδες της ιστορίας.

Το θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής χιλιοειπωμένο, χιλιοτραγουδισμένο, χιλιοακουσμένο, ωστόσο το Αϊβαλί του Soloúp είναι τόσο φρέσκο και καθαρό σαν να πέρασαν μέσα από τις σελίδες του οι αέρηδες του μπουγαζιού που φυσούν ανάμεσα στις δυο χώρες και καθαρίζουν την ατμόσφαιρα, διώχνουν το κακό, χαϊδεύουν εκατέρωθεν και με τον ίδιο τρόπο τα πρόσωπα της ιστορίας ανεξαρτήτως εθνικότητας. Το Αϊβαλί, μια διελκυστίνδα που ο Έλληνας από τη μια και ο Τούρκος από την άλλη μεριά της τριχιάς, μέτρησε εξίσου απώλειες και χαμούς, νεκρούς και δυστυχία, ξεριζωμούς και πένθη.

Χαίρομαι που το έχω στη βιβλιοθήκη μου ως ζωηρή θαυμάστρια της ένατης τέχνης και όχι μόνο, καθώς αφενός πρόκειται για μια πανέμορφη έκδοση με το καλύτερο σχέδιο που έχω δει από τον Soloúp αλλά και γιατί έχει καταφέρει να βάλει μέσα σε αυτόν τον τόμο χίλιες δυο αναμνήσεις και ιστορίες που σφιχταγκαλιάζονται αδερφικά μεταξύ τους και είναι πολύ ωραίο αυτό, ναι είναι πολύ ωραίο..

[Ιωάννα Μπαμπέτα · Rating 5 out of 5]

Εντάξει... έχω μια εμμονή με τις... Χαμένες Πατρίδες... αγαπώ και τον Soloúp, οπότε είναι αυτονόητο το πεντάρι.
Διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Όμως δεν είναι εύκολο βιβλίο. Συγκινεί βαθιά αλλά και σοκάρει κάποιες στιγμές. Εξαιρετικό!

[Maria Bikaki · Rating 5 out of 5]

Ετουτανα τα σπίθια βαστούνε δυο ζωές. Μια Ρωμαίικη και μια Τούρκικη. Εζήσανε μέσα ντως άνθρωποι με άλλη λαλιά και πίστη. Αλλιώς ονειρευοντανε τη ζωή ντως οι Ρωμιοί που τα χτίσανε, αλλιώς οι Τούρκοι που τα καμπιτήρανε. Αν είχανε λαλιά τα σπίθια, δε θα χανε να πούνε τόσα για Ρωμιούς και Τούρκους όσο για των ανθρώπω τα βάσανα. Ο πόνος είναι ο ίδιος όποια γλώσσα και να μιλείς.
Ένα «ακριβό δώρο» που πρέπει να κοσμεί κάθε βιβλιοθήκη. Ένα έργο ζωής από τον Soloup κατά κόσμο Αντώνη Νικολόπουλο με βαθιά συγκινησιακή φόρτιση, νοσταλγία και αναμνήσεις. Μια διαφορετική προσέγγιση σε ένα τόσο πολυδιαβασμένο θέμα όπως αυτό της Μικρασιατικής καταστροφής και των γεγονότων που ακολούθησαν αυτής. Πραγματικά είναι απίστευτο το πόσο τελικά πολλές φορές μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις, είναι απίστευτη η δύναμη με την οποία ένα μόνο σκίτσο μπορεί να σου δημιουργήσει τόσο μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση και να ξαναπεί την ίδια ιστορία από την αρχή με τρόπο ειλικρινή και βαθιά ανθρώπινο. Απέναντι στο ρεύμα της εποχής που μαστίζει την ελληνική λογοτεχνία που θέλει τη Σμύρνη και την περίοδο αυτή των γεγονότων κύρια πρωταγωνίστρια των περισσότερων συγγραφέων ο Soloup ξαναλέει την ιστορία αλλιώς, δίνει στα σχέδια του φωνή και μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή με ένα τρόπο αγνό και καθόλου επιτηδευμένο. Μια διαφορετική προσέγγιση για 2 λαούς που κάποτε ζούσαν αδελφωμένοι .

αν δεν υπήρχαν τα κόλπα αυτών που κυριαρχούν, εμείς δηλαδή ο λαός θα μπορούσαμε να συμβιώσουμε αγαπημένοι. Όμως δε θα μας αφήσουν ήσυχους αγόρι μου. Θα βάζουν πάντα τις μάζες να τσακώνονται

Ένα μοναδικό έργο τέχνης με μια εξαιρετική έκδοση από τις εκδόσεις Κέδρος που από μέσα aαπό τις σελίδες του αναδύονται μυρωδιές και αναμνήσεις μιας άλλης εποχής κάπου εκεί στην άλλη άκρη του Αιγαίου.

[Joy · Rating 5 out of 5]

Tarihi nereden okuduğunla alakalı aslında geçmiş. Siyaseti bırakırsak insani boyutu kara leke her ırkın. Bu kitapta tam ortadan anlatmış olanları, mal gibi değiş tokuş edilen insanların hezeyanını, köklerinden koparılınca havası essin diye öteki yakaya baka baka geçen ömürleri. Nesilden nesile geçen travmaları. Lozan antlaşmasının hiç de masum olmadığını, her iki tarafta da “ diğer tarafta bize saldırıyorlarmış.” Deyip kıyım başlattığını okuyoruz. Ama en temelini unutuyoruz bu dünyanın, maalesef ki hala. Hiç bir ideoloji, hiç bir inanç insan hayatından önemli olmamalı. Milliyetçilik, zehri akıtılması gereken bir yılan, zehir içerinizde durdukça sizi hasta ediyor. Objektif yazıldığını düşünüyorum kitabın, içimi deşen olayları okurken, çizimlere bakarken dağlandım valla. Kitapta çok beğendiğim bir anlatı ile bitirmek istiyorun yorumumu; “ Ancak her birimiz gendi tarafında, tek gendi acı çeker sanır. Bu acı, diyor Ayşe, bizi birleştirebilir. ”

[Arzu · Rating 4 out of 5]

hatırlamaya dair nefis bi' grafik roman..
içerik de çizimler de çok başarılı..
fikir vermesi için; https://vimeo.com/149037378

"hangi dili konuşursan konuş, acı aynıdır.."

