Tijd is een leeuwerik

by Hilbrand Rozema

192 pages, Paperback

Published June 1, 2025

Reviews

[Carin Slotboom-Meijers · Rating 4 out of 5]

Wat een heerlijk boek is dit. Het staat vol met reportages die lezen als meditaties. Zo kunnen kijken, luisteren en schrijven als Hilbrand is een geschenk.

[Corjan · Rating 4 out of 5]

Hilbrand Rozema heeft geen plaatjes nodig in zijn boek. Zelfs op het omslag is het de titel die het meest in het oog springt, en dat wordt met de toelichting erbij in het voorwoord alleen maar bevestigd en versterkt. Mooi is dat.

Rozema schrijft met en uit overtuiging, is de stellige indruk die hij bij deze lezer wekt. De lengte en de toon van de hoofdstukken doen me denken aan die van het tamelijk recente bundeltje «De hemel op straat» van PKN-predikant Zegert de Graaf, en roept inhoudelijk (en eveneens qua toon) herinneringen op aan de (langere) essays van Bram van de Beek in «Eén mens maakt het verschil» uit 2007. Bovendien komt Rozema met een aantal grappige taalvondsten, vooral waar zijn ironie scherpere tandjes krijgt. Ook de nostalgie is niet ver weg in een aantal van de hoofdstukken, overigens zonder dat de realiteit en christelijke toekomstverwachting uit het oog verdwijnen. Dat de journalist de beide genoemde emeriti in stilistisch opzicht overtreft mag, wat mij betreft en behalve uit de titel, ook duidelijk zijn uit onder (veel) meer de volgende twee citaten:

De zomerhitte trekt weg uit de dag, als koorts uit een zieke. (blz. 97)

Je eigen tegenspraak organiseren, is dat niet in elk beroep van cruciaal belang, van journalistiek tot politiek en van een kerk besturen tot schapen hoeden? Het kan zelfs een definitie van vriendschap zijn. (blz. 131)

[Alfred van de Weg · Rating 5 out of 5]

Wat een taalvirtuoos is Hilbrand Rozema. Pareltjes van columns. Ze zijn als pastilles op je tong. Tegelijk brengt de auteur onbekend Nederland dichtbij. Aanrader!

[Menno Beek · Rating 5 out of 5]

Dit boek gaat ongeveer letterlijk, als dat een bestaande uitdrukking zou zijn, alle kanten op, dwars door het vaderland, o.k., iets vaker naar den Helder dan naar Rotterdam, al komt de postbode in ide fijne stad er ook bepaald niet slecht af, maar vooral ook door de tochtgaten die de provincies in de ogen van de randstedelingen vaak zijn. Mooie verhalen, over een kwijtgeraakte graaf Adolf, over neiuwe eilanden in de Waddenzee, over de politieke teleurstelling in de mijnstreek, over kraanvogels en over verdwenen Joodse medelanders. Ik kreeg er gewoon zelf ook haast zin van om urenlang in vrijwel lege bussen te gaan zitten om die diverse uithoeken te bezoeken.

Ik hoop dat Rozema een exemplaar aan onze Willem Alexander stuurt, eventueel met een factuur, want hij, Rozema dus, heeft veel veldwerk gedaan voor de monach, niet alleen de grenzen, de uithoeken in beeld gebracht, maar ook de stemming gepeild, in tegen alle kapitalistische redelijkheid in standhoudende dorpswinkeltjes, op hardnekkig overstekende veerboten en onder moeilijk te traceren bosrandbewoners. Mij lijkt dat de monarch zich een groot voordeel met dit boek zou kunnen doen, en zijn volgende kabinet zou hij dan mooi allemaal een exemplaar cadeau kunnen doen. Weten wat er leeft. En zuinig op die buslijnen en met de kwaliteit van het rivierwater AUB.