Ένας άντρας εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω του ένα μπαούλο γεμάτο κείμενα. Το πολύτιμο αυτό περιεχόμενο καταλήγει στα χέρια ενός παλιού του φίλου, ο οποίος σταδιακά ανακαλύπτει ότι οι ιστορίες που αφηγούνται τα κείμενα κρύβουν ένα ιδιαίτερο μήνυμα γι’ αυτόν. Πώς συνδέεται ένας χαμαιλέων με το χωριό που ονομάζεται Αναμονές; Πόσο δύσκολη είναι η απόδραση από κάθε χωριό; Ποια είναι η ευθύνη των «οικοφασιστών» στην εξαφάνιση του άντρα; Πώς αντιμετωπίζεις τους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους περίεργους δημοσιογράφους, τους συναισθηματικούς επενδυτές και τους συμφεροντολόγους πολίτες; Πώς διαχειρίζεσαι την απώλεια του πατέρα σου; Μια ιστορία ενηλικίωσης και επώδυνης αναζήτησης ταυτότητας. Το πολιτικό, το προσωπικό και ανατρεπτικό χρονικό της επίμονης απόπειρας ενός νέου άντρα να γίνει ο εαυτός του. Στέλεχος εταιρείας, δημοσιογράφος, συγγραφέας, αγρότης ή απλώς ένας ακόμη μυθομανής; Ποιος είναι τελικά ο Γιώργος Μοσχονάς;
Ο Μανώλης Ανδριωτάκης ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία και τα media απ' το 2001. Έχει δημοσιεύσει 10 βιβλία κι έχει σκηνοθετήσει 5 ντοκιμαντέρ.
Το διάβασα πολύ εύκολα, χωρίς στάδια βαρεμάρας (που μου συμβαίνει συχνά), περιμένοντας να δω πώς θα "δέσουν" όλες οι παράλληλες αφηγήσεις, κάνοντας υποθέσεις όπως κάνει ένας αναγνώστης. Ενώ οι χαρακτήρες με κέρδισαν, και η αφήγηση με κράτησε, το τέλος λίγο με απογοήτευσε- αλλά αυτό μου συμβαίνει τελικά πολύ συχνά.
To βιβλίο έχει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία. Είναι δύσκολο να καταλήξεις αν πρόκειται για μυθιστόριμα ή για αστυνομικό. Οι αφηγήσεις είναι πολλές και ανεξάρτητες σχεδόν στο σύνολο του βιβλίου. Στο τέλος βέβαια αποκαλύπτεται η δομή του. Επίσης, η μια αφήγηση στηρίζεται σε ένα έργο που ταλάνισε αρκετά την κοινή γνώμη.
Το βιβλίο είναι εκτενές και σε κάποια σημεία κουραστικό (για αυτό τα 3 αστέρια). Όμως είναι καλογραμμένο και ευχάριστο. Μεγάλο ατού του συγγραφέα ότι ξέρει να συνθέτει ιστορίες.
Although you may find the book a bit lengthy, you 'll the find the writer's environmental worries, interest on civil movements and love of books worthy.
Παράξενο βιβλίο. Παράλληλες ιστορίες (μαζί με την "βασική") που κάποιες πλατιάζουν χωρίς λόγο, (ο συγγραφέας θα ξέρει καλύτερα) και δεν έχουν φανερή σύνδεση μεταξύ τους. Το τέλος κάπως με ξένισε. Όμως ήταν ένα ευχάριστο βιβλίο που το ξεκίνησα επιφυλακτικά και τελικά το διάβασα ευχάριστα. Υπάρχει μυστήριο, αναζήτηση (σε διάφορα θέματα...) εσωτερικές διαμάχες κλπ. Δεν είναι συνηθισμένο βιβλίο αλλά όχι επιτηδευμένα παράξενο. Νομίζω.