[Georgina Koutrouditsou · Rating 4 out of 5]

Είχα την τύχη να συμπαρουσίασω το βιβλίο στη σχετική έκθεσή του που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού Δήμου Καλαμαριάς (06/11/2016).

Ακολουθεί το link με την παρουσίαση στην SLpress.gr: https://slpress.gr/politismos/aivali-...


Τα παρακάτω ανήκουν ��την 1η ανάγνωση του Φεβρουαρίου του 2016 :

Βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό!
Αυτό οφείλεται φυσικά στις πηγές (ενδιαφέρουσες οι σημειώσεις στο τέλος "αντί βιβλιογραφίας")που χρησιμοποίησε ο σκιτσογράφος για να μας μεταφέρει εικόνες από χαμένες πατρίδες,πατρίδες και των δύο λαών:Τούρκων&Ελλήνων.
Τα μηνύματα πολλά,η διαχρονικότητα του πόνου ίδια στην πορεία της Ιστορίας.
Τελικά "αν είναι ουτοπία να θέλουν οι άνθρωποι να μην είναι ούτε δήμιοι ούτε θύματα,τότε προτιμώ την ουτοπία".
Τα σκίτσα,αν και ασπρόμαυρα σε μεταφέρουν σ'εκείνα τα όμορφα μέρη,που ακόμα και αν δεν τα έχεις δει ποτέ σου τα αναπολείς!

[Sinem A. · Rating 4 out of 5]

Referans aldığı yazarlar ve eserleri ile güzel bir Ayvalık-Girit-Midilli üçgeni çizmiş.
Güzel bir yolculuk .

[Ο σιδεράς · Rating 5 out of 5]

Οι επιμέρους συγκινητικές σκηνές είναι πάρα πολλές για να αναφερθούν ξεχωριστά. Χαίρομαι που κυκλοφόρησε και στα τούρκικα.
Εξαιρετικά φροντισμένη έκδοση, μπράβο στον Κέδρο και στον Soloup, φυσικά.. 

[Nasia · Rating 4 out of 5]

Πολύ ανθρώπινο και τρυφερό, παρουσιάζει σωστά και τις 2 μεριές, ειδικά το τελευταίο 1/3 του graphic novel με μάγεψε με το πόσο σωστά δωσμένο ήταν, χωρίς να είναι μελό και αποδίδοντας τα συναισθήματα κοντά στην πραγματικότητα. Μου άρεσε πάρα πολύ και ο τρόπος που ήταν γραμμένο το βιβλίο, σαν οδοιπορικό του Soloup με ενδιάμεσες τις παρεμβάσεις ατόμων που έζησαν την καταστροφή οι ίδιοι.

[Thomas · Rating 4 out of 5]

εξαιρετικό

[Vasilis Manias · Rating 5 out of 5]

Η λέξη ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ δεν είναι αρκετή να περιγράψει αυτό το βιβλίο. Αν τα κόμιξ θεωρούνται από κάποιους υψηλή μορφή ΤΕΧΝΗΣ το Αϊβαλί είναι το ΑΚΛΟΝΗΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ που τεκμηριώνει αυτή την άποψη.
Έχω συγκλονιστεί.

[Smassing Culture · Rating 5 out of 5]

Κείμενο στο Smassing Culture

Ιχνηλατώντας την προσφυγική Ιθάκη

Εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή συμπληρώνονται φέτος και η χρονιά αυτή μας φέρνει αναμνήσεις από τις αφηγήσεις των γιαγιάδων και των παππούδων μας. Αφηγήσεις που αντικατοπτρίζουν πόνο μα ταυτόχρονα και ελπίδα. Νοσταλγία αλλά κι ευγνωμοσύνη. Και η αλήθεια είναι πως για πολλούς από εμάς που μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις των αγαπημένων μας παππούδων, έχουμε μια διαφορετική σύνδεση, μια άλλη προσέγγιση για την ιστορία αυτών των τόπων γνωρίζοντας και μόνο, πως έχουμε μια μακρινή καταγωγή. Η προσέγγιση αυτή, όμως, δεν αντανακλά κάποια εθνικιστική διάθεση, παρά μόνο την ακτινοβολία των παιδικών μας ακουσμάτων, ιστοριών που τότε κάπως αφελώς ακούγαμε, διαμορφώνοντας όμως μια κάποια ταυτότητα, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, τις ρίζες μας.

