What do you think?
Rate this book
Ο φιλοξενούμενος
«Αλήθεια, δεν έβρισα ποτέ γυναίκα, δε χτύπησα, δεν καταπίεσα… Μόνο τις φιλούσα και τις χάιδευα με την καρδιά μου περισσότερο παρά με τα χέρια… Κι έτσι μεγάλωσα. Νόμιζα για χρόνια ολόκληρα πως ήξερα καλύτερα από τον καθένα τι πάει να πει αγάπη! Έφτασα τριάντα χρονών να περνάω κάθε χειμώνα μου όπως και τα καλοκαίρια, από αγκαλιά σε αγκαλιά. Χωρίς να νοιάζομαι για το μέλλον, για τις ευθύνες μου πάνω σ’ αυτή τη γη, για το τι θα παραδώσω στον τόπο που με γέννησε… Μόνο το χαμόγελο του κατακτητή θα θυμόντουσαν από μένα, καταλαβαίνεις. Ένα κακομαθημένο αγόρι, με λίγα λόγια. Τώρα όμως βρήκα την αγάπη την αληθινή, που δεν ξέρω πώς να την περιγράψω και ούτε ξέρω αν μου αξίζει…»
Ο γάμος σ’ ένα αρχοντικό σπίτι με ωραίο κήπο τού έδωσε την ευκαιρία. Ήρθε καλεσμένος στο σπίτι του Σπύρου μόνος, γιατί ο άλλος φίλος δεν μπόρεσε. Του άνοιξε την πόρτα, τυπικά ευγενική. Τον κοίταξε με τα μάτια χαμηλά. Του ζήτησε τσιγάρο.
Και όλα γκρεμίστηκαν από ένα καλωσόρισμα, μια ντροπή και μια φλόγα.
Ο γάμος σ’ ένα αρχοντικό σπίτι με ωραίο κήπο τού έδωσε την ευκαιρία. Ήρθε καλεσμένος στο σπίτι του Σπύρου μόνος, γιατί ο άλλος φίλος δεν μπόρεσε. Του άνοιξε την πόρτα, τυπικά ευγενική. Τον κοίταξε με τα μάτια χαμηλά. Του ζήτησε τσιγάρο.
Και όλα γκρεμίστηκαν από ένα καλωσόρισμα, μια ντροπή και μια φλόγα.
304 pages, Paperback
First published January 1, 2014
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
April 18, 2015
Ομολογώ πως μέχρι να βρεθεί "Ο φιλοξενούμενος" στα χέρια μου, δεν γνώριζα την κυρία Μπεντίλλα και το συγγραφικό της έργο. Βέβαια, βλέποντας το εξώφυλλο του τελευταίου της βιβλίου και διαβάζοντας την περίληψή του, περίμενα μία ιστορία που, αν όχι θα με ενθουσίαζε, τουλάχιστον, θα με έκανε να περάσω ευχάριστα την ώρα μου. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη. Οφείλω να παραδεχτώ πως πολλά πήγαν στραβά όσον αφορά το συγκεκριμένο βιβλίο που όσο καλή διάθεση και αν είχα -κι εξακολουθώ να έχω, κατά κάποιον τρόπο- απέναντί του, η γνώμη μου δεν αλλάζει και το κατατάσσει σε μια κατηγορία κάτω του μετρίου.
Ένας νεαρός άντρας, με αφορμή έναν γάμο στον οποίο είναι καλεσμένος, φτάνει στο σπίτι του Σπύρου και της οικογένειάς του, μόνος του, αφού ο φίλος με τον οποίο είχε κανονίσει να πάει μαζί, δεν μπορούσε να ακολουθήσει. Η φιλοξενία αυτή θα είναι η αρχή του κακού αφού ο νεαρός άντρας θα ερωτευτεί παράφορα, αλλά και με διαφορετικό τρόπο, δύο διαφορετικές γυναίκες. Μια μάνα και μια κόρη. Δύο γυναίκες με το ίδιο αίμα που όμως, εκτός από την διαφορά της ηλικίας που τις χωρίζει, έχουν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Την ίδια στιγμή, όμως, έχουν ένα κοινό σημείο. Την αγάπη τους για τον άντρα που έμελλε να σημαδέψει την ζωή τους αλλά και να μπλέξει την οικογένειά τους σε έναν κύκλο πόθου, μίσους, ένοχων μυστικών και τελικά, οδύνης.
