Tien jaar cel voor een mislukte droom. Nu een ster tegen wil en dank.
Na een desastreus plan belandt Franco achter de tralies. Maar zijn spraakmakende rechtszaak maakt hem ongewild tot een literaire sensatie. Bij zijn vrijlating is hij plots een gevierd schrijver – een rol waar hij zich allesbehalve thuis in voelt.
Terwijl hij stuntelend zijn weg zoekt in een wereld die hem toejuicht maar hem niet kent, ontmoet hij Toto: een charismatische, beroemde regisseur met grootse plannen. Wat begint als een onschuldige vriendschap, zet een onstuitbare kettingreactie in gang…
Anthony Palaia (1982) woont en schrijft in Genk. Als kind en prille tiener verslond hij boeken en schreef hij zijn eerste kortverhalen. Hij is gepassioneerd, nee, bezeten door de jaren 80, horror, VHS-tapes en punk. Sommigen vermoeden dat ook Lucio Fulci enige invloed gehad heeft op zijn verknipte geest.
In zijn debuut `Relatief Ongeschonden` sleurt Palaia zijn lezers mee in een duistere draaikolk die hen slingert tussen fascinatie en walging, tussen intrigeren en verafschuwen. De gedetailleerde, ontmenselijkende stijl van Bret Easton Ellis wordt moeiteloos gecombineerd met een angstwekkende schaduwwereld à la David Lynch.
Na zijn debuut volgden al snel zijn tweede en derde romans, `Ranke Kuiten` en `Het huis wint altijd`. In 2023 verscheen de vierde creatie van zijn hand, `Prairie`.
Sneeuwbal is een rauwe, scherpe en intense roman. Palaia schrijft compromisloos en meeslepend over roem, identiteit en de prijs van verwachtingen. Het plot draait om een grote droom die misgaat, en de nasleep daarvan. Hoe de maatschappij, media en publiek reageren op falen, gerechtigheid, schuld en vergeving. Soms zwaar, maar ontzettend raak en indrukwekkend. Wat ik sterk vond is de diepgang van de personages en hoe actueel de thema’s zijn. Soms was het wat donker, en niet elk plotpunt voelde volledig nieuw, maar Palaia weet clichés te vermijden door zijn directe en persoonlijke stijl. Het is een indrukwekkende en confronterende roman die je nog even blijft achtervolgen nadat je het boek hebt dichtgeslagen.
Voor lezers die houden van psychologische romans met donkere randen, karakterstudies, en verhalen waarin de binnenwereld van de protagonist minstens zo belangrijk is als wat er extern gebeurt, is dit boek zeer de moeite waard.
Het vervolg op Ranke Kuiten. Ik wist niet goed wat te verwachten — behalve dit: dat zijn schrijfstijl me opnieuw bij de keel zou grijpen. En ja hoor. Het leest vlot, maar onderschat het niet: dit boek kan je fysiek raken.
Het hoofdpersonage glijdt een destructieve val in en de manier waarop dat beschreven wordt, is verstikkend. Letterlijk. Koud zweet, benauwdheid, dat claustrofobische gevoel dat blijft hangen. Als een auteur dit met je kan doen, dan weet hij exact waar hij mee bezig is — en hij spaart je niet.
De personages zijn messcherp uitgewerkt. Ik voelde echte afkeer (ja, echt), maar ook onverwachte sympathie. Het knapste? Mijn eigen vooroordelen werden genadeloos onderuitgehaald door een personage waarvan ik vooraf dacht: no way. Toch dus wel.
En dan die plottwist. Daar ga ik niets over verklappen, maar laat ons zeggen: die kwam niet alleen op het juiste moment, ze maakte het geheel af. Ik hou van boeken die durven verrassen — en dit was er opnieuw zo eentje.
Anthony wrote a sequel to Ranke Kuiten. Franco is now a successful writer and a celebrity. There were always some similarities between Anthony Palaia's work and Brusselman's, mostly due to similar influences. In this book, where quite a lot of the setting is Flanders showbiz, these similarities are more visible. This book is cynical, with quite some dark humor like most of Palaia's books. But this book also has quite some hope and positive undertones. The last scene even reminds me of 90s romcom movies. One other fun thing is that this book starts off with the mention that all characters are fictional and certainly not inspired by existing people, and then in the book, well-known famous Belgian people are described without mentioning their name. Good book touching on Palaia's regular themes like sense of existence, humanity, love for the underdog etc...
"Meh. MEH. Twist zei de plot. Die had ik niet zien aankomen" - Jan, 2025
Wat een ervaring weer. P-R-achtig. Ik vind er bijna geen woorden voor, maar Anthony neemt je mee door de bochten en kronkels in Franco's gemoed en verwoordt het allemaal met het animo van een Genk-supporter going mental. Met een plottwist van "zal ik u eens ff in de culo naaien". Bam. Graag meer van dit.