Αφηγήσεις, βιώματα και τραύματα αναβιώνουν στο graphic novel Αϊβαλί του Soloup (Αντώνης Νικολόπουλος), ένα απ’ τα πιο δημοφιλή έργα της ελληνικής 9ης τέχνης, στο βλέμμα του οποίου αξίζει να επιστρέψουμε ενόψει της επετείου της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το Αϊβαλί εκδόθηκε το 2014 από τις εκδόσεις Κέδρος και αποτελεί ένα μείγμα αυτοβιογραφικής αναφοράς και ιστορικών πηγών σε comic απόδοση από τη σκοπιά του δημιουργού. Με αφορμή δηλαδή τις αφηγήσεις των παππούδων του και ένα προσωπικό του ταξίδι στη Μυτιλήνη και το Αϊβαλί, με εποπτεία της βασικής ιστορικής βιβλιογραφίας, αλλά κυρίως σκαλίζοντας πρωτογενείς και δευτερογενείς ιστορικές πηγές (και ιδίως μαρτυρίες), ο Soloup δημιούργησε ένα ψηφιδωτό βιωμάτων και εικόνων, συνθέτοντας έτσι ένα δικό του ιστορικό παζλ. Ο Soloup, χωρίς ο ίδιος να είναι ιστορικός, συνδύασε μνήμες και αφηγήσεις με την επιτόπια έρευνα και τη φαντασία, προκειμένου να αναμετρηθεί με βαθιές πληγές, με τον δέοντα σεβασμό και με εμφανή συγκίνηση. Αναλαμβάνοντας ο ίδιος το έργο της ιστορικής έρευνας ακολούθησε μία διαφορετική μεθοδολογία σε σχέση με το πιο πρόσφατο ιστορικό του graphic novel, το 21: Η Μάχη της Πλατείας, του οποίου το σενάριο υποστηρίχθηκε και τεκμηριώθηκε ιστορικά από μία επιστημονική ομάδα, με την οποία βρισκόταν για χρόνια σε συνεχή επικοινωνία και διάλογο προκειμένου να εξασφαλίσει την εγκυρότητα των ιστορικών πληροφοριών του σεναρίου του.


Στο Αϊβαλί, ο Soloup ξεκινάει αυτό το ταξίδι στο παρελθόν με ένα ταξίδι στην Λέσβο και μετέπειτα στο ξακουστό Αϊβαλί. Στο ταξίδι του συναντά κτίρια, δρόμους και μέρη που του δημιουργούν συναισθήματα και σκέψεις, ενώ ταυτόχρονα αναζητά τα μέρη που αναφέρονται στα βιβλία και τις αφηγήσεις που τον συντροφεύουν. Το ταξίδι αυτό αποτέλεσε μία αφοσιωμένη έρευνα με αντικείμενο την επίσκεψη των τόπων μνήμης, αναζητώντας έτσι τα γεγονότα και προσεγγίζοντας κατά κάποιον τρόπο και ιστορικά το παρελθόν. Τα πρόσωπα που επιλέγει για να συνθέσει αυτό το βιβλίο και τον «συνοδεύουν» στο ταξίδι του είναι ο Φώτης Κόντογλου, ο Ηλίας Βενέζης, η αδερφή του, Αγάπη Βενέζη – Μολυβιάτη και ο Αχμέτ Γιορουλμάζ. Επιλέγει, λοιπόν, τέσσερις Αϊβαλιώτες πρωταγωνιστές, με διαφορετική καταγωγή και ταυτότητα, των οποίων οι μαρτυρίες εγκιβωτίζονται μέσα στο έργο που εξελίσσεται με αφορμή το ταξίδι του ίδιου στη γη των παππούδων του. Οι ιστορίες αυτές αποδίδονται φωτισμένες με το βλέμμα του δημιουργού, που είναι διαμορφωμένο μέσα από τις μνήμες, το συγκινησιακό φορτίο και τα αναγνώσματά του.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά ένας έμμεσος και παιγνιώδης διάλογος ανάμεσα στον δημιουργό και έναν Τουρκο-Κρητικό επισκέπτη, με τον οποίο συναντήθηκε τυχαία στο Αϊβαλί. Ο διάλογος για το ποιος λαός είναι «καλός» και ποιος «κακός», καταλήγει στο συμπέρασμα πως στην πραγματικότητα αυτές οι αφηρημένες ιδιότητες δεν γνωρίζουν σύνορα. Η ζωηρή αυτή συζήτηση προβληματίζει τον αναγνώστη και τον ωθεί να αναρωτηθεί σχετικά με τον τρόπο που έχουν διαπλάσει ανά τους αιώνες τις συνειδήσεις τους αυτοί οι δύο λαοί. Στην πραγματικότητα, κάνοντας στην άκρη τον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι εμπειρίες είναι κατά βάση κοινές, ενώ τραύματα υπάρχουν πολλά κι από τις δύο πλευρές. Ως εκ τούτου αξίζει να μας προβληματίσει το –«βλάσφημο» για το κοινό εθνικό αίσθημα- ερώτημα αν τελικά υπάρχουν πιο πολλά στοιχεία που μας ενώνουν, παρά που μας χωρίζουν.


Το κείμενο και το σχέδιο είναι γεμάτα και προσεγμένα συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Ο Soloup, σχεδιάζει σε ασπρόμαυρες αποχρώσεις, καταφέρνοντας με την ποιότητα και την πλαστικότητα των μορφών του να αποδώσει ζωντάνια στο έργο του. Η πολυσέλιδη αυτή, μάλιστα, έκδοση με την μονοχρωμία των σελίδων της καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, χωρίς εκείνη την πολυχρωμία που ίσως να καθιστούσε το έργο χαοτικό και κουραστικό, λόγω του εύρους του. Οι μορφές ακόμα του έργου είναι ζωηρές και παιγνιώδεις. Ο Soloup δεν προσπαθεί να ηρωοποιήσει καμία μορφή, προσπαθεί μέσα από το σχέδιό του να μεταφέρει τα συναισθήματα του και τη δική του οπτική επί των θεμάτων που τον απασχολούν. Στο σχέδιό του είναι εμφανείς και διάφορες επιρροές, ίσως ένας από τους αγαπημένους του πίνακες που ταιριάζει με τα θέματα που επιλέγει για τα graphic novel του είναι η Κραυγή (1893) του Edvard Munch, αποδίδοντας έτσι παιχνιδιάρικα και εύστοχα τον πόνο, την απόγνωση, την έκπληξη.