Δεν ξέρω από που να το πιάσω. Δεν ξέρω αν μου φταίει περισσότερο η ίδια η ιστορία, που δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως είναι πρωτότυπη, ή ο τρόπος που αυτή είναι γραμμένη, που μοιάζει κάπως παλαιικός και μονότονος. Ουσιαστικά, η ιστορία, θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Παπακαλιάτη και παλιά, ελληνική, ασπρόμαυρη ταινία. Αυτό σημαίνει πως είναι προβλέψιμη σχεδόν σε όλα τα σημεία της, με διαλόγους ξύλινους, υπερβολικούς, σαν να προσπαθούν να σου εκβιάσουν ένα συναίσθημα που δεν έχεις. Και το να αισθάνεται ο αναγνώστης πως καταπιέζεται, είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να του συμβούν. Το ψυχογράφημα των χαρακτήρων επίσης έχει πολλά κενά, αφού είναι δεκάδες οι πράξεις και οι αποφάσεις τους που δεν δικαιολογούνται, ούτε σε επίπεδο λογικής, ούτε σε συναισθηματικό.
Αναμφίβολα, η κεντρική ιδέα του βιβλίου έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν αξιοποιείται έτσι όπως πιστεύω πως θα έπρεπε. Χρειαζόταν να βρεθούν κάποιες ισορροπίες που όμως, τελικά, δεν υπήρξαν, με αποτέλεσμα να μην ευχαριστηθώ την ανάγνωσή του. Ίσως αν ήταν λιγότερο μελό, αν ήταν λιγότερο εκβιαστικό, αν ήταν πιο σύγχρονο, να ήταν και πιο αληθοφανές. Γιατί, όσο το σκέφτομαι, αυτό ήταν που με ενόχλησε περισσότερο από όλα τα άλλα. Η έλλειψη αληθοφάνειας, κάτι που δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα -η ζωή, άλλωστε, γράφει τα πιο παλαβά σενάρια-, αλλά με το πως η ίδια η συγγραφέας "περνάει" σε εμάς την ιστορία που θέλει να αφηγηθεί. Και νομίζω πως ο τρόπος της ήταν λάθος σε πολλά σημεία.
Ένας νεαρός άντρας, με αφορμή έναν γάμο στον οποίο είναι καλεσμένος, φτάνει στο σπίτι του Σπύρου και της οικογένειάς του, μόνος του, αφού ο φίλος με τον οποίο είχε κανονίσει να πάει μαζί, δεν μπορούσε να ακολουθήσει. Η φιλοξενία αυτή θα είναι η αρχή του κακού αφού ο νεαρός άντρας θα ερωτευτεί παράφορα, αλλά και με διαφορετικό τρόπο, δύο διαφορετικές γυναίκες. Μια μάνα και μια κόρη. Δύο γυναίκες με το ίδιο αίμα που όμως, εκτός από την διαφορά της ηλικίας που τις χωρίζει, έχουν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Την ίδια στιγμή, όμως, έχουν ένα κοινό σημείο. Την αγάπη τους για τον άντρα που έμελλε να σημαδέψει την ζωή τους αλλά και να μπλέξει την οικογένειά τους σε έναν κύκλο πόθου, μίσους, ένοχων μυστικών και τελικά, οδύνης.
Δεν ξέρω από που να το πιάσω. Δεν ξέρω αν μου φταίει περισσότερο η ίδια η ιστορία, που δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως είναι πρωτότυπη, ή ο τρόπος που αυτή είναι γραμμένη, που μοιάζει κάπως παλαιικός και μονότονος. Ουσιαστικά, η ιστορία, θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Παπακαλιάτη και παλιά, ελληνική, ασπρόμαυρη ταινία. Αυτό σημαίνει πως είναι προβλέψιμη σχεδόν σε όλα τα σημεία της, με διαλόγους ξύλινους, υπερβολικούς, σαν να προσπαθούν να σου εκβιάσουν ένα συναίσθημα που δεν έχεις. Και το να αισθάνεται ο αναγνώστης πως καταπιέζεται, είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να του συμβούν. Το ψυχογράφημα των χαρακτήρων επίσης έχει πολλά κενά, αφού είναι δεκάδες οι πράξεις και οι αποφάσεις τους που δεν δικαιολογούνται, ούτε σε επίπεδο λογικής, ούτε σε συναισθηματικό.
