Δεν παράγουμε σχεδόν τίποτε ως χώρα. Καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι στρεβλός, υπανάπτυκτος και εξαρτημένος. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει εργατική τάξη. Για όλα φταίνε οι συντεχνίες. Μετά τη μεταπολίτευση η επικράτηση της αριστερής ιδεολογίας υπήρξε μοιραία, ενοχοποιώντας τον ιδιωτικό τομέα, την επιχειρηματικότητα και το κέρδος. Η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται καθοριστικά από το εργατικό κόστος. Το μεγάλο κράτος βρίσκεται στη ρίζα της "ελληνικής" κρίσης. Είμαστε χαμένοι εκτός ευρώ· η διαπραγματευτική μας δύναμη είναι μηδενική. Αυτά και άλλα πολλά "αυτονόητα" του κυρίαρχου λόγου, ως εκ τούτου και της δημόσιας συζήτησης στην Ελλάδα, κρίνονται και ερευνώνται στο ανά χείρας βιβλίο. Όχι ως μια φιλολογική ενασχόληση ορισμένων σχολιαστών που ενδιαφέρονται για την "αλήθεια", αλλά ως τμήμα μιας ενεργής και ανελέητης κοινωνικής σύγκρουσης από την πλευρά των κυρίαρχων. Στην καρδιά ενός ολοκληρωτικού κοινωνικού πολέμου, κατά τον οποίο φαίνεται να διακυβεύεται η μοίρα της εργαζόμενης ανθρωπότητας, όλοι επιλέγουν πλευρά. Η ανοιχτή, δημοκρατική και επιχειρηματολογημένη συζήτηση επιχειρείται να θεωρηθεί επικίνδυνη πολυτέλεια" κατάλληλη για άλλοτε, όχι, όμως, σε αυτήν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το έθνος, για την πατρίδα, για το σύστημα -για κάθε έθνος, για κάθε πατρίδα, για το ένα σύστημα. Έχουν δίκιο· δεν είναι πολυτέλεια, είναι όμως πολύ επικίνδυνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"ολες οι κατακτήσεις, από την ψήφο μέχρι την κοινωνική ασφάλιση και τα επιδόματα ανεργίας, επιτεύχθηκαν με τεράστια λαϊκή κινητοποίηση" σ.229 (και αντίσταση, όχι πάντα ειρηνική)
Χλιαρό από όλες τια απόψεις αλλά για όσους βρίσκονται στα κρύα του λουτρού...;
Προσπαθώ να καταλάβω το κοινό στο οποίο απευθύνεται αυτό το βιβλίο και ειλικρινά δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Δεν είναι σίγουρα επαναστατικό, καθώς τα πράγματα (btw. αυτή η λέξη ρε Τσακαλώτε ακούγεται πολύ άσχημα στα Ελληνικά, δεν χρησιμοποιείται παντού όπως το thing, γράψε κάτι άλλο, φάση παρανοήσεις ή ψέματα για πιο spicy το όλο βιβλίο είναι σαν πρόχειρη μετάφραση από τα αγγλικά) είναι πολύ περιορισμένες διαψεύσεις των βασικότερων σημείων της νεοφιλελέ ρητορικής εναντίον της χώρας μας, μια προσέγγιση δηλαδή των αυτονόητων. Ούτε ακαδημαϊκό είναι, καθώς αυτές οι αναλύσεις δεν μπορούν να προσφέρουν στην έκτασή τους τα απαραίτητα μέσα για την βαθύτερη κατανόηση των ζητημάτων.
Στην τελική αυτό το βιβλίο είναι περιττό για όποιον έχει μια σχετική ακαδημαϊκή εκπαίδευση, και για όποιον έχει σαφή νεοφιλελέ ή αριστερή κοσμοθεωρία: τους πρώτους δεν θα τους αλλάξει και οι δεύτεροι απλώς θα δυσανασχετούν διαβάζοντας τα αυτονόητα. Είναι ίσως για την αμύητη νεολαία των κεντροαριστερών παραταξεων και για τους όχι λίγους ψηφίζουν ΝΔ για μια θέση εργασίας (με βασικό μισθό πλέον κι αν) αλλά και πάλι αμφιβάλλω κατά πόσο μπορεί να επηρεάσει, δηλ. να κινητοποιήσει σε κάποιο σημαντικό βαθμό.