Δύο φίλοι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Θεσσαλονίκη, αλλά ζουν πλέον στην Αθήνα, ταξιδεύουν, ξέχωρα μεταξύ τους, στην Ιταλία. Από τη νεότητά τους ακόμη, διαφωνούν για το ποιο είναι το αληθινό μεσογειακό ταίρι του τόπου καταγωγής τους. Ο ένας το αναζητά στον Βορρά (Ανκόνα, Μπολόνια, Τεργέστη, Βενετία, Μιλάνο) και ο άλλος στον Νότο (Νάπολι). Ο ένας αποτίει φόρο τιμής στον Ρήγα Φεραίο, ο άλλος στον Ντιέγκο Μαραντόνα. Καταγράφουν διαφορετικές εκδοχές της ομορφιάς, της εκλέπτυνσης και του χάους. Στο τέλος, ξανασυναντιούνται για να τα βάλουν όλα σε μια σειρά και να τα διηγηθούν ο ένας στον άλλο, σε ένα μπαρ στην άκρη του κόσμου –δηλαδή στην Αθήνα– το οποίο λέγεται «Italia», σαν την ωραιότερη, όπως ισχυρίζονται, χώρα του κόσμου.
To Bar Italia είναι οι αφηγήσεις αυτών των δύο ταξιδιών. Κάτι ανάμεσα σε ταξιδιωτική ανάμνηση, δοκίμιο και λογοτεχνία, τα κείμενα αυτά μιλούν, βέβαια, για την Ιταλία. Την ίδια στιγμή, όμως, η Ιταλία είναι η αφορμή για να μιλήσουν για την ιστορία, την πολιτική, την αγάπη και τη φιλία, την περιπλάνηση και το ξόδεμα.
O Γιάννης Μπαλαμπανίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1980. Σπούδασε νομικά και πολιτική επιστήμη στην Ελλάδα και τη Γαλλία. Είναι διδάκτωρ Συγκριτικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου και απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Συμμετέχει στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού "Σύγχρονα Θέματα" και είναι επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Πολιτικών Ερευνών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η έκδοση "Ευρωκομμουνισμός: Από την κομμουνιστική στη ριζοσπαστική ευρωπαϊκή Αριστερά" αποτελεί επεξεργασμένη εκδοχή της διδακτορικής του διατριβής. Βραβεία: Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου "Μένης Κουμανταρέας" - Εταιρεία Συγγραφέων 2021.
Πολύ ωραίο το δεύτερο μισό. Καλό ήταν και το πρώτο, αλλά μου φάνηκε κουραστικό πως ο συγγραφέας είχε τόσο συχνή ανάγκη να μοιράζεται την εθνικότητά του με τον κόσμο για να ξεκινήσει συζήτηση.
Δύο διαφορετικά ταξίδια στην Bella Italia, ένα στον Βορρά (Ανκόνα, Μπολόνια, Τεργέστη, Βενετία, Μιλάνο) και ένα στον Νότο και τη Νάπολη.
"Η Ανκόνα, αν και μικρή πόλη, φέρει πάνω της έντονο το αποτύπωμα της Αναγέννησης, το πνεύμα της οποίας δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα.... Ίσως αυτή τη μακρινή και ωστόσο παρούσα Αναγέννηση αναζητάει ένας Έλληνας που περιπλανιέται στα μουσεία και στους δρόμους των πόλεων της Βόρειας και της Κεντρικής Ιταλίας."
"Δεν χρειάζεται να περπατήσεις πολύ για να βρεθείς στους κεντρικούς δρόμους της Μπολόνια, με τις περίφημες κόκκινες στοές τους . Περπατάω αργά... θέλω να νιώσω -όσο μπορώ - τη σοβαρή και ευφυή χάρη της σπουδαίας αυτής πόλης. Κάθε γραμματικός και γραμματιζούμενος νιώθει εδώ σαν στο σπίτι του. Τέσσερις και πέντε ώρες οπωσδήποτε δεν φθάνουν. Δεν αρκούν. Τέσσερις ή πέντε χειμώνες, με την άνοιξη μετά, θα ήταν μια καλή ιδέα."