Αναμφίβολα, η κεντρική ιδέα του βιβλίου έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν αξιοποιείται έτσι όπως πιστεύω πως θα έπρεπε. Χρειαζόταν να βρεθούν κάποιες ισορροπίες που όμως, τελικά, δεν υπήρξαν, με αποτέλεσμα να μην ευχαριστηθώ την ανάγνωσή του. Ίσως αν ήταν λιγότερο μελό, αν ήταν λιγότερο εκβιαστικό, αν ήταν πιο σύγχρονο, να ήταν και πιο αληθοφανές. Γιατί, όσο το σκέφτομαι, αυτό ήταν που με ενόχλησε περισσότερο από όλα τα άλλα. Η έλλειψη αληθοφάνειας, κάτι που δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα -η ζωή, άλλωστε, γράφει τα πιο παλαβά σενάρια-, αλλά με το πως η ίδια η συγγραφέας "περνάει" σε εμάς την ιστορία που θέλει να αφηγηθεί. Και νομίζω πως ο τρόπος της ήταν λάθος σε πολλά σημεία.
February 11, 2025
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/02/2....
ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ
Γιορτάζοντας τον Άγιο Βαλεντίνο παρέα με βιβλία
(Αφιέρωμα - Μέρος 2ο)
''Ο φιλοξενούμενος"
Έως και πριν από λίγο καιρό, είναι αλήθεια ότι ως αναγνώστρια έψεγα συχνά τον εαυτό μου γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε τύχει να ''γνωρίσω'' την πένα κάποιων συγγραφέων που είτε είχα ακούσει πολλά καλά λόγια (από άλλους/ες αναγνώστες/στριες) είτε μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον. Επιλέγοντας, πλέον, να αποτινάξω από πάνω μου πολλά ενοχικά ''σύνδρομα'' -αναφορικά με την ανάγνωση βιβλίων- νιώθω πιο ελεύθερη στο να βρω τις κατάλληλες ώρες και αφορμές για να αναζητήσω και να διαβάσω εκείνα τα έργα. Σαν να ''ξεκλείδωσε'' η σκέψη και η ματιά μου προς τον κόσμο της λογοτεχνίας και πια να είμαι πιο ''ανοικτή'' στο να ακούσω, ίσως και να αποδεχθώ, όλα όσα εκείνα επιθυμούν να μοιραστούν μαζί μου. Συνεχίζοντας, λοιπόν, το αφιέρωμα ''Γιορτάζοντας τον Άγιο Βαλεντίνο παρέα με βιβλία'', επέλεξα να διαβάσω και να σας μιλήσω για το μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Μπεντίλα, με τίτλο ''Ο φιλοξενούμενος'', το οποίο επανακυκλοφορεί άκρως ανανεωμένο από την Άνεμος εκδοτική, χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση.
Όπως σας υποσχέθηκα, μέσα από το παρόν αφιέρωμα έχω σκοπό να δούμε μαζί την παρουσία του έρωτα στη ζωή των ανθρώπων χάρη σε διαφορετικές οπτικές, συνθήκες, αλλά και με τις ανάλογες επιπτώσεις. Όχι, μπορεί να μην είναι όλα αμιγώς αισθηματικά μυθιστορήματα, όπως για παράδειγμα το εν λόγω έργο που συνδυάζει το αισθηματικό με το κοινωνικό στοιχείο, αλλά δεν παύει να έχουν ως αφετηρία τον έρωτα και το πώς εκείνος ορίζει πολλά πράγματα στη ζωή μας. Όπως, εδώ, που η συγγραφέας τον τοποθετεί μέσα σε ένα πιο έντονα δραματικό πλαίσιο, όπου η λογική και οι όποιοι -επιβεβλημένοι, ή, μη- κανόνες ηθικές έρχονται σε ''σύγκρουση'' με τη σαρωτική σφοδρότητα που συντροφεύει την παρουσία του έρωτα. Έναν έρωτα ανεπανάληπτο κι απαγορευμένο που δύναται να ξεσηκώσει θύελλες και να ξεριζώσει τα πάντα στο διάβα του...