Επιστρέφοντας στο σενάριο, οι ιστορίες αποσπούν την προσοχή του αναγνώστη και του κινούν το ενδιαφέρον με αποτέλεσμα να θέλει και ο ίδιος να ταξιδέψει στο γειτονικό Αϊβαλί, να ερευνήσει περισσότερο τις πηγές και να έρθει σε επαφή με αυτά τα μέρη που μας αφηγείται ο Soloup μέσα από τη δική του εμπειρία και τις δικές του επιρροές. Ένα καταπληκτικό έργο, λοιπόν, που επιχειρεί να βάλει το δικό του λιθαράκι στον τρόπο που προσεγγίζουμε το παρελθόν και τη μνήμη, που επιχειρεί να προβληματίσει και να εξιτάρει τον ενθουσιασμό και την περιέργεια του αναγνώστη. Ένα graphic novel που έχει αγαπηθεί από το ευρύ κοινό ανεξαρτήτως ηλικίας (ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν ξαναπιάσει στα χέρια τους comics), έχει αποτελέσει αφορμή για εκθέσεις και άλλα πολιτιστικά δρώμενα κι έχει κερδίσει την εγχώρια και διεθνή αναγνώριση, αφού έχει μεταφραστεί μέχρι στιγμής στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα τούρκικα.

Και για όσους-ες έχουμε καταγωγή από το νησί (Λέσβος) και οι παππούδες μας προέρχονται και από το Αϊβαλί, σε εμάς χτυπάει μια φλέβα κοινή, που ανασύρει μνήμες και σκαλίζει τραύματα από διηγήσεις για το παρελθόν του πολέμου, της βίας, του ξεριζωμού και της προσφυγιάς.

[Juan Naranjo · Rating 3 out of 5]

«Aivalí» es una novela gráfica que acerca al lector a la historia de una localidad fronteriza entre dos mundos vecinos y enfrentados: el griego y el turco. En sus páginas nos acerca a los sangrientos acontecimientos de 1922 en los que los turcos toman la ciudad, justo antes del mayor intercambio de población entre dos regiones en guerra que había acontecido en la historia. En este libro se incide mucho en cómo cultural y étnicamente esta región está a medio camino de dos civilizaciones, y cómo ambas la han enriquecido y desangrado. La historia está contada desde el punto de vista de distintos ciudadanos que son testigos desde su posición de acontecimientos que cambian para siempre su vida y la historia del lugar.

[mary · Rating 3 out of 5]

Κατάρχας θέλω να ευχαριστήσω τα άτομα εδώ στο goodreads γιατί αν δεν έβλεπα τις υπέροχες κρτικές για το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα το είχα ανακαλύψει ποτέ!Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Soloup παρουσιάζει την ιστορία της Μικρασιατικής καταστροφής και ειδίκοτερα του Αιβαλιού με πρωτότυπα σκιτσα και με τις αφηγήσεις γνωστών προσώπων των τεχνών κάνοντας ενδιαφέρουσα όλη την ιστορία και το πιο σημαντικό ευκολοδιάβαστη με αποτέλεσμα να μπορούν να την κατανοήσουν όλοι!Αυτό που δεν μου πολυάρεσε είναι το γεγονός πως θα ήθελα τις ιστορίες πιο δεμένες, μερικές φορές τα ονόματα και οι χαρακτήρες ξεπηδούσαν τόσο ξαφνικά που μπερδευόμουν.Επιπλέον μου έμεινε η εντύπωση ότι ο δημιουργός στην προσπάθεια του να προσθέσει όλα τα γεγονότα που ήθελε να αναφέρει έχασε λίγο τη συνοχή των ιστοριών μην αφήνωντας τον αναγνώστη να βυθιστεί σε αυτές.Γενικότερα πάντως πορόκειται για μια αξιοπρόσεκτη δουλειά και μακάρι να εκδωθούν και άλλα τέτοιου είδους αναγνώσματα!

[Banu Yıldıran Genç · Rating 5 out of 5]

bu toprakların lanetini anlamak için okuyun. Ayvalık'ta Midilli'ye bakan bir kıyıda, 2 saatte gözümden akan yaşlarla okudum. yazar ve aynı zamanda çizer Soloúp, ustaca, sinematografik bir kurguyla anlatıyor olanları... mübadilden mülteciye... hiç mi bir şey düzelmez bu dünyada?

[B · Rating 5 out of 5]

When I was growing up, my grandmother told me her father came from a place called Aivali. I memorized the story: how he escaped in the middle of the night on a little boat, arranged by his mother, who said she would rather never see him again than see the Turkish army take him. How he never heard from any of his family again. And how he was a quiet man who didn’t talk about it much, but every now and then, she would notice him staring off into the sea, thinking about his lost homeland.

I searched in vain for more information about this place. It didn’t exist on a map under the name she used for it, and there wasn’t much to be found on the early Internet. Fortunately there are more resources about the 1922 population exchange today, Bruce Clark’s Twice a Stranger being particularly good.

Among them, Soloup’s Aivali is the most beautiful retelling that you will come across. It’s really several stories in one: the author’s trip to Aivali for understanding of his roots, the painter Fotis Kontoglou’s depiction of life before the catastrophe, Elias Venezis’ eyewitness account of the exchange, his sister Agapi’s parallel story of her survival and her unforgettable meeting with a Turkish officer, and Ahmet Yorulmaz’s telling of a Turk’s life in Greece and own displacement in 1922.

