Ουρανός κάτω

by Διονύσης Μαρίνος

Ο Ιωσήφ Σαρογιάν είναι το σοφό παιδί του χρηματιστηρίου. Έχει τα πάντα: χρήμα, δόξα, επιρροή, μια οικογένεια να τον περιμένει, ένα σπίτι σε ακριβό προάστιο. Μια τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία της εταιρείας όπου δουλεύει, του αλλάζει όλη τη ζωή. Ένοχα μυστικά και ανομολόγητες αλήθειες από το παρελθόν έρχονται να τον σκιάσουν· ανακαλύπτει την πόλη του, που είναι βουτηγμένη στην οικονομική κρίση, και μέσα από αυτήν ανακαλύπτει τον κρυμμένο εαυτό του.
Και τότε ξεσπάει...
Και τότε ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος. Ποιος ήταν και πώς έγινε. Ποιοι ήμασταν και πώς γίναμε.

Ένα μυθιστόρημα για την "άλλη" κρίση, που δεν χρειάζεται οικονομικούς όρους για να προκαλέσει ρήγματα και σεισμούς· την κρίση της συνείδησης.

334 pages, Paperback

First published January 1, 2014

About the author

Ο Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα "Goalnews" και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου "Sentra 103,3". Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.

Reviews

[Ilias Sellountos · Rating 4 out of 5]

Ο «ουρανός κάτω» του Διονύση Μαρίνου είναι ένα μυθιστόρημα «καλειδοσκοπικό», όπου η φύση, το ύφος και το πρόσωπο της αφήγησης μεταβάλλεται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο - ή και μέσα στο ίδιο κεφάλαιο, ή την ίδια σελίδα. Η ρευστότητα του χρόνου, του εαυτού και των καταστάσεων, όπως και των προβληματισμών που γεννούνε στον αναγνώστη, είναι υπαρκτή, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί τροχοπέδη. Από μία οπτική γωνία, κι αυτή η ρευστότητα αποτελεί έναν χαρακτήρα του βιβλίου – εκείνη την ανώνυμη δύναμη που, αρκετές φορές, μπορεί να σε βασανίσει, λειτουργώντας, με τη βροχή της αβεβαιότητας που σπέρνει, ως καταλύτης, για να πονέσεις και να βιώσεις τους χαρακτήρες ακόμη βαθύτερα.

Όλη αυτή η ρευστότητα δένεται από μία, αναντίρρητα ποιητική, ουσία, η οποία παίρνει ζωή και δίνει ζωή, τόσο σε αυτήν την τόσο γνωστή σε μας, (αν και άνευ ονόματος) πόλη του μυθιστορήματος, όσο και στους εσωτερικούς κόσμους των ανθρώπων και τις γέφυρες που χτίζονται (ή καίγονται) ανάμεσά τους. Αυτή η σύντηξη του ανθρώπινου στοιχείου και της «οντότητας» πόλης, που θα μπορούσε να είναι η Αθήνα όχι ενός, αλλά πολλών παράλληλων συμπάντων, είναι το μεγάλο επίτευγμα του Διονύση Μαρίνου. Αυτή η γειωμένη, αλλά και τρεμάμενη, «πόλη-ανθρωπινότητα» που κουβαλά αθλιότητα και ευμάρεια (και την αθλιότητα μέσα στην ευμάρεια) αλλά και τις σπίθες της ακεραιότητας (που συχνά, από την αθλιότητα και τη συντριβή γεννιέται), την (ανθρώπινη) στάχτη και το (ευάλωτα ανθρώπινο) φως – και αυτόν τον ουρανό που φέρνουμε (ή τον φέρνει «η ζωή») στα «μέτρα» του ανθρώπου, είτε αυτό συνεπάγεται μια αυτοκτονία, είτε το ξύπνημα μιας συνείδησης.

Γιατί ο «ουρανός κάτω» είναι μυθιστόρημα για τη συνείδηση. Μας μιλάει για το χτίσιμο και τη διασάλευση του εαυτού, το τίμημα του να επιλέγεις, ή από κεκτημένη ταχύτητα να αποκτάς, μια ταυτότητα, και το πώς και οι φαινομενικά ισχυροί είναι σκλάβοι του επινοημένου εαυτού τους.

Μιλάει για τον τρόμο μια φορμαρισμένης ζωής που διαιωνίζεται αδυσώπητα, σε μία κοινωνία όπου η παράσταση που στήνει και παίζει καθημερινά ένας φιλόδοξος άνθρωπος μπορεί να καταλήξει η «αλήθεια» του, κενώνοντας τα πιο ουσιώδη και ζωτικά του στοιχεία, και ανάγοντας εκείνα σε ψέμα, σε παράσταση, σε «χρόνο που πρέπει να περάσει» ώστε να πραγματωθούν οι «πραγματικά αναγκαίες» επιταγές ενός απάνθρωπου και μηδενιστικού σεναρίου. Που δεν επιβάλλεται απλώς και εξωγενώς, αλλά επιλέγεται, συχνά με ενθουσιασμό, αλλά και από έλλειψη αυτογνωσίας, και ερήμην όλων όσων κρύβονται βαθύτερα μέσα μας.

Το ότι ένα και μόνο γεγονός, είναι αρκετό για να ανατρέψει ολοκληρωτικά τη μάσκα μιας ζωής, είναι, ίσως, ένας από τους λόγους για να διαβαστεί κάθε σελίδα αυτού του βιβλίου με μία, έστω συγκρατημένη, αισιοδοξία. Η εσωτερική ρευστότητα του ανθρώπου, της μνήμης, του παρελθόντος που μας στοιχειώνει και του μέλλοντος που φαντάζει απίστευτα βαρύ σαν κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, δεν αποτελούν, τελικά, συνταγή μιας απελπισίας βασισμένης στην αβεβαιότητα, αλλά την εγγύηση για την ύπαρξη της ελπίδας. Τα υλικά της «πολη-ανθρωπινότητας» είναι συνεχώς σε κίνηση, και το παρελθόν πολλές φορές γίνεται το μέλλον· και αυτά τα σπασμένα, εγκαταλελειμμένα ντουβάρια που κάποτε περπατούσαμε, όπως και οι βασανισμένες, ξεχασμένες μνήμες που ξαφνικά ζούμε και ξαναζούμε, και το πώς όλα αυτά, αλληλένδετα, δημιουργούν, στιγμή-τη-στιγμή, το «παρών» και την «πραγματικότητα μας», αποτελούν ίσως, ένα κρυφό ορισμό του Διονύση Μαρίνου για το τι σημαίνει πολιτισμός.