Τα βιβλία III και IV των "Πολιτικών" του Αριστοτέλη ασχολούνται με τα κεντρικά αντικείμενα της πολιτικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Ο Σταγειρίτης προβληματίζεται στοχαστικά πάνω στη σχέση των πολιτικών κανόνων με τους όρους της κοινωνικής ζωής και τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται οι αντίστοιχες (κανονιστικές αρχές). Οι προβληματισμοί αυτοί φέρνουν άμεσα στο προσκήνιο ζητήματα όπως θεωρία της δικαιοσύνης, πολιτικής πράξης, κανονιστικής σκέψης και ιστορικότητας.
Aristotle (Greek: Αριστοτέλης; 384–322 BC) was an Ancient Greek philosopher and polymath. His writings cover a broad range of subjects spanning the natural sciences, philosophy, linguistics, economics, politics, psychology, and the arts. As the founder of the Peripatetic school of philosophy in the Lyceum in Athens, he began the wider Aristotelian tradition that followed, which set the groundwork for the development of modern science. Little is known about Aristotle's life. He was born in the city of Stagira in northern Greece during the Classical period. His father, Nicomachus, died when Aristotle was a child, and he was brought up by a guardian. At 17 or 18, he joined Plato's Academy in Athens and remained there until the age of 37 (c. 347 BC). Shortly after Plato died, Aristotle left Athens and, at the request of Philip II of Macedon, tutored his son Alexander the Great beginning in 343 BC. He established a library in the Lyceum, which helped him to produce many of his hundreds of books on papyrus scrolls. Though Aristotle wrote many treatises and dialogues for publication, only around a third of his original output has survived, none of it intended for publication. Aristotle provided a complex synthesis of the various philosophies existing prior to him. His teachings and methods of inquiry have had a significant impact across the world, and remain a subject of contemporary philosophical discussion. Aristotle's views profoundly shaped medieval scholarship. The influence of his physical science extended from late antiquity and the Early Middle Ages into the Renaissance, and was not replaced systematically until the Enlightenment and theories such as classical mechanics were developed. He influenced Judeo-Islamic philosophies during the Middle Ages, as well as Christian theology, especially the Neoplatonism of the Early Church and the scholastic tradition of the Catholic Church. Aristotle was revered among medieval Muslim scholars as "The First Teacher", and among medieval Christians like Thomas Aquinas as simply "The Philosopher", while the poet Dante Alighieri called him "the master of those who know". His works contain the earliest known formal study of logic, and were studied by medieval scholars such as Pierre Abélard and Jean Buridan. Aristotle's influence on logic continued well into the 19th century. In addition, his ethics, although always influential, gained renewed interest with the modern advent of virtue ethics.
Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ο Πρόλογος (Σ.Δεληβογιατζής) είναι γραμμένος με 'ξύλινο' και υπερβολικά δυσνόητο τρόπο που σκοπό έχει να κάνει επίδειξη του γράφοντος και όχι διαφώτιση του αναγνώστη... Τι τεράστια διαφορά από την Εισαγωγή της Τζιώκα-Ευαγγέλου που προετοιμάζει, προσανατολίζει και διαφωτίζει τον αναγνώστη για το τι θα ακολουθήσει στο κείμενο! Τι είναι πολίτευμα (ρύθμιση αρχών), διαφορά κατοίκου και πολίτη (Πολίτης είναι αυτός που έχει το δικαίωμα στην άσκηση κάποιας εξουσίας), κατάταξη των πολιτευμάτων με βάση α)ποιος κυβερνά, β) για ποιο σκοπό κυβερνά (ορθά και παρεκβατικά πολιτεύματα) και γ) αν τηρείται ο νόμος! Και τέλος διάκριση εξουσιών: Βουλευτική, εκτελεστική, δικαστική! "Ο σπουδαίος άρχοντας είναι και ηθικός και συνετός, ο σπουδαίος πολίτης όμως δεν είναι απαραίτητο να είναι συνετός.... Δεν είναι δυνατόν να ασκεί κανείς σωστά την εξουσία, αν δεν την έχει υποστεί πρώτα." "Όσα πολιτεύματα αποσκοπούν στο κοινό συμφέρον είναι 'ορθά'. Αντίθετα είναι παρεκβατικά, όταν η άσκηση της εξουσίας αποβλέπει στο ατομικό συμφέρον του ενός ή των λίγων ή των πολλών." "Η πολιτική κυριαρχία της πλειονότητας ή της μειονότητας του λαού είναι τυχαίο γεγονός (συμβεβηκός)... το στοιχείο που ουσιαστικά διαφοροποιεί τη δημοκρατία από την ολιγαρχία είναι η φτώχεια και ο πλούτος." "Υπάρχει η άποψη ότι το δίκαιο είναι ισότητα, και πράγματι είναι, όχι όμως για όλους αλλά για τους ίσους.... Οι άνθρωποι γενικά αφαιρούν αυτό, το για 'ποιους', με αποτέλεσμα να συνάγουν λανθασμένα συμπεράσματα. Αυτό συμβαίνει γιατί διατυπώνουν κρίσεις για τον εαυτό τους. Αλλά σχεδόν οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν κρίνουν σωστά, όταν είναι να αποφασίσουν για τις δικές τους υποθέσεις." "Η γαρ τάξις νόμος... άνευ ορέξεως νους ο νόμος εστίν" "Ο νόμος είναι συνθήκη και είναι ο εγγυητής των δικαιωμάτων μεταξύ των πολιτών, αλλά δεν έχει τη δύναμη να κάνει τους πολίτες αγαθούς και δίκαιους... Οι σωστοί νόμοι πρέπει να είναι κυρίαρχοι. Ο άρχοντας όμως, είτε είναι ένας είτε περισσότεροι, πρέπει να είναι κυρίαρχος μόνο σε όσα είναι αδύνατο να ορίζουν οι νόμοι με ακρίβεια, επειδή δεν είναι εύκολο στη γενική διατύπωση τους να προβλέπουν λεπτομερώς όλες τις περιπτώσεις." "Ο νόμος είναι το μέσον. Επιπλέον οι άγραφοι νόμοι έχουν περισσότερο κύρος και καθορίζουν σπουδαιότερα ζητήματα από τους γραπτούς νόμους. Ωστόσο ασφαλέστερα κυβερνά ο άρχοντας σύμφωνα με τους γραπτούς νόμους παρά με τους άγραφους." "Ευνομία σημαίνει: πρώτον ότι οι πολίτες συμμορφώνονται στους θεσπισμένους νόμους και δεύτερον ότι οι νόμοι στους οποίους υπακούν οι πολίτες είναι σωστά θεσπισμένοι.... Κοινός τόπος όλων των πολιτευμάτων είναι η αποδοχή της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη των αποφάσεων." "Οι φτωχοί κι όσοι δεν μετέχουν σε αξιώματα, επιθυμούν να απέχουν από όλα, αρκεί κανείς να μην τους αφαιρεί καθόλου περιουσία" "Το γαρ επιτάττειν αρχικώτερον εστιν" [Γιατί η επιβολή (των αποφάσεων) είναι το βασικότερο γνώρισμα της εξουσίας]
Robinson's translation is good (given the purpose of Clarendon series) but the commentary is plain awful. Keyt's appending essay, defending Aristotle against Robinson's criticisms, saved this book from a low rating.