Setting these stories to Soloup’s masterful artwork elevates them in a way that highlights both their individual simplicity and the complexity of human tragedy. Tom Papademitriou should also be commended for his timely translation.

While written by a Greek, Aivali is not blind nationalism by any means. Soloup gives equal weight to the sufferings of Turks forced to leave Greece as those of Greeks forced to leave Aivali. The overarching message is that “pain is the same no matter what language you speak,” and war is the common enemy of all people. Soloup also never pretends that our differences can be solved by just one meeting, or even one book, but hones in on conversation as the path to seeking understanding.

This is the kind of art that makes a difference, and should be read widely. May it illuminate our path in today’s times of war, rumors of war, and refugees.

[booksofAhu · Rating 4 out of 5]

Ayvalık çok sevdiğim, çok mutlu olduğum bi yer olması sebebiyle bu kitabı görür görmez aldım.

Öncelikle çizimleri çok beğendiğimi söyliyeyim. Hikayeler ise 4 farklı yazarın daha önce yazdıklarından hemen hemen sadık kalınarak esinlenilmiş.

Çizerin kitabı oluştururken (sondaki açıklamalar ve sözlük) oldukça emek harcadığı anlaşılıyor.
Tek yıldızı tüm özenine rağmen tarafsız kalamamasından dolayı kırdım.

Bu kitaptan önce okuduğum roman bir Amerikan klasiği sayılabilecek Wait Until Spring, Bandini idi ve 2 kitabı üst üste okuyunca farklı coğrafyaların dramının da ne kadar farklı olduğunu çarpıcı bir şekilde görmüş oldum.. Bi tarafta fakirlik ve açlık diğer tarafta ise politik sebeplerden canından, sevdiklerinden ve evinden olan insanlar..

[Kiki Dal · Rating 5 out of 5]

Highly recommended for Turks and Greeks. Open your mind and read it. Warning:It hurts. It's not only about what the Turks did to the Greeks. It's also about what the Greeks did to the Turks. And vice versa. In the end, it's all about what the war does to humans.

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Ένα μεγάλο γιατί πλανιέται πάνω από το Αιγαίο πέλαγος από το 1922 και εντεύθεν. Γιατί ξεριζώθηκαν τόσες φαμελιές και τόσοι νοματαίοι και από τις δυο πλευρές της γαλάζιας αυτής θάλασσας; Γιατί ποτέ τα συμφέροντα των κρατών δεν είναι ταυτόσημα με τις ελπίδες και τα όνειρα μιας μάνας; Τόσα χρόνια μετά και εξακολουθούν να βγαίνουν βιβλία σχετικά με την τραγωδία που σημάδεψε τον ελληνισμό, άλλα γραμμένα από την ατσάλινη πένα της αλήθειας, άλλα από τη ρομαντική πένα της φαντασίας. Και τώρα ο Soloup παίρνει τη φαντασία, τα ντοκουμέντα και το πενάκι του και εικονογραφεί τον πόνο, την αδικία, τον ξεριζωμό, το μέλλον.

Ένα υπέροχο σκληρόδετο βιβλίο, πραγματικό κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη, ιδιωτική και ερευνητική, μια πραγματικά καλαίσθητη έκδοση του Κέδρου που παρασύρει τον αναγνώστη με την εικονογράφηση και τις μαρτυρίες που διάλεξε ο Soloup για εκείνες τις μαύρες στιγμές, για εκείνες τις συννεφιασμένες μέρες. Ένα ημερήσιο ταξίδι από τη Μυτιλήνη στο Αϊβαλί και τα κείμενα του Φώτη Κόντογλου υπήρξαν η αφορμή να γεννηθεί αυτό το εκπληκτικό graphic novel στο μυαλό και στα χέρια του σημαντικού αυτού καλλιτέχνη του 21ου αιώνα. Ο Soloup διαλέγει να εικονογραφήσει τέσσερις μαρτυρίες: του Φώτη Κόντογλου, του Ηλία Βενέζη, της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη και του Αχμέτ Γιορουλμάζ. Και γενικός επόπτης του μόχθου, το βιβλίο «Δυο φορές ξένος» του Bruce Clark (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποταμός, 2007), «ό,τι πιο αντικειμενικό και συνάμα βαθύτατα ανθρώπινο έχει εκδοθεί για την περιπέτεια που ενώνει και χωρίζει τους δυο λαούς αλλά και για τις παγκόσμιες παρενέργειες που προέκυψαν από τη Συνθήκη της Λοζάνης» (σελ. 405).

Το βιβλίο χωρίζεται σε επιμέρους κεφάλαια, αντίστοιχα με τα βιβλία, αποσπάσματα των οποίων διάλεξε ο Soloup, και αυτά με τη σειρά τους περιστοιχίζονται στην αρχή και στο τέλος με τις εντυπώσεις, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του ίδιου του συγγραφέα του λευκώματος. Απαραίτητα η εισαγωγή γίνεται με το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «Αϊβαλί, η πατρίδα μου» και στη συνέχεια έχουμε σε αρμονικό δέσιμο κομμάτια από το «Νούμερο 31328» και «Μικρασία χαίρε» του Ηλία Βενέζη, καθώς και «Τα παδιά του πολέμου» του Αχμέτ Γιορουλμάζ. Η αφήγηση της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη, που δίνεται στο «Μικρασία χαίρε» επεξεργάστηκε και ξαναδουλεύτηκε αργότερα σε μορφή μυθιστορήματος με τον τίτλο «Το χρονικό των δέκα ημερών».

