What do you think?
Rate this book
Erik de Vlieger Autobiografie
Een unicum: de veelbesproken zakenman Erik de Vlieger, vertelt zelf over zijn zakelijke beslissingen en over de opkomst en ondergang van de vastgoedwereld. Maar het boek is vooral ook een autobiografie van een scherpzinnig en doortastend man die lange tijd geteisterd is door verdachtmakingen en ambtelijk machtsspel. Hij verloor er bijna zijn imperium door, maar wist te overleven en te herrijzen. In dit boek vertelt Erik op humoristische, openhartige maar ook ontroerende wijze zijn avonturen als jonge ondernemer en het almaar grotere werk dat daarop volgde. Met veel interessant nieuws voor een ieder die weten wil hoe het er nu echt aan toe ging in de spannende jaren 1990-2005. Riemen vast!
256 pages, Paperback
First published February 1, 2015
1 person is currently reading
11 people want to read
About the author
Erik de Vlieger
2 booksErik de Vlieger (1959) is een excentrieke, Nederlandse ondernemer. Jarenlang runde hij het familiebedrijf Imca Textielmachines met zijn vader en broer. Daar leerde het klappen van de zweep en geeft daarover tips & tricks in zijn boek. Daarna had hij o.a. zijn eigen luchtvaartmaatschappij, scheepswerf, mediaonderneming en leerde hij de beruchte (onder)wereld van de vastgoedsector van binnen en buiten kennen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
May 7, 2020
Wat een figuur - als je bizarre verhalen van een geboren ondernemer wil horen moet je dit lezen. De onzekere verhalen en grote vraagtekens zijn sterk aanwezig - maar wel gaaf
April 9, 2016
Erik de Vlieger werd rijk in het bedrijf met zijn vader (industriële naaimachines) en investeerde zijn vermogen in uiteenlopende bedrijfstakken, die steeds kapitaalintensiever en diverser werden, zoals scheepswerven, vastgoed, projectontwikkeling, media en een vliegmaatschappij.
Dat hij toch niet de Nederlandse Richard Branson werd, kwam mede doordat hij in 2004 werd meegesleurd in justitiële onderzoeken naar praktijken van Willem Holleeder en de vermoorde Willem Endstra. Het Openbaar Ministerie verdacht De Vlieger ervan dat hij een Amsterdams café door afpersing had verworven. De Vlieger heeft altijd ontkend en na slepende rechtszaken werd hij in 2011 vrijgesproken.
De aanleiding voor deze autobiografie is het gevecht om eerherstel dat Erik de Vlieger tot op de dag van vandaag voert. De Vlieger is een knokker met een uitgesproken mening, die hij tegenwoordig onder meer op Twitter ventileert. Daarbij blijkt hij te beschikken over een dosis gezond verstand en humor. Voor mij was dit alles de aanleiding om dit boek te lezen.
Het is een soort Ik, Jan Cremer geworden, met veel visserslatijn. We lezen hoe De Vlieger op jonge leeftijd seks had met zwoele negerinnen in het buitenland en hoe menige ‘brave borst’ die al dertig jaar in het vak zat, verbluft toekeek als De Vlieger achteloos weer een kunststukje uitvoerde. Hij ging zaken doen in Engeland en binnen drie maanden was hij dé dominante partij in het land. Ook de sprong in de wereld van het vastgoed was uiteraard een succesverhaal.
De Vlieger beschrijft zichzelf als een toffe vrijbuiter, met wie je goed zaken kunt doen, als je maar hard werkt, ‘want met gelul kon ik mijn rekeningen niet betalen.’ Een heel gewone jongen, met een grote bek en een hart van goud. Hij had een ‘heldendomstatus’ (schrijft hij zelf), die steeds toenam en de concurrentie had het nakijken. Een klein luchtvaartbedrijfje werd overgenomen en binnen een mum van tijd waren De Vlieger en co weer een speler van formaat op deze markt. Dit alles wordt gelardeerd met een paar leuke anekdotes, die De Vlieger ongetwijfeld in menige bar smakelijk heeft opgedist. Maar toen kwam de klap. Uitgebreid vertelt De Vlieger over de strafzaak en de behandeling die hem ten deel viel. ‘Het roofdier in mij was gewekt. En dan moet je echt opletten.’
Wat is de conclusie na het lezen van dit boek? Ik wens Erik de Vlieger het allerbeste hoop dat hij weer succes krijgt met waar hij goed in is. Of dat het schrijven van boeken is, betwijfel ik. Dit boek had hij beter door een professionele schrijver kunnen laten maken. De stijl, indeling en inhoud zouden er veel beter en evenwichtiger van zijn geworden.
