De spannende roman Het laatste lied van bestsellerauteur Lucinda Riley speelt zich af in Ierland, 1964. Sorcha O'Donovan droomt van een leven vol avontuur, en verhuist met haar vriendje Con, een veelbelovende muzikant, naar Londen. Een aantal jaar later breekt Con door met zijn nieuwe band, en lijkt niets hun geluk in de weg te staan. Maar roem heeft ook een Con wordt bedreigd, en een verwoestend geheim uit het verleden dreigt alles waarvoor hij en Sorcha hebben gevochten te vernietigen...
Het laatste lied is een échte een meeslepend verhaal vol diepgang en emotie. Het is een waardige toevoeging aan het indrukwekkende oeuvre van Lucinda Riley en een prachtige herinnering aan haar ongeëvenaarde talent als verhalenverteller.
Lucinda Edmonds was a birth name of the Northern Irish wtiter, under which she published her early books, before starting to use her new married name of Lucinda Riley.
3,5⭐️ Met een dubbel gevoel sloeg ik dit boek dicht. Laat ik vooropstellen dat het een prachtig geschreven roman is. Vol liefde, drama & fijne dialogen en met meerdere personages/verhaallijnen die door Lucinda (en Harry) goed uitgewerkt en met elkaar verweven zijn. Ook de opkomst en plotselinge roem van de band laten je meeleven met het verhaal. Het einde heeft ook nog de nodige spannende verrassingen in petto.
Maar datzelfde einde voelde voor mij ook wat gehaast; de plottwist voelde wat onrealistisch aan en ik bleef met vragen en losse eindjes achter. Het is een van haar eerdere boeken (toen nog onder een andere naam geschreven) die nog niet haar kenmerkende twee tijdslijnen had. En juist die stijl van haar vind ik in andere werken zo mooi! Begrijp me niet verkeerd; ik heb van dit boek genoten en hoe bijzonder dat we nog ‘nieuw werk’ van haar kunnen lezen (!!), maar dit is niet mijn nieuwe favoriet. Is dat erg? Zeker niet!
Het laatste lied is oorspronkelijk geschreven door Lucinda Riley onder haar vroegere naam Lucinda Edmonds in 1997, en werd na haar overlijden opnieuw uitgebracht door haar zoon. Ik vind het bijzonder dat dit verhaal nu weer zijn weg vindt naar talloze (nieuwe) lezers. Het voelt als een eerbetoon, maar vooral als een kans om een vroeger werk van Riley (opnieuw) te ontdekken
Het is een verhaal dat draait om liefde, verlangen, gemis en een zoektocht naar jezelf, maar ook om de keerzijde van succes en de druk hiervan op relaties. Lucinda Riley weet deze thema’s te verweven tot een sfeervolle roman die mij vanaf de eerste pagina meenam. Ik heb het boek dan ook in één ruk uitgelezen.
De schrijfstijl is herkenbaar vloeiend en beeldend. De auteur neemt de tijd om scènes voelbaar te maken, met zintuiglijke details en een aangename cadans in de zinnen. Hierdoor leest het verhaal toegankelijk, maar blijft het tegelijkertijd rijk aan sfeer. Je ziet de omgevingen voor je en voelt de melancholie die in het verhaal verweven zit.
Toch had ik af en toe graag iets meer emotionele diepgang gezien. Sommige gevoelens en innerlijke conflicten blijven wat op afstand, waar ik soms net een laagje extra had willen voelen. Dat maakte dat bepaalde momenten iets minder hard binnenkwamen dan ze hadden kunnen doen.
Maar ondanks dat heb ik enorm genoten. Het laatste lied is een zachte, invoelende roman die gerust even onder je huid blijft zitten. Voor wie Lucinda Riley al een warm plekje in het hart heeft, is dit boek een prachtige aanvulling. En voor wie haar nog moet ontdekken: dit is een mooie, toegankelijke start.
Postuum worden er nog steeds boeken van Lucinda Riley uitgegeven door haar zoon. Dit was een van haar eerste boeken en die is onlangs pas gepubliceerd. Het is een beetje te merken aan de opbouw van het verhaal. Daar is ze duidelijk in latere jaren beter in geworden. Het is dan ook een ingewikkeld verhaal dat zich in twee tijdlijnen afspeelt. Rond 1964 en 1986. In de eerste tijdlijn volgen we verschillende hoofdpersonen, waaronder Con en Sorcha. Con is een begenadigd zanger en gitarist die graag van Ierland naar Londen wil verhuizen en als dat eindelijk lukt vormt hij een band met Todd, Derek en Ian. Algauw krijgen ze bekendheid, maar er zijn stoorzenders onder hun vrienden en kennissen. Ondertussen is Helen McCarthy ook verliefd op Con en zij doet er alles aan om het Con en Sorcha moeilijk te maken. In 1986 komen de oude leden weer bij elkaar voor een liefdadigheidsconcert voor Afrika. En alle vreselijke dingen die er zijn gebeurd, waaronder moord en verraad, moeten worden rechtgezet en uitgesproken.