Το βιβλίο είναι διάχυτο συναισθήματα και εικόνες: ξεριζωμού, σφαγών, βασανιστηρίων, καταδιώξεων, αποχωρισμού κι όλα δοσμένα με ανοδική κλιμάκωση. Οι οπτικές γωνίες που διαλέγει ο Soloup για καλύτερη αναπαράσταση, οι φωτογραφίες που τον εμπνέουν για πιστότερη απεικόνιση, τα ίδια τα κείμενα που δίνουν φτερά στην πένα και το ταλέντο του, τα περιστατικά που δίονται με το βλέμμα της αυτοψίας από τους ανωτέρω συγγραφείς και λογοτέχνες συγκροτούν μια διαφορετική Μαύρη Βίβλο που θα συγκλονίσει και θα γοητεύσει. Στο τελευταίο κεφάλαιο ο εικονογράφος αφηγείται το ταξίδι του στο Αϊβαλί και τη γνωριμία του με μια οικογένεια Τούρκων (απογόνων Τουρκοκρητικών), με τους οποίους είχε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το παρελθόν και το μέλλον των δυο λαών. Πουθενά στο graphic novel δεν υπάρχει μίσος, αρνητισμός, μονομέρεια ή προκατάληψη. Τα γεγονότα δίνονται όπως περιγράφονται και συνέβησαν, οι άνθρωποι σκιτσάρονται με όλες τις εκφάνσεις τους και το ασπρόμαυρο χρώμα που προτιμήθηκε δίνει τόση δύναμη και ένταση που κόβει την ανάσα.

Ένα εκπληκτικό βιβλίο, μια δηιμουργία που ανεβάζει κατά πολύ τις δεξιότητες και την ικανότητα του καλλιτέχνη που ήδη έχει στο ενεργητικό του αξιόλογες δουλειές γελοιογραφιών και κόμικς. Στις τελευταίες σελίδες δίνονται επιπλέον επεξηγηματικές σημειώσεις, βιβλιογραφία, ιστορικές και λογοτεχνικές σημειώσεις, γλωσσάρι και οικογενειακές φωτογραφίες των προσφύγων προγόνων του Soloup. Μην το χάσετε!

[merixien · Rating 4 out of 5]

Bu kitap şu anda nadir kitapta en 3.250 ila 10.125 lira arası etiketlerle satıldığı ve yeniden basılıp basılmayacağını bilmediğim için bunun yerine başka kitaplara yönlendirme yapacağım. Zaten kitap da çizerin ( Soloúp) günübirlik bir Ayvalık seyahatiyle birlikte, mübadele dönemi yaşananlar üzerine yazılmış dört kitabın hikayesini çizgilere aktarmasıyla oluşmuş durumda. Bu kitapların hepsi dilimizde yok maalesef. Ancak yine de Ahmet Yorulmaz’ın Remzi’den yayınlanan Savaşın Çocukları ile İlias Venezis’in dilimizde yayınlanmış bütün kitaplarını okuyabilirsiniz. Fotis Kondoğlu (Photis Kontoglou) nun Ayvali kitabına ise maalesef ingilizce olarak ulaşamadım,Yunanca dışında sadece Fransızca baskısı bulunuyor. Ancak İlias Venezis ve Ahmet Yorulmaz’ın kitaplarını okumak, kitabın ana temelini oluşturan mübadele sürecinin her iki cephe açısından nasıl geçtiğini görmek adına yeterli olacaktır diye düşünüyorum.

[Elif · Rating 5 out of 5]

This was amazing!
http://kitaplikkedisi.com/kitaplar/ay...

[Dimitris Hall · Rating 5 out of 5]

Το αγόρασα για τη μάνα μου· το διάβασα πριν προλάβει να το ανοίξει μεν, αλλά άφησα και αρκετό χρόνο στο μεταξύ για να μην φαίνεται ότι της το αγόρασα κυρίως για να το διαβάσω εγώ δε! Καλό αυτό με τους γονείς!

Ας ξεκινήσω λέγοντας ότι είχα γνωρίσει μέσω της Πολιτισμικής Τεχνολογίας τον Soloúp από κοντά πριν αρκετά χρόνια---πάνε έξι σίγουρα---στην Μυτιλήνη την οποία περιγράφει στην αρχή του βιβλίου. Ήταν για την παρουσίαση του «Είναι κανείς εγώ;» . Είχα εντυπωσιαστεί από την απλότητα του, με την καλή έννοια πάντα, και από την συμπάθεια που μου ενέπνευσε, κι από τότε τον διάβαζα περιστασιακά και απολάμβανα τις εύστοχες γελοιογραφίες του με θέμα την επικαιρότητα. So, I'm biased! Πίσω στην Μυτιλήνη: έχοντας κι εγώ μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με αυτή την πόλη, έχοντας ζήσει εκεί πέντε απ'τα καλύτερα μου χρόνια, ένιωσα αμέσως τι ήθελε να πει ο ποιητής.

Γιατί κι εγώ πέρασα Απέναντι όσο ήμουν εκεί. Τρεις φορές επισκέφθηκα το Αϊβαλί όσο έμενα στην Μυτιλήνη, και μια φορά πήγα στην Τζούντα/Μοσχονήσι. Και η δική μου οικογένεια, μέρος της τουλάχιστον, διώχθηκε από τη Σμύρνη, και από εδώ που βρίσκομαι τώρα, από τη Νέα Σμύρνη, αναρωτιέμαι και μαζί με την μητέρα μου το παρελθόν των συγγενών από έναν άλλο κόσμο. Πριν 2 χρόνια ανοίξαμε για πρώτη φορά ένα γράμμα που το είχε γράψει ο θείος απλά για να καταγραφούν κάπως όσα έζησε τις ημέρες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η μάνα μου δεν το είχε ανοίξει ποτέ επειδή ήξερε ότι θα συγκινήθει.