Ένα βιβλίο που με προβλημάτισε ως προς το τι να γράψω γι’ αυτό και αν αξίζει να το συστήσω στο βιβλιόφιλο κοινό. Κοντά 620 σελίδες στο κάτω κάτω, δε σου άφησαν τίποτα; Ειλικρινά, δεν το θεωρώ κακό, απλώς δύσκολο κι αν δεν άγγιξε εμένα πολύ, σίγουρα κάποιοι θα το αγαπήσουν. Είναι διαφορετικό, είναι πρωτότυπο, είναι «βιβλίο μέσα στο βιβλίο», έχει τρεις διαφορετικούς άξονες αφήγησης, έχει πολλά κοινωνικά μηνύματα, έχει αληθοφάνεια χαρακτήρων, έχει ωραία γραφή αλλά δε με κράτησε. Με τα χίλια ζόρια το τελείωσα, μόνο και μόνο για να δω πού το πάει και να συμπληρωθεί μπροστά στα μάτια μου η μεγάλη εικόνα.
Έχουμε λοιπόν τρεις ιστορίες: τον Γιώργο Μοσχονά, ανερχόμενο στέλεχος κατασκευαστικής εταιρείας που βολιδοσκοπεί κρυφά ένα σημαντικό έργο ανάπλασης και τουριστικής υποδομής που ανέλαβε ο εργοδότης του και πώς αυτό ανατρέπει την καθημερινότητα των περίοικων ενώ ένας άντρας έχει εξαφανιστεί, έχουμε τον αγράμματο Νικόλα, που, παγιδευμένος στην κλειστή κοινωνία του χωριού Αναμονές της Πελοποννήσου, ψάχνει τρόπους να μαζέψει λεφτά ώστε να πάει στην Αθήνα και να βρει τρόπο να θεραπεύεσει τη βραχύσωμη αδελφή του κι έχουμε κι έναν φίλο του Μοσχονά που κληρονομεί ένα μπαούλο με ιδιόχειρες σημειώσεις, λογοτεχνικά σκαριφήματα και διάφορα άλλα του φίλου του.
Πολυεπιπεδο, με πολλές και διαφορετικές μεθόδους αφήγησης, με τα κείμενα του Μοσχονά να αναπαράγονται αυτούσια (μέχρι και ιδιόχειρες σημειώσεις στο πλάι των κειμένων, μέχρι και σκίτσα κατασκεύασε ο συγγραφέας), κάνοντάς με να ψάξω αν όντως υπάρχει τέτοιος λογοτέχνης! Ομολογώ όμως ότι τα κείμενα και οι ιδέες του Μοσχονά με άφησαν αδιάφορο και τα προσπέρασα, μιας και δεν κατάλαβα σε τι θα βοηθούσαν είτε στην εξέλιξη της ιστορίας είτε στην ψυχοσύνθεση του Μοσχονά (κι ας είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κυψέλη, οπότε έχουμε πλείστες αναφορές και αναμνήσεις από την περιοχή όπου γεννήθηκα και ζω ακόμη). Έχει ανθρωπιστικά μηνύματα (μισαλλοδοξία, θυσίες στο όνομα του πολιτισμού, κλειστή κοινωνία, αλλοτρίωση, χρηματισμός, σάπια κυκλώματα, όνειρα κι ελπίδες που πνίγονται στο κλειστό χωριό και πολλά άλλα). Από ένα σημείο και μετά άρχισα να φυλλομετρώ τις σελίδες κι αυτό δε με βοήθησε να μπω εκτενέστερα στο μυαλό του συγγραφέα και δεν απέκτησα πλλήρη την εικόνα που ήθελε να δώσει ο κύριος Ανδριωτάκης. Ξαναλέω, ίσως σε κάποιους αρέσει, εμένα εν συνόλω δε με κράτησε.
Δεν ξέρω τι ακριβώς μου έφταιξε, αλλά εξαρχής δεν μπόρεσα να ακολουθήσω τον ρυθμό της αφήγησης. Καθ' όλη την ανάγνωση αναρωτιόμουν πώς γίνεται τόσο λακωνικές προτάσεις να απαρτίζουν ένα τόσο φλύαρο σύνολο. Ίσως με ενόχλησε που έπρεπε να διαβάσω τόσες "ασύνδετες" μεταξύ τους σελίδες για να καταλήξω στο τέλος να δω την "μεγάλη εικόνα". Άσε που όλοι οι βασικοί ήρωες μού ήταν αντιπαθείς και, όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να ενδιαφερθώ για το τι θα απογίνουν στο τέλος...