Al met al een intrigerend verhaal en met veel plezier gelezen.
Als ik kon, gaf ik het een 4,5. Typisch aan Lucinda Riley... je leest het in één ruk uit.
Een boek opgesplitst in drie delen, dat teruggaat in de tijd. Hoewel het einde me er iets te snel doorgeduwd werd in vergelijking met de rest van het verhaal, heb ik genoten van de eerste tot de laatste pagina. Een liefdesverhaal met enkele spannende elementen in verweven.
Lees zeker ook het verhaal achter de publicatie. (Edmonds - Riley) Het toont dat... waar een wil is, is een weg en dat dromen nog steeds werkelijkheid kunnen worden.
Gewoon weer een goed verhaal maar helaas klopte het einde mijns inziens niet . De laatste woorden van Sorcha zouden in een rechtbank uitgebreid geanalyseerd zijn en op basis van die woorden kan Helen niet als de moordenaar aangewezen worden .
Vermakelijk, maar hoewel ik wel wilde weten hoe het zou aflopen, niet meer dan dat. Het eerste deel te traag en het plot te gehaast. Het mist de ‘Lucinda Riley-magie’ van haar latere boeken.
Als luisterboek geluisterd , opzich leuke roman , met verschillende verhaallijnen leuke opbouw , aan t einde wat rommelig en wel wat verrassende wendingen. Niet 1 van mijn topboeken dit jaar
Lucinda Riley blijft een fenomeen: een schrijfster die moeiteloos miljoenen lezers weet te verleiden met haar mix van emotie, geschiedenis en een vleugje mysterie. Ze bouwde een indrukwekkend oeuvre op, maar Het laatste lied voelt als een extra bijzonder werk, juist omdat het na haar overlijden werd voltooid en daarmee bijna als een laatste groet aan haar lezers leest.
In dit verhaal volgen we de jonge zangeres June, die na een dramatische gebeurtenis haar stem én haar zelfvertrouwen kwijt lijkt te zijn. Wanneer ze naar een afgelegen eiland trekt om tot rust te komen, raakt ze verstrengeld in het leven van de charismatische maar geheimzinnige Flynn. Terwijl June langzaam haar eigen kracht hervindt, ontvouwt zich een familiegeschiedenis vol verborgen waarheden, oude wonden en onverwachte verbindingen. Het is zo’n verhaal waarbij je denkt: “Oké, nog één hoofdstuk,” en vervolgens twee uur later beseft dat je al halverwege bent.
De schrijfstijl is precies wat je van Riley verwacht: warm, toegankelijk en net dramatisch genoeg om je hart een paar keer te laten knijpen zonder dat je tissues moet gaan hamsteren. Ze schrijft alsof ze naast je op de bank zit en het verhaal persoonlijk aan je toevertrouwt, wat het lezen heerlijk weg laat glijden.
Wat ik sterk vond, is hoe soepel de emoties door het verhaal heen bewegen, alsof Riley precies weet wanneer je een glimlach nodig hebt en wanneer een kleine steek in je hart. Ook de setting is prachtig neergezet; je ruikt bijna de zeelucht.
Alles bij elkaar is Het laatste lied een warm, meeslepend verhaal dat precies doet wat een Riley-boek moet doen: je even optillen uit het dagelijks leven. Een mooie, zachte afsluiter van een schrijfster die nog lang zal blijven nazinderen in de boekenkast én in het hoofd van haar lezers.
Het laatste lied van Lucinda Riley is een roman die je meeneemt naar Ierland in de jaren zestig, waar Sorcha O’Donovan en Con Daly samen dromen van een toekomst vol muziek en liefde. Hun reis naar Londen brengt roem en succes, maar ook geheimen die alles dreigen te overschaduwen. Twintig jaar later komt de band opnieuw samen, terwijl Con al tien jaar spoorloos is en het verleden zijn schaduw werpt over het heden.
Riley verweeft liefde, verlies en familiebanden met haar vertrouwde emotionele diepgang, en doet dat op een manier die tegelijk troostend en hartverscheurend is. De personages voelen levensecht aan, met fouten, verlangens en geheimen die zich laag per laag ontvouwen. Het verhaal beweegt zich tussen verleden en heden en houdt je vast tot de laatste pagina, waar alles samenkomt en je toch opnieuw raakt. Riley’s kenmerkende stijl beeldend, warm en meeslepend, laat je voelen hoe kwetsbaar liefde kan zijn onder de druk van roem. Het is een verhaal over verlangen, verlies en de prijs van dromen, dat je niet loslaat zodra je de laatste pagina omslaat. Een boek dat je raakt, je laat wegdromen en je eraan herinnert dat achter elk succes een verborgen verhaal schuilt. Een warm, melancholisch en meeslepend boek dat bewijst waarom Lucinda Riley zo geliefd is bij haar lezers
Ik was heel enthousiast om aan deze te beginnen maar ook heel afwachtend.... Het boek is 1 van Lucinda haar eerdere werken, nog vóór de 7 zussen en geschreven in 1997 onder haar oude naam Lucinda Edmonds.