Τώρα που το σκέφτομαι, όλη μου η οικογένεια, απ'όλες τις μπάντες, έχει το στοιχείο του ξεριζωμού: η αυστραλέζικη οικογένεια του πατέρα μου δεν ήταν πάντα αυστραλέζικη· ξεριζώθηκαν από διαφορετικά μέρη της Βρετανίας για να μεταναστεύσουν για τους δικούς τους λόγους στην άλλη άκρη της Γης. Ο πατέρας μου, με τη σειρά του, εγκατέλειψε τον Νέο Κόσμο για να έρθει στον Παλιό, στον πολύ Παλιό. Ο έλληνας παππούς μου ήταν από την Κλειτορία Αχαΐας, όμως στον πόλεμο το χωριό του καταστράφηκε από τους Γερμανούς (και μετά δούλευε για τη Siemens και η μάνα μου έγινε καθηγήτρια Γερμανικών... αυτό κι αν θα πει έλλειψη προκαταλήψεων!) και έπρεπε να έρθει στην Αθήνα, όπου βέβαια γνώρισε τη γιαγιά μου στη Νέα Σμύρνη. Όλη μου η πρόσφατη οικογενειακή ιστορία είναι μια διαρκής μετανάστευση, γι'αυτό το Αϊβαλί μου μίλησε βαθιά.

Και δεν είναι τι μου είπε. Είναι πώς το είπε. Με τόση ευαισθησία, σεβασμό στην ακρίβεια στην πηγή αλλά και διαφορετική ερμηνεία και παραλλαγή όπου χρειαζόταν· αρμονία· όμορφα σχέδια, με βάθος, όχι τεχνικό απαραίτητα, αλλά αλληγορικό, αυτό το intuitive αντί του sensing. Επίσης είχε, και φάνηκε πολύ, απεριόριστη αγάπη γι'αυτό το κομμάτι της ιστορίας το οποίο τόσο πολύ έχουμε ξεχάσει τόσο σύντομα, για την ιστορία της ειρηνικής συνύπαρξης που διακόπηκε από τους πολέμους και την Ανταλλαγή. Αλλά έτσι λένε, πως οι τρίτης γενιάς και μετά επιθυμούν πραγματικά να ψάξουν τις ρίζες τους μετά από τέτοια τραυματικά γεγονότα σε επίπεδο εθνών.

Υπάρχει αυτές τις μέρες, όπως φαίνεται και από την ίδια την κυκλοφορία αυτού του βιβλίου και της αναζήτησης που την ενέπνευσε, νέο ενδιαφέρον για τις ιστορίες αυτής της άλλης τόσο συγκινητικής εποχής. Ο Soloúp γράφει στο τέλος του βιβλίου ότι ήθελε να χρησιμοποιήσει το υλικό που ερεύνησε ώστε να κινήσει το ενδιαφέρον στους αναγνώστες για τις πραγματικές πηγές και τα πραγματικά βιβλία που μίλησαν για ό,τι συνέβη. Για μένα πάντως το κατάφερε 100%, και γρήγορα ανακάλυψα πως η μάνα μου ήδη έχει μεγάλο μέρος της λίστας των προτεινόμενων. Σας έρχομαι!

Τέλος, πολύ σημαντικό για μένα, ήταν και η θέαση της άλλης μεριάς, πώς η Καταστροφή ήρθε και ως απάντηση σε μια σειρά ελληνικών φρικωδιών στην Μικρασιατική Εκστρατεία αλλά και πώς οι Τούρκοι βίωσαν την ανταλλαγή και τα πριν και μετά στην Κρήτη. Κι εγώ θυμάμαι αυτόν τον χάρτη της Κρήτης στο τουριστικό πρακτορείο, αν δεν κάνω λάθος, με το που βγαίνεις από το τελωνείο στο Αϊβαλί.

(ο Soloúp είναι στην Τζούντα, στα παλιά ελληνικά σπίτια, με έναν τούρκο επισκέπτη που ξέρει κρητικά γιατί η γιαγιά του ήταν από την Κρήτη πριν πάει με την Ανταλλαγή στο Τσεσμέ)

Mehmet: Ακριβώς ετουτανά τα σπίθια θανά 'πρεπε να μας μονιταρίζουνε (ενώνουνε).

Soloúp: Ποια; Τα σπίτια κάποιων ελλήνων νοικοκυραίων που άφησαν τα κόκαλα τους στις γύρω ρεματιές και τώρα μέσα σε αυτά ζούνε τούρκοι;

Mehmet: Ναισκέ, αλλά δε ζήσανε μέσα τούρκοι που εσκλαβώσανε, αλλά
τούρκοι πρόσφυγκες «μπομπαντελήδες» (απ'την Ανταλλαγή). «Γκιαουρόσποροι», όπως εβρίζανε και την εδική μου νενέ οι Γερλήδες στον Τσεσμέ. Ετουτανά τα σπίθια βαστούνε δύο ζωές. Μια ρωμαιική και μια τουρκική. Εζήσανε μέσα ντως άνθρωποι με άλλη λαλιά και πίστη. Αλλιώς ονειρευόντανε τη ζωή ντως οι ρωμιοί που τα χτίσανε, αλλιώς οι τούρκοι που τα καμπιτήρανε. Αν είχανε λαλιά τα σπίθια, δε θά 'χανε να πούνε τόσα για ρωμιούς και τούρκους, όσο για των ανθρώπω τα βάσανα. Ο πόνος είναι ίδιος όποια γλώσσα και να μιλείς. Αν είχανε οι τοίχοι λαλιά, θά 'χανε πολλά να πούνε για τη βαρβαράδα των ανθρώπω. Για τον κατατρεγμό. Όμως ο καθείς μας στην εδική του μπάντα, μαθαίνει πως τα βάσανα είναι μόνο εδικά του. Η βαρβαράδα πάντα των «αλλωνών». Ετόσας ο πόνος, λέει η Αϊσέ, πως θαν' εμπορείε να μας μονιταρίσει. Το σπίτι πού 'φηκε ο παππούς σου στον Τσεσμέ και που το δώκανε στη νενέ μου την κρητικιά.