''Πρώτα ένας άγουρος έρωτας σε αμμουδιά της Σίφνου, στα δεκαεφτά της. Ύστερα ο γάμος και τα παιδιά. Άνετη ζωή στην παλιά μονοκατοικία της Κηφισιάς με την υπηρέτρια στη σοφίτα της, την έμπιστη της πεθεράς. Ώσπου, με αφορμή έναν συγγενικό γάμο, εισβάλλει στο σπίτι ένας άγνωστος, ο φιλοξενούμενος. Είναι ο πειρασμός, η ακύρωση της λογικής, η αποπλάνηση των αισθήσεων, η ολομέτωπη σύγκρουση με τα δεδομένα της ευτυχισμένης οικογένειας. Το μέλλον της πια θα μοιάζει με σκοτεινό δρόμο στρωμένο με φόβους, ψέματα και αίμα. Όλοι νομίζουν ότι μπορούν να αποδράσουν…" (Από το οπισθόφυλλο)
Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάποιο έργο της συγγραφέως (παρά τη γεμάτη συγγραφική της πορεία), αλλά από τις πρώτες, κιόλας, στιγμές της ανάγνωσης, ένιωσα να ρέει το κείμενο με μία αβίαστη φυσικότητα που με έκανε να ακολουθώ τον δικό του ρυθμό εξιστόρησης των γεγονότων. Όχι, δεν αισθάνθηκα να με πιέζει κάπου, ούτε να μου επιβάλλει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) να αποδεχθώ τα όσα εξιστορεί μέσα από την ιστορία. Ναι, μου αρέσει πολύ όταν οι δημιουργοί μου προσφέρουν αυτήν την ελευθερία να κρίνω και να αποφασίσω το τι θα κρατήσω, ή, όχι ερχόμενη σε επαφή με το εκάστοτε έργο τους. Και η συγγραφέας, εδώ, αφήνει στα πρόσωπα της υπόθεσης να μιλήσουν και να πουν τα πάντα. Ναι, η ιστορία λέγεται μέσα από τα ίδια τα λόγια, σκέψεις και πράξεις των προσώπων και δεν είναι μία απλή καταγραφή γεγονότων. Η δε εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων σε συνδυασμό με το που βρίσκονται ανά πάσα στιγμή μέσα στο κείμενο ενισχύει όλα τα παραπάνω.
''Ο φιλοξενούμενος'', ο τίτλος με τον οποίο επιλέγει να κοσμήσει το έργο της η συγγραφέας κι είναι αλήθεια ότι όσο αινιγματικός κι αόριστος μπορεί να φαίνεται ως προς το άκουσμα, πίσω απ'αυτόν θα μπορούσε να βρίσκεται ο οποιοσδήποτε άνθρωπος. Προσωπικά, προσπάθησα να τον προσεγγίσω τόσο μέσα από μία κυριολεκτική όσο και μία μεταφορική έννοια. Άραγε, ποιος είναι αυτός που θα φιλοξενηθεί; Τί αλλαγές μπορεί να επιφέρει η παρουσία του στις ζωές των μόνιμων κατοίκων; Και το κυριότερο! Μπορεί αυτός ο φιλοξενούμενος να γεννήσει πάθη και φόβους και να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα που θα αντιπαραταχθούν της λογικής, θα τους κάνει να υποκύψουν σε μοιραία λάθη, να σκεφτούν τις συνέπειες των πράξεών τους, αλλά κι αν τελικά θα βιώσουν την πολυπόθητη λύτρωση;
Άν και κατά βάσει δραματικό το ύφος της ιστορίας, η συγγραφέας καταφέρνει να κρατά τις ισορροπίες και να μη μεταμορφώνεται σε κάτι κλισέ, ή, μελό. Τουλάχιστον, αυτό ισχύει για μένα ως αναγνώστρια τη δεδομένη στιγμή. Οι έξυπνοι διάλογοι, η γενικότερη τάση (αυτο)σαρκασμού και η αληθοφάνεια που διακρίνει τους χαρακτήρες των προσώπων καθιστούν το κείμενο ευνόητο και μας οδηγεί σε ένα φινάλε που θεωρώ ότι ο καθένας και η καθεμία θα βγάλει τα δικά του/της συμπεράσματα... Κι αυτό, διότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες και περίπλοκες με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.
Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 3ο μέρος του αφιερώματος.
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ
Γιορτάζοντας τον Άγιο Βαλεντίνο παρέα με βιβλία
(Αφιέρωμα - Μέρος 2ο)
''Ο φιλοξενούμενος"
Έως και πριν από λίγο καιρό, είναι αλήθεια ότι ως αναγνώστρια έψεγα συχνά τον εαυτό μου γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε τύχει να ''γνωρίσω'' την πένα κάποιων συγγραφέων που είτε είχα ακούσει πολλά καλά λόγια (από άλλους/ες αναγνώστες/στριες) είτε μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον. Επιλέγοντας, πλέον, να αποτινάξω από πάνω μου πολλά ενοχικά ''σύνδρομα'' -αναφορικά με την ανάγνωση βιβλίων- νιώθω πιο ελεύθερη στο να βρω τις κατάλληλες ώρες και αφορμές για να αναζητήσω και να διαβάσω εκείνα τα έργα. Σαν να ''ξεκλείδωσε'' η σκέψη και η ματιά μου προς τον κόσμο της λογοτεχνίας και πια να είμαι πιο ''ανοικτή'' στο να ακούσω, ίσως και να αποδεχθώ, όλα όσα εκείνα επιθυμούν να μοιραστούν μαζί μου. Συνεχίζοντας, λοιπόν, το αφιέρωμα ''Γιορτάζοντας τον Άγιο Βαλεντίνο παρέα με βιβλία'', επέλεξα να διαβάσω και να σας μιλήσω για το μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Μπεντίλα, με τίτλο ''Ο φιλοξενούμενος'', το οποίο επανακυκλοφορεί άκρως ανανεωμένο από την Άνεμος εκδοτική, χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση.
Όπως σας υποσχέθηκα, μέσα από το παρόν αφιέρωμα έχω σκοπό να δούμε μαζί την παρουσία του έρωτα στη ζωή των ανθρώπων χάρη σε διαφορετικές οπτικές, συνθήκες, αλλά και με τις ανάλογες επιπτώσεις. Όχι, μπορεί να μην είναι όλα αμιγώς αισθηματικά μυθιστορήματα, όπως για παράδειγμα το εν λόγω έργο που συνδυάζει το αισθηματικό με το κοινωνικό στοιχείο, αλλά δεν παύει να έχουν ως αφετηρία τον έρωτα και το πώς εκείνος ορίζει πολλά πράγματα στη ζωή μας. Όπως, εδώ, που η συγγραφέας τον τοποθετεί μέσα σε ένα πιο έντονα δραματικό πλαίσιο, όπου η λογική και οι όποιοι -επιβεβλημένοι, ή, μη- κανόνες ηθικές έρχονται σε ''σύγκρουση'' με τη σαρωτική σφοδρότητα που συντροφεύει την παρουσία του έρωτα. Έναν έρωτα ανεπανάληπτο κι απαγορευμένο που δύναται να ξεσηκώσει θύελλες και να ξεριζώσει τα πάντα στο διάβα του...
