Op een vroege ochtend staan zeven hardlopers aan de voet van de grootste duin van Nederland. Het zijn vooral beginners. Vier uur later komen ze via dezelfde duin de bewoonde wereld weer in. In de tussentijd hebben ze hardgelopen, in het donker en in stilte. Geen van hen had gedacht dat zomaar, met nauwelijks training, te kunnen.
Bijna de helft van de Nederlanders loopt hard _ in de sportschool, buiten, sommigen een blokje om, anderen marathons. Het blauwe uur is een inspirerende runners companion die laat zien dat lang hardlopen gemakkelijker is dan we denken, dat iedereen het kan. En niet perse met dichtgetimmerde trainingsschemaÕs en afgemeten afstanden, maar door simpelweg te beginnen en door te lopen tot de eindstreep.
Het blauwe uur is absolute herkenning en erkenning voor renners en de ultieme motivatie voor beginners.
Hans Koeleman (1957) werd tienvoudig Nederlands hardloopkampioen en nam deel aan de Olympische Spelen van Los Angeles en Seoul. Vroeger liep hij om het hardst, nu loopt hij het liefst extreem lange en langzame duurlopen. Koeleman is een veelgevraagd motivational storyteller en publiceerde eerder in Runners World Magazine.
Hans Koeleman was vroeger als hardloper mijn idool, nooit geweten dat hij ook zo inspirerend kon schrijven. Hij zet je aan tot dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden.
Een boek voor hardlopers, lopers, joggers, runners, maakt niet uit hoe je het noemt. Geen boek met schema's of trainingsopbouw of blessurepreventie, neen, niets van dat alles. Een boek over wat lopen met je doet, met je geest vooral, een filosofisch boek maar wat een mooi boek. Het blauwe uur is het uur vlak voor zonsopkomst. Een zevental lopers gaat vlak voor kerst in Schoorl in de duinen lopen, ze vertrekken om 4 uur 's morgens een gaan 4 uur lopen, het vriest, het waait een beetje, het is donker. Enkele van de lopers hebben nog nooit meer dan anderhalf uur gelopen en toch beweert de man die het inricht dat ze het wel gaan redden, ze laten niemand achter. De geluiden zijn anders tijdens de nacht, het beetje licht is anders, alles is gewoon anders wanneer je 's nachts loopt. Zelfs de tijd is anders. Zeker in het begin van een loop lijkt het alsof de tijd stroperig is, dat het traag gaat en dat heb ik zelf ook wel wanneer ik loop. Het boek geeft ook sterk mee dat je op gevoel moet lopen en dat al die tijden en schema's af en toe eens overboord gegooid moeten worden. De meeste lopers kunnen ook verder lopen dat ze zelf denken, het is vooral een mentale kwestie. Ik vond dit echt een heel mooi boek om te lezen, maar ik kan me voorstellen dat je als niet-loper dit boek helemaal niets vindt.
Toch knap hoe Koeleman het schijten achter een boom toch nog romantisch kan laten klinken. Echt een boek over de kern van hardlopen, het avontuur, de stilte en het eeuwige gesprek met jezelf en anderen. Krijg ontzettend veel zin om zelf te gaan lopen al vraag ik me af of mijn ervaring ook zo romantisch en kalmerend zal zijn.
Een boek voor hardlopers! Met alle technologie van tegenwoordig vergeten we soms wel eens hoe het is om alleen te lopen met je schoenen aan en de natuur om je heen. Dit boek beschrijft hoe je je dan voelt. Het boek wisselt collums af met een verhaal.