Soloúp: Να πεις στην Αϊσέ, με τόσο πόνο στις φαμελιές μας, στο τέλος θα βρεθούμε και συγγενείς.

Mehmet: Για να το σκεφτείς... είμαστε και οι δύο εγγόνια της Λοζάνης!
Και οι δύο: Χα, χα, χα!

...

Ο καθείς αγαπά την πατρίδα του και τον τόπο των παππούδω του. Σε μας μόνο στσοι μπάσταρδους τση Λοζάνης, ετούτηνα η αγάπη είναι πιο μπερδεμένη.

Μεγάλο έργο. Ευχαριστώ.

[Bill Anagno · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο ταξίδι στο Αϊβαλί αλλά και στην περίοδο της 'Ανταλλαγής'. Το σκίτσο είναι μαγευτικό. Το γλωσσάρι και οι επεξηγήσεις στο τέλος είναι το κερασάκι στην τούρτα.

[Paschalis Rompanos · Rating 5 out of 5]

Aivali is a beautifully illustrated graphic novel by Soloup that delves into the emotional and historical aftermath of the 1923 population exchange between Greece and Turkey. Through a compelling narrative framework that weaves together the perspectives of three writers—two Greek and one Turkish—alongside personal insights from Soloup himself, the book achieves a nuanced balance in recounting this difficult chapter of history.

The story focuses on the profound human experiences of those forced to leave their homes during the population exchange. Soloup vividly portrays the upheaval faced by Greeks expelled from Asia Minor (modern-day Turkey) and Turks displaced from Greece, highlighting the enduring impact of these events on individuals and communities alike.

The artwork in Aivali is strikingly evocative, its black-and-white illustrations imbuing the narrative with a timeless, poignant quality. Each panel is meticulously crafted, with the visual style harmonizing seamlessly with the themes of loss, resilience, and memory. The appendix further enriches the reader's understanding, offering clarity on the author’s thoughtful approach to the subject. The anniversary edition provides additional material, shedding light on the reception of the book and deepening the reader's appreciation for its significance.

Although the subject matter is weighty, Soloup handles it with remarkable sensitivity and care. Aivali serves as a powerful reminder of how history shapes the lives of ordinary people and underscores the importance of preserving these stories for future generations.

[Onur Yz · Rating 4 out of 5]

Son 2 senedir Ayvalıklı sayılırım, oraya çok yakın bir yerde yaz tatili izinlerimi geçiriyorum. O coğrafyanın insanı değilim ama orada yaşamış ve yaşamakta olan insanlar gibi bir Dünya insanıyım. Empati yapmayı biliyorum. Kitapta her iki tarafında hataları, günahları, sevapları, yanlışları, doğruları ortaya konmuş. Böylesi bir yaklaşıma şapka çıkartılır.
Kim olursa olsun, eşimiz, arkadaşımız, komşumuz, iş arkadaşımız, sokaktaki insan, her kim olursa olsaun zaman zaman birbirimizle geçinemiyor bile olsak ortak bir değerimiz var: Bu dünyada yaşıyoruz ve zaman zaman dostluğa ihtiyacımız oluyor. Geçmişte yaşanmış karşılıklı çok acılar olsa da gerçek böyle.

[Sofia Silverchild · Rating 4 out of 5]

Φόρος τιμής στις χαμένες πατρίδες ένθεν κακείθεν.

[Stratos Filalithis · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικά συγκινητική και ρεαλιστική αποτύπωση των προαιώνιων μαχών και αντιπαραθέσεων Ελλήνων και Τούρκων. Τεράστιες οι απώλειες και οι λύπες και για τις δύο πλευρές, μηδενικές πρακτικά οι διαφορές των λαών. Σε κάνει να σκέφτεσαι γιατί οι λαοί δε μπορούν να ζήσουν αρμονικά στον ίδιο τόπο. Στη τελευταία σελίδα αναφέρεται το χωριό που γεννήθηκε η μητέρα μου και όπου άκουσα παρόμοιες ιστορίες από τον παππού και τη γιαγιά μου, αϊβαλιώτης και μοσχονησιώτισσα αντίστοιχα.

[elpida_la_blue · Rating 5 out of 5]

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια που δεν έχουν ήδη ειπωθεί για να περιγράψουν αυτή τη σπουδαία έμπνευση και έκδοση και δε θα σταθώ εκεί. Προσωπικά, οι σελίδες που βρήκα πιο συγκλονιστικές ήταν ακριβώς τρεις στο τέλος του βιβλίου όπου ο συγγραφέας κάνει μια επιγραμματική αναφορά βάσει καλής έρευνας στη Συνθήκη της Λοζάνης. Με τις συνθήκες που ζούμε σήμερα, δεν μπορείς παρά να κάνεις παραλληλισμούς για την αδιαφορία των πολιτικών απέναντι στον ανθρώπινο παράγοντα. Τα εγκλήματα της ιστορίας επαναλαμβάνονται σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.