3,5 αστέρια, βασικά.
Πολύ ευχάριστο, καθηλωτικό βιβλίο και πρωτότυπο για την εποχή που γράφτηκε (16+ χρόνια μετά, όχι κ τόσο, εξού και τα 3,5 αστέρια εκ μέρους μου).
Ξεκινά με έναν φόνο, ο οποίος θέτει σε κίνηση όλους τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, πειραματισμού, αποδοχής, κατάρρευσης και καταστροφής. 'Η κάθαρσης. Ανάλογα πως θα το δει κανείς. Η ιστορία έχει το πλαίσιο νεοϋορκέζικου νουάρ ντεντεκτεβίστικης νουβέλας στα τέλη των 90ς, αλλά τελικά, με αυτό ασχολείται μάλλον περιφερειακά.
Το κυρίως ζήτημα είναι το ταξίδι της πρωταγωνίστριας προς έναν δρόμο που πραγματικά την εκφράζει στο έπακρο, αλλα που συνάμα την τρομοκρατεί και φαντάζει τόσο αλλόκοτο αν το πάρει λογικά και με βάση το κατεστημένο που δεν μπορεί παρά να το αρνείται -αρχικά, τουλάχιστον. Οπως κάθε τέτοιο ταξίδι αυτογνωσίας, δεν παραμένει αναίμακτο και φυσικά πρέπει να πάρεις τη σκληρή απόφαση να θυσιάσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για να συνεχίσεις. Και αυτό, υποθέτω, είναι το πιο τρομακτικό απ'ολα. (Γι' αυτό και η νουβέλα θα μπορούσε να θεωρηθεί διαχρονική, ασχέτως του σκηνικού στο οποίο διαδραματίζεται.)
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με όλους σχεδόν τους χαρακτήρες που εμπλέκονται στην υπόθεση, λιγότερο ή περισσότερο, αλλά χωρίς τελικά η ιστορία να αφήνει κενά ή πράγματα άλυτα.
Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν οι ίδιοι χαρακτήρες και το βάθος στο οποίο φτάνει τον ψυχισμό τους η συγγραφέας, παρόλο που αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Μπορούσες να καταλάβεις την οπτική γωνία όλων, να συμπάσχεις μαζί τους και τελικά, να μην μπορείς να πεις με σιγουριά ποιος ήταν ο "κακός" κ ποιος όχι. Φυσικά και είναι ένα βιβλίο γκρίζας ηθικής.
Αυτό που με χάλασε κάπως (αλλά όχι αρκετά ούτως ώστε να το αφήσω κάτω) είναι τεχνικής φύσεως κυρίως, και έχει να κάνει με το κομμάτι της επιμέλειας του κειμένου, τόσο του πρωτότυπου, όσο και του μεταφρασμένου.
Ασχέτως, θα το πρότεινα ως τουλάχιστον μια πολύ καλή μελέτη χαρακτήρων και εξαιτίας του θέματος με το οποίο καταπιάνεται, που ακόμα και στις μέρες μας θεωρείται ταμπού.