''Πρώτα ένας άγουρος έρωτας σε αμμουδιά της Σίφνου, στα δεκαεφτά της. Ύστερα ο γάμος και τα παιδιά. Άνετη ζωή στην παλιά μονοκατοικία της Κηφισιάς με την υπηρέτρια στη σοφίτα της, την έμπιστη της πεθεράς. Ώσπου, με αφορμή έναν συγγενικό γάμο, εισβάλλει στο σπίτι ένας άγνωστος, ο φιλοξενούμενος. Είναι ο πειρασμός, η ακύρωση της λογικής, η αποπλάνηση των αισθήσεων, η ολομέτωπη σύγκρουση με τα δεδομένα της ευτυχισμένης οικογένειας. Το μέλλον της πια θα μοιάζει με σκοτεινό δρόμο στρωμένο με φόβους, ψέματα και αίμα. Όλοι νομίζουν ότι μπορούν να αποδράσουν…" (Από το οπισθόφυλλο)
Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάποιο έργο της συγγραφέως (παρά τη γεμάτη συγγραφική της πορεία), αλλά από τις πρώτες, κιόλας, στιγμές της ανάγνωσης, ένιωσα να ρέει το κείμενο με μία αβίαστη φυσικότητα που με έκανε να ακολουθώ τον δικό του ρυθμό εξιστόρησης των γεγονότων. Όχι, δεν αισθάνθηκα να με πιέζει κάπου, ούτε να μου επιβάλλει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) να αποδεχθώ τα όσα εξιστορεί μέσα από την ιστορία. Ναι, μου αρέσει πολύ όταν οι δημιουργοί μου προσφέρουν αυτήν την ελευθερία να κρίνω και να αποφασίσω το τι θα κρατήσω, ή, όχι ερχόμενη σε επαφή με το εκάστοτε έργο τους. Και η συγγραφέας, εδώ, αφήνει στα πρόσωπα της υπόθεσης να μιλήσουν και να πουν τα πάντα. Ναι, η ιστορία λέγεται μέσα από τα ίδια τα λόγια, σκέψεις και πράξεις των προσώπων και δεν είναι μία απλή καταγραφή γεγονότων. Η δε εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων σε συνδυασμό με το που βρίσκονται ανά πάσα στιγμή μέσα στο κείμενο ενισχύει όλα τα παραπάνω.
''Ο φιλοξενούμενος'', ο τίτλος με τον οποίο επιλέγει να κοσμήσει το έργο της η συγγραφέας κι είναι αλήθεια ότι όσο αινιγματικός κι αόριστος μπορεί να φαίνεται ως προς το άκουσμα, πίσω απ'αυτόν θα μπορούσε να βρίσκεται ο οποιοσδήποτε άνθρωπος. Προσωπικά, προσπάθησα να τον προσεγγίσω τόσο μέσα από μία κυριολεκτική όσο και μία μεταφορική έννοια. Άραγε, ποιος είναι αυτός που θα φιλοξενηθεί; Τί αλλαγές μπορεί να επιφέρει η παρουσία του στις ζωές των μόνιμων κατοίκων; Και το κυριότερο! Μπορεί αυτός ο φιλοξενούμενος να γεννήσει πάθη και φόβους και να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα που θα αντιπαραταχθούν της λογικής, θα τους κάνει να υποκύψουν σε μοιραία λάθη, να σκεφτούν τις συνέπειες των πράξεών τους, αλλά κι αν τελικά θα βιώσουν την πολυπόθητη λύτρωση;
Άν και κατά βάσει δραματικό το ύφος της ιστορίας, η συγγραφέας καταφέρνει να κρατά τις ισορροπίες και να μη μεταμορφώνεται σε κάτι κλισέ, ή, μελό. Τουλάχιστον, αυτό ισχύει για μένα ως αναγνώστρια τη δεδομένη στιγμή. Οι έξυπνοι διάλογοι, η γενικότερη τάση (αυτο)σαρκασμού και η αληθοφάνεια που διακρίνει τους χαρακτήρες των προσώπων καθιστούν το κείμενο ευνόητο και μας οδηγεί σε ένα φινάλε που θεωρώ ότι ο καθένας και η καθεμία θα βγάλει τα δικά του/της συμπεράσματα... Κι αυτό, διότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες και περίπλοκες με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.
Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 3ο μέρος του αφιερώματος.
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
June 5, 2025
Διάβασα τη νέα κυκλοφορία από Άνεμος Εκδοτική. Πρώτη μου επαφή με τη συγγραφέα και μπορώ να πω ότι ο «Φιλοξενούμενος» της Ελένης Μπεντίλλα είναι ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται με τόλμη ένα θέμα που αποτελεί εξαιρετικά μεγάλο ταμπού, σε όποια εποχή κι αν αναφερόμαστε: τον έρωτα ενός άντρα για δύο γυναίκες –μάνα και κόρη– και τις συνέπειες που αυτός επιφέρει στο οικογενειακό τους σύστημα. Στο επίκεντρο βρίσκονται έντονα συναισθήματα, ένοχα μυστικά και ηθικά διλήμματα, τα οποία αποτυπώνονται μέσα από μια γραφή που θυμίζει άλλες εποχές· με νοσταλγικό τόνο, απλότητα και μια σχεδόν κινηματογραφική αισθητική που παραπέμπει σε παλιό ελληνικό δράμα.
