Γιορτές. Γιατί κάποιοι άνθρωποι τις βλέπουν σαν φασαρία ενώ άλλοι τις προσμένουν με λαχτάρα και τις οργανώνουν με χαρά; Ονομαστικές γιορτές, γενέθλια, εθνικές, δανεισμένες από χώρες του εξωτερικού, θρησκευτικές. Γιορτάζουν οι άνθρωποι σήμερα; Οι ήρωες του βιβλίου αγαπούν τις γιορτές –ή έτσι λένε– και νοηματοδοτούν τον χρόνο τους με βάση τις γιορτές στο ημερολόγιο. Όμως το 2019 είναι η χρονιά που δεν γιορτάζει κανείς τους. Η μόνη που κάνει πάρτι είναι η πραγματικότητα. Ίσως οι γιορτές είναι οι άνθρωποί μας. Ίσως οι γιορτές είναι η νιότη μας. Ίσως οι γιορτές είναι η αγάπη και το μοίρασμά της. Η Στέφη μαθαίνει πολλά το 2019. Αρκετά απ’ αυτά δεν θα ήθελε να τα μάθει. Το ίδιο και οι άνθρωποι που αγαπάει. Μεγαλώνουν σε μια Ελλάδα που νοσεί, μια Αθήνα που φλέγεται, μια χρονιά που παίρνει χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Ας επιβιώσει όποιος γιορτάζει καλύτερα. Ας επι-βιώσει όποιος καταφέρει να γιορτάζει και στο τίποτα.
H Σταυρούλα Φ. Γεωργοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα ένα κρύο πρωινό του Δεκέμβρη του 1971. Η ζωή γι’ αυτήν ήταν πάντα δρόμος, ανθρώπινες ιστορίες, λέξεις και μουσική. Αγαπάει πολλά πράγματα και με πάθος. Κάποια απ’ αυτά είναι η θάλασσα, ο καφές, οι βόλτες στις πόλεις του «κόσμου», οι φρέζιες, οι νεραγκούλες και το γιασεμί. Αν ήταν ένα από τα τρία γουρουνάκια, το σπίτι της θα ήταν από χαρτί οπότε και θα ’ταν η πρώτη που θα έτρωγε ο λύκος. Εκτός αν τον έπειθε να μάθει να διαβάζει κι έτσι του γλίτωνε. Η ανάγκη της να μαθαίνει την οδήγησε στη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο Αέναον έτος (2002). Από το 2006 έως το 2009 αρθρογραφούσε στο ταξιδιωτικό περιοδικό Departure Boulevard. To Φέτος δεν γιορτάζει κανείς είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.
Η Στεφη έχει περάσει πολλές γιορτές με τους φίλους της. Όμως το 2019 σαν να ξεκινάει στραβά. Από εκεί που όλοι προσμένουν κάθε μορφή εορτασμού και πάρτυ, σαν να αλλάζει σιγά σιγά αυτό. Με μορφή ημερολογιακή και χωρισμένο ανά μήνα, η συγγραφέας μέσω της ηρωίδας της μιλά και αναδεικνύει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις φιλίες που δοκιμάζονται, για προτεραιότητες που αλλάζουν ενώ όλα γύρω μοιάζουν να είναι στάσιμα. Με γλώσσα απλή, μας θυμίζει πόσο πολύπλοκη ενδέχεται να κάνουμε τη ζωή μας, χωρίς λόγο κάποιες φορές, και να σκεφτούμε το ρόλο της φιλίας και το πόσο σημαντική θέση έχει στη ζωή μας.
«Δεν ξέρουμε πως πληγώνονται οι άνθρωποι. Γιατί άλλους τους βρίσκει η σφαίρα στην καρδιά και σε άλλους περνά ξυστά στο χέρι.»
«Δεν είναι ωραίο να ‘σαι σκληρός. Ούτε είναι ωραίο να ‘σαι αυστηρός. Δεν είναι ωραίο να φέρνεις ζωή στους άλλους κι εσύ να μην έχεις από ποιον να πάρεις ένα βλέμμα έγνοιας. Ένα βλέμμα - ούτε καν ένα χάδι.»
Οι ήρωες του βιβλίου γίνονται οικεία πρόσωπα. Ζωντανεύουν και τους φαντάζεσαι κοντά σου. Γνωρίζεις τις αγαπημένες τους μουσικές και τις ατάκες τους. Όταν το βιβλίο τελειώσει, σου λείπουν τόσο πολύ, που το ξαναρχιζεις.
Φιλίες, δεσμοί, ανθρώπινες σχέσεις, παλιές, νέες, ταλαιπωρημένες, παρεξηγημένες, διαχρονικές και εφήμερες. Ένα βιβλίο για όλα αυτά που μας φέρνουν κοντά, που μας συνοδεύουν και μας βοηθούν να ενηλικιωθούμε συναισθηματικά. Για εμπειρίες, στιγμιότυπα ζωής και εικόνες που ριζώνουν μέσα μας και για να μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και να ευγνωμονούμε την ζωή και τους ανθρώπους μας.