Na al de mindere reacties online ; teleurstellend, langdradig, minder pakkend, niet verrassend, niet de diepgang die we gewend zijn...wist ik niet goed wat te verwachten...
Nu moet ik al die negatievelingen toch ongelijk geven hoor. Vanaf de 1e pagina zit je al direct in het verhaal. Het is weer levensecht en beeldend geschreven vol met liefde, verlies, drama, jaloezie, wraak, verlangens, geheimen,.... Alles wat we van Lucinda gewend zijn. Het verhaal is in 2 tijdzones geschreven, zodat het verhaal en de personages ook meer diepgang krijgen. De verschillende verhaallijnen houden het boek spannend tot de laatste pagina, waardoor je constant getriggerd wordt om verder te lezen. De onverwachte wending op het einde maakt het helemaal af. Ik vond het een héél mooi verhaal , een fijne aanvulling van Lucinda haar repertoire, en ik hoop dat er nog veel volgen 🩷
Zoals haar zoon in zijn voorwoord schrijft ; Mocht je een trouwe lezer van Lucinda zijn, dan wacht mam je op als een trouwe vriendin, klaar om je mee te trekken in het verleden 🩷 Zo ervaarde ik het ook 🫶
Lucinda Riley sleurt je met Het laatste lied vanaf de allereerste pagina mee het verhaal in. De proloog alleen al wekt zoveel vragen op dat je het boek in 1 ruk wil uitlezen. Lucinda Riley beheerst als geen ander de kunst om vaart in het verhaal te houden: ze schrijft nooit meer dan nodig en houdt het tempo constant hoog.
In dit boek voelde het echter soms alsof de dialogen iets te snel van de ene naar de andere sprongen, waardoor niet alle overgangen even logisch aanvoelden. Dit maakte het af en toe verwarrend en het voelde aan alsof sommige zaken snel afgehaspeld moesten worden. Wel gaat het verhaal zo snel vooruit. Ook sommige plotwendingen kwamen wat minder sterk uit en lieten me licht teleurgesteld achter. Er zijn precies wel nog wat losse eindjes die niet mooi afgewerkt zijn.
Toch weet Riley je emotioneel te verbinden met de drie hoofdpersonages: Sorcha, Con en Helen. Je leeft met hen mee, al hadden bepaalde emoties nog net wat diepgaander uitgewerkt mogen worden.
Conclusie: Het laatste lied is een mooi en meeslepend verhaal, maar de overgangen en uitwerking van bepaalde elementen hadden sterker gekund. Desondanks blijft het een prachtige Lucinda Riley: vlot, meeslepend en moeilijk weg te leggen.
Heel bijzonder, vond ik, Lucinda heeft altijd mooie boeken geschreven, maar bij dit boek zie je echt dat ze aan het begin staat van haar schrijf carrière. Het leest vlot weg, dat wel, maar de personages worden niet echt lekker uitgewerkt, het blijft allemaal wat oppervlakkig. Het is ook nog eens heel voorspelbaar, wat je bij haar latere boeken niet hebt. En het springt van de hak op de tak, dat vond ik ook jammer. Ben daarom wel heel benieuwd of er nog meer manuscripten op de plank liggen. En dan maar hopen dat ze beter zijn dan dit boek.
Dit boek wist mij helaas minder te raken dan andere boeken van Lucinda Riley. Hoewel haar kenmerkende schrijfstijl en gevoel voor emotie aanwezig zijn, vond ik de verhaallijn rommelig en soms moeilijk te volgen. De verschillende lijnen en personages kwamen niet altijd even goed samen, waardoor het verhaal aan kracht verloor.
In vergelijking met andere titels die ik eerder van haar las, blijft dit boek duidelijk achter in kwaliteit. Het is geen slecht boek, maar het mist de diepgang en samenhang die ik van Lucinda Riley gewend ben. Voor fans zeker leesbaar, maar niet haar sterkste werk.
Was dit een eerder uitgegeven boek geweest had ik het waarschijnlijk prima gevonden, maar na de succesvolle reeks van de zeven zussen valt deze echt een beetje tegen. Veel personages die net niet lekker uitgediept zijn. En waarom wordt dat laatste open eindje nu niet afgesloten? Al met al toch redelijk snel uitgelezen, de Lucinda stijl zit er zeker in, maar gaat niet tot mijn favorieten behoren.
Dit boek had zoveel elementen waar ik van houd in een romance: liefde, verdriet, muziek een mooie setting qua tijd en plaats. Loved it. Het eerste niet zeven zussen boek wat ik heb gelezen van Lucinda Riley (en haar zoon). Nu nog meer overtuigd dat ik haar andere boeken ook nog wil lezen.
Genoten van dit boek! Het was voor mij de hele tijd een vijf sterren read tot ik bij het laatste deel kwam. Het laatste deel en plot voelde voor mij een beetje afgeraffeld? Waardoor ik dacht is dit nu echt wat er gebeurd is? Dat vond ik een beetje jammer.