Το βιβλίο έχει πολλά πλεονεκτήματα όπως η πλοκή που προχωρά με γοργούς ρυθμούς, οι ζωντανές σκηνές και το θέμα που είναι αναμφίβολα τολμηρό και ικανό να εγείρει προβληματισμό γύρω από κοινωνικά και ηθικά όρια. Η συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει ένα συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα και να αποδώσει τον εσωτερικό πόνο των χαρακτήρων της.
Ωστόσο, δεν λείπουν και τα σημεία που ίσως αποθαρρύνουν έναν αναγνώστη με πιο σύγχρονα ή απαιτητικά αναγνωστικά κριτήρια. Κι εξηγούμαι: Η γλώσσα και οι διάλογοι ενίοτε μοιάζουν παρωχημένοι και μελοδραματικοί, – κάτι το οποίο μπορεί εν τέλει να έγινε και επί σκοπού από την συγγραφέα προκειμένου να δοθεί θεατρικότητα, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη – ενώ η ψυχολογική ανάπτυξη των χαρακτήρων – ένα στοιχείο που πάντα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα στα βιβλία που διαβάζω – σε σημεία παρουσιάζει ασυνέπεια. Η πρόθεση να συγκινήσει, κάποιες φορές, γίνεται πιεστική, εκβιάζοντας θεωρώ, το συναίσθημα του αναγνώστη.
Παρά τις ενστάσεις μου αυτές, το ολοκλήρωσα σε μόλις δυο μέρες και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως ο «Φιλοξενούμενος» διαβάζεται με ενδιαφέρον, ιδίως από αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες γεμάτες πάθος, μυστικά και οικογενειακές συγκρούσεις. Η βασική του ιδέα έχει δυναμική, και αν μη τι άλλο, σε καλεί να πάρεις θέση απέναντι στους ήρωες, κάτι που από μόνο του είναι κέρδος.
Καλές αναγνώσεις.
https://vivliografika.blogspot.com
Το βιβλίο έχει πολλά πλεονεκτήματα όπως η πλοκή που προχωρά με γοργούς ρυθμούς, οι ζωντανές σκηνές και το θέμα που είναι αναμφίβολα τολμηρό και ικανό να εγείρει προβληματισμό γύρω από κοινωνικά και ηθικά όρια. Η συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει ένα συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα και να αποδώσει τον εσωτερικό πόνο των χαρακτήρων της.
Ωστόσο, δεν λείπουν και τα σημεία που ίσως αποθαρρύνουν έναν αναγνώστη με πιο σύγχρονα ή απαιτητικά αναγνωστικά κριτήρια. Κι εξηγούμαι: Η γλώσσα και οι διάλογοι ενίοτε μοιάζουν παρωχημένοι και μελοδραματικοί, – κάτι το οποίο μπορεί εν τέλει να έγινε και επί σκοπού από την συγγραφέα προκειμένου να δοθεί θεατρικότητα, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη – ενώ η ψυχολογική ανάπτυξη των χαρακτήρων – ένα στοιχείο που πάντα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα στα βιβλία που διαβάζω – σε σημεία παρουσιάζει ασυνέπεια. Η πρόθεση να συγκινήσει, κάποιες φορές, γίνεται πιεστική, εκβιάζοντας θεωρώ, το συναίσθημα του αναγνώστη.
Παρά τις ενστάσεις μου αυτές, το ολοκλήρωσα σε μόλις δυο μέρες και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως ο «Φιλοξενούμενος» διαβάζεται με ενδιαφέρον, ιδίως από αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες γεμάτες πάθος, μυστικά και οικογενειακές συγκρούσεις. Η βασική του ιδέα έχει δυναμική, και αν μη τι άλλο, σε καλεί να πάρεις θέση απέναντι στους ήρωες, κάτι που από μόνο του είναι κέρδος.
Καλές αναγνώσεις.
https://vivliografika.blogspot.com
September 1, 2017
δεν μου αρεσε καθολου,αντιπαθεις ολοι οι χαρακτηρες και κανενας δεν με κερδισε
Displaying 1 - 4 of 4 reviews