Όπως ακριβώς τα παλιά οδοιπορικά, όπως οι διάφορες ταξιδιωτικές περιπλανήσεις και οι πολεμικές περιπέτειες, έτσι πρέπει να αντιμετωπισθεί και το κείμενο αυτό -Πολλαπλά κατάγματα και Σφραγιδάκι- του Γιώργου Ιωάννου: εντυπώσεις, εσωτερικές περιγραφές, άδηλοι και κρύφιοι διαλογισμοί, κοιτάγματα της ζωής μέσα από έναν άλλο χώρο, στον οποίο αποσύρεται το εγώ και επισκοπεί τα πάντα, όταν επισυμβεί στο σώμα το ατύχημα. Και συνάμα, περιγραφές του κλίματος της εποχής, του περιβάλλοντος, των ειδικών χώρων, της ειδικής συμπεριφοράς που εμφανίζουν ξαφνικά προς τον αδύναμο -και μόνο προς αυτόν- οι άλλοι, καθώς τον βλέπουν να βρίσκεται ολότελα στο έλεός τους.
Ημερολογιακή γραφή «στο πόδι». Μηδέν λογοτεχνικότητα έστω τόσο όσο για τα προσχήματα . Σκεφτόμουν να βάλω δύο αστέρια για το ξεγύμνωμα της ψυχής του και όλα αυτά τα σημαντικά που καταγγέλει για το σαθρό σύστημα υγείας στην Ελλάδα και τους πουλημένους επαγγελματίες που το απαρτίζουν (από τους τραυματιοφορείς μέχρι τους γιατρούς) και κυρίως για όσα ελάχιστα ενδεχομένως να επηρέασε θετικά αλλά σου αφήνει την αίσθηση πως παραδόθηκε στον εκδοτικό οίκο εν βρασμώ ψυχής .
Το οδοιπορικό ενός τραυματισμού και της αποκατάστασης του, γραμμένο σαν ημερολόγιο ή κουτσομπολιό με έναν φίλο. Ενδιαφέρον για τα πρόσωπα που αναφέρει, ευκολοδιάβαστο, δεν θα το τοποθετούσα όμως στα ράφια της λογοτεχνίας.