Με στοχαστική και φιλοσοφική διάθεση, οι 2 ταξιδιώτες-περιηγητές θα σεργιανίσουν , θα βυθιστούν στην ιταλική κουλτούρα, θα ανασύρουν στη μνήμη τους από βιβλία έως εκπροσώπους των τεχνών, της μουσικής, του κινηματογράφου.....και αναπόφευκτα θα συγκρίνουν με την δική μας εδώ πραγματικότητα.
"Ο ξενώνας όπου διαμένω απέχει ένα λεπτό από το λιμάνι.Το σαλόνι είναι κατειλημμένο από τους μαθητές ενός σχολείου που επισκέπτεται την πόλη. Μου κάνουν εντύπωση τα παιδιά αυτά. Όμορφα, καλοντυμένα, πειθαρχημένα. Άραγε έτσι να δείχνουν και οι δικοί μας μαθητές όταν πηγαίνουν εκδρομή σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα; "
Χωρίς καμία διάθεση να φιλτράρουν είτε τις απόψεις τους, είτε τις κομματικές/οπαδικές τους προτιμήσεις, το κείμενο είναι εμποτισμένο από την ειλικρίνεια και την αλήθεια των 2 αφηγητών, την δική τους αλήθεια.
Υπέροχο και επιτελεί τον σκοπό του....να σε ταξιδέψει!
" Όμως όταν επισκέπτεσαι μια ξένη πόλη, δεν καταλαβαίνεις τίποτα εάν δεν επισκεφθείς αυτά τα τρία: το μετρό της, τα σούπερ μάρκετ της, τη φτωχότερη και την πλουσιότερη γειτονιά της."
Είναι πολύς ο κόσμος που ξέρω και που για κάποιον λόγο λατρεύει την Ιταλία,μέσα σε αυτούς κι εγώ.Δεν ξέρω γιατί και πως,απλά συμβαίνει.Για το βιβλίο είχα διαβάσει αρκετά καλά πράγματα,τα περισσότερα επιβεβαιώθηκαν.Μπορεί να το ένα κομμάτι του βιβλίου να μου άρεσε αρκετά παραπάνω από το άλλο,αλλά νταξ γούστα είναι αυτά.Η Ωραιότερη χώρα του Κόσμου.
When I came back from Italy, I wanted to read this book as I visited some places mentioned in the book. However, the writing of the first part written by Katsaris is a bit cringe sometimes or like reading a text from a high school book with all this sensitivity and thoughts of the writer that sometimes made me feel a bit uncomfortable, as you could tell that it was written by a Gen X. A more raw and crude writing would made me feel less uncomfortable for sure. The first writer is always admiring and looking for religious sites which is very boring, instead I expected to read descriptions and stories about the city itself and about secular sites. I liked the encounters he had with strangers. The second part of the book by Mpalampanides is the one I preferred the most and more in synch with the writing style I enjoy to read. An ode to Napoli. Again, there were some cringe parts but by saying cringe I don’t mean it in a negative way.
Ίσως να το άδικο με τα τρία αστέρια…και επειδή έχω ταξιδέψει στη Νάπολη, βρήκα τη ταξιδιωτική μαρτυρία του Μπαλαμπανίδη πολύ όμορφη. Ένα κείμενο γεμάτο μικρές επισημάνσεις,παρατηρήσεις, στοχασμούς όχι μόνο για την πόλη, την Ιταλία αλλά και για την ίδια την ζωή.
Aνάλαφρο και ευχάριστο, γραμμένο με χιούμορ και κάποιες εξυπνακίστικες αναφορές που όμως προσθέτουν στη γοητεία των δύο αφηγήσεων. Θα βοηθούσε πολύ μια πιο αυστηρή επιμέλεια που θα αφαιρούσε κομμάτια που μπορεί να βρίσκουν ενδιαφέροντα οι δύο συγγραφείς αλλά καταλήγουν κριντζ για τους αναγνώστες.
Μακάρι να υπήρχαν περισσότερα βιβλία σαν αυτό. Δεν θα πω πολλά, μόνο ότι το συγκεκριμένο βιβλίο στάθηκε αφορμή να ψάξω περισσότερα για τις δύο ιταλικές πόλεις – Νάπολη και Μπολόνια – καταλήγοντας να οργανώσω ένα ταξίδι στην Νάπολη.