Als lezer heb je niet zo veel aan een autobiografie, tenzij het een schrijver betreft, of misschien een groot staatsman aan het einde van zijn of haar leven. Maar ook dan krijg je te maken met een selectief geheugen en weet je nooit zeker of het hele verhaal wordt verteld.
De beste biografieën zijn toch het resultaat van gedegen speurwerk van een onderzoeksjournalist, die niet alleen de vrienden van de hoofdpersoon, maar ook vijanden en iedereen daartussenin heeft betrokken. Een schrijver die een zekere distantie heeft ten opzichte van zijn subject en zowel de vreugdevolle als pijnlijke kanten van iemands leven zonder pathos kan blootleggen.
Dat hij toch niet de Nederlandse Richard Branson werd, kwam mede doordat hij in 2004 werd meegesleurd in justitiële onderzoeken naar praktijken van Willem Holleeder en de vermoorde Willem Endstra. Het Openbaar Ministerie verdacht De Vlieger ervan dat hij een Amsterdams café door afpersing had verworven. De Vlieger heeft altijd ontkend en na slepende rechtszaken werd hij in 2011 vrijgesproken.
De aanleiding voor deze autobiografie is het gevecht om eerherstel dat Erik de Vlieger tot op de dag van vandaag voert. De Vlieger is een knokker met een uitgesproken mening, die hij tegenwoordig onder meer op Twitter ventileert. Daarbij blijkt hij te beschikken over een dosis gezond verstand en humor. Voor mij was dit alles de aanleiding om dit boek te lezen.
Het is een soort Ik, Jan Cremer geworden, met veel visserslatijn. We lezen hoe De Vlieger op jonge leeftijd seks had met zwoele negerinnen in het buitenland en hoe menige ‘brave borst’ die al dertig jaar in het vak zat, verbluft toekeek als De Vlieger achteloos weer een kunststukje uitvoerde. Hij ging zaken doen in Engeland en binnen drie maanden was hij dé dominante partij in het land. Ook de sprong in de wereld van het vastgoed was uiteraard een succesverhaal.
Tandenknarsend keken de institutionele en grote ontwikkelaars in hun grijze pakken toe bij onze verrassende opmars. We overtraden de wet niet, we waren populair, we kwamen ons woord na. We deden wat we wilden en zeiden wat we dachten. We waren gelukkig.
De Vlieger beschrijft zichzelf als een toffe vrijbuiter, met wie je goed zaken kunt doen, als je maar hard werkt, ‘want met gelul kon ik mijn rekeningen niet betalen.’ Een heel gewone jongen, met een grote bek en een hart van goud. Hij had een ‘heldendomstatus’ (schrijft hij zelf), die steeds toenam en de concurrentie had het nakijken. Een klein luchtvaartbedrijfje werd overgenomen en binnen een mum van tijd waren De Vlieger en co weer een speler van formaat op deze markt. Dit alles wordt gelardeerd met een paar leuke anekdotes, die De Vlieger ongetwijfeld in menige bar smakelijk heeft opgedist. Maar toen kwam de klap. Uitgebreid vertelt De Vlieger over de strafzaak en de behandeling die hem ten deel viel. ‘Het roofdier in mij was gewekt. En dan moet je echt opletten.’
Wat is de conclusie na het lezen van dit boek? Ik wens Erik de Vlieger het allerbeste hoop dat hij weer succes krijgt met waar hij goed in is. Of dat het schrijven van boeken is, betwijfel ik. Dit boek had hij beter door een professionele schrijver kunnen laten maken. De stijl, indeling en inhoud zouden er veel beter en evenwichtiger van zijn geworden.
Als lezer heb je niet zo veel aan een autobiografie, tenzij het een schrijver betreft, of misschien een groot staatsman aan het einde van zijn of haar leven. Maar ook dan krijg je te maken met een selectief geheugen en weet je nooit zeker of het hele verhaal wordt verteld.
De beste biografieën zijn toch het resultaat van gedegen speurwerk van een onderzoeksjournalist, die niet alleen de vrienden van de hoofdpersoon, maar ook vijanden en iedereen daartussenin heeft betrokken. Een schrijver die een zekere distantie heeft ten opzichte van zijn subject en zowel de vreugdevolle als pijnlijke kanten van iemands leven zonder pathos kan blootleggen.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews