Ouragan

by Laurent Gaudé

A La Nouvelle-Orléans, alors qu'une terrible tempête est annoncée, la plupart des habitants fuient la ville. Ceux qui n'ont pu partir devront subir la fureur du ciel. Rendue à sa violence primordiale, la nature se déchaîne et confronte chacun à sa vérité intime : que reste-t-il en effet d'un homme au milieu du chaos, quand tout repère social ou moral s'est dissous dans la peur ? Seul dans sa voiture, Keanu fonce vers les quartiers dévastés, au coeur de la tourmente, en quête de Rose, qu'il a laissée derrière lui six ans plus tôt et qu'il doit retrouver pour, peut-être, donner un sens à son existence... Dans un saisissant décor d'apocalypse, Laurent Gaudé met en scène une dizaine de personnages qui se croisent ou se rencontrent. Leurs voix montent collectivement en un ample choral qui résonne comme le cri de la ville abandonnée à son sort.

Genres: Fiction, Roman, France, French Literature, Novels, Contemporary, The United States Of America

189 pages, Paperback

First published August 1, 2010

About the author

Laurent Gaudé est un romancier et dramaturge français. Après avoir été nommé pour le Prix Concourt 2002 avec La mort du roi Tsongor, il a gagné ce prix en 2004 pour son roman Le Soleil des Scorta.

He studied theater and has written many dramatic works, among them Onysos le furieux, Cendres sur les mains, Médée Kali, and Le Tigre bleu de l'Euphrate.
In 2002 he was shortlisted for the Prix Goncourt for La Mort du roi Tsongor. Two years later, he won the prize for his novel The Scortas' Sun (French: Le Soleil des Scorta).

Reviews

[Mohammad Hrabal · Rating 4 out of 5]

«… وقتی همه‌چیز به پایان برسد، انسان با کل زندگی‌اش به پرسش‌های دنیا جواب می‌دهد؛ پرسش‌هایی که باید جواب دهد از این قرارند: که هستی؟ چه کردی؟… به چه وفادار ماندی؟» (ساندور مارای، شراره ها) صفحه ۵ کتاب
از خودم پرسیدم چرا خدا از تماشای من، که تن لشم را هر روز صبح به این طرف و آن طرف می‌کشم، خسته نمی‌شود. صفحه ۹ کتاب
به چه می‌توانم وفادار بمانم؟ آنچه دنیا را سرپا نگه می‌دارد وفاداری مردم به انتخاب‌هاشان است. صفحه ۵۶ کتاب

[Etienne · Rating 5 out of 5]

Encore une fois Laurent Gaudé frappe fort! Deuxième livre que je lis de cet auteur et déjà, je constate avec quelle force il sait produire une atmosphère envoutante. On se retrouve en Nouvelle-Orléans pendant Katrina, une atmosphère de fin du monde réaliste, on ressent l’urgence, mais en même temps le lâcher-prise de certains personnages face aux forces de la nature sur lesquelles l’homme est bien impuissant. L’écriture comme toujours est parfaite, très bien écrit, le ton juste, une plume poétique, sans trop en faire. Les personnages sont intéressants, certains développements sont un peu clichés, ce serait le seul reproche que j’aurais à faire. Une œuvre que je recommande!

[Tol21 · Rating 4 out of 5]

Στο έλεος του κυκλώνα. Ένα βιβλίο που μιλάει για την ανθρώπινη ελπίδα μέσα στο χάος που προκαλεί η οργή της φύσης. Η πλοκή έχει να κάνει με ένα ερχόμενο κυκλώνα που θα χτυπήσει την Νέα Ορλεάνη και έτσι οι περισσότεροι φεύγουν για να σωθούν. Όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δε φεύγουν. Δε φεύγουν γιατί δε θέλουν να φύγουν. Δε θέλουν να φύγουν γιατί εκεί βρίσκεται όλη τους η ζωή, το παρέλθον τους, έχουν ζήσει έντονες εμπειρίες, συναισθήματα και γεγονότα που τους έχουν σημαδέψει σαν άνθρωποι. Φυλακισμένοι βρίσκουν αυτή την ευκαιρία και δραπετεύουν από τη φυλακή αλλά όχι από τη μοίρα που τους περιμένει σε αυτή τη φρίκη. Άλλοι έρχονται από τα παλιά ενάντια τον "θυμό" του κυκλώνα για να βρουν την αγάπη που είχαν εγκαταλείψει πριν χρόνια. Η γλώσσα του Λορέν Γκάντε είναι εκπληκτική: περιγραφική στα τοπία, παραστατική στα συναισθήματα, απλή και κατανοητή καθώς ενσαρκώνει όπως πρέπει τον ρόλο που έχει ο κάθε πρωταγωνιστής στο βιβλίο (αγανακτισμένη γριά νέγρα από όλα αυτά που έχει περάσει, ο εφήμεριος που προσπαθεί και επικαλείται συνεχώς τον Θεό, την "βρωμογλωσσιά" που είναι συχνό φαινόμενο στις φυλακές, που ταιριάζει σε άτομα που έχουν εγκληματίσει. Η ροή της πλοκής ήταν αυτή που με εντυπωσίασε ευχάριστα διότι ο συγγραφέας προσπαθούσε να περιγράψει την καταστροφή που βιώνουν καθώς και την οπτική γωνιά των πρωταγωνιστών που διαδραματιζόταν σε τέσσερα "μέτωπα" καθώς και τη μετέπειτα σύνδεσή τους. Πρόκειται για ένα ανθρωπιστικό δράμα που τονίζει την απόγνωση, τον φόβο, την ελπίδα, την πτώση των ηθικών αρχών σε τέτοιες συνθήκες καθώς "θρηνούν" μαζί η γη και οι άνθρωποι. Ο λόγος που του έβαλα 4 αστέρια ήταν για το τέλος: ωραίο μεν, αλλά απότομο δεν αφήνοντας σου ερωτηματικά.

[Tayebeh Domanloo · Rating 5 out of 5]

من ژوزفین لینک استیلسون، که از حدود صد سال پیش سیاهن، هر روز صبح سوار اتوبوس میشوم، چون تنها اتوبوسی است که ما سیاه هارا با دست های پینه بسته سوار میکند.. ولی شش ایستگاه بعد پیاده میشوم و می ایستم و منتظر اتوبوس دیگر می مانم، اتوبوس خر پول ها. اصلا صبح ها به عشق اتوبوس از خواب بیدار میشوم... دوست دارم با این یکی توی شهر بچرخم، اتوبوس سفیدهایی که چهارچشمی نگاهم میکنند... این کار را میکنم چون میدانم اگر به روی خودشان هم نیاورند، باز هم بی اختیار به این فکر میکنند که روزگاری بوی پوست سیاه من صبح به این زودی آزارشان نمیداد و خودم هم به این موضوع فکر میکنم، طوری که با فکری مشترک یکی میشویم، یا حتی رودررو، و هر بار برنده منم.... بی پرده اقرار میکنم که بار گناهانم سنگین است، چون ازشکست دادن دیگران لذت می برم

[Manon Auger · Rating 2 out of 5]

Ce roman choral met en scène 5 personnages qui voient venir l'ouragan Katrina, principalement des personnages de laissés-pour-compte qui, eux, n'ont pas les moyens de quitter la ville: une mère célibataire, son ancien conjoint qui décide de venir la rejoindre, un prisonnier, une vieille femme noire, "négresse depuis presque cent ans", têtue et increvable, qui donne son âme au récit, puis, finalement, un pasteur blanc qui perdra peu à peu la carte.

Le montage est habile, l'écriture souple et vivante, le projet noble, mais le roman insiste un peu trop à mon sens sur le côté raciste des États-Unis. C'est certes un fait - d'ailleurs fortement révélé par la catastrophe naturelle puisque ceux qui restent derrière sont majoritairement des Noirs -, mais les thèses ne sont pas très efficaces dans un roman. En voulant rendre hommage à des personnes dont la réalité n'est pas la nôtre on risque parfois de les caricaturer et d'ennuyer le lecteur.

Donc, on ne nous donne pas tant à vivre ici l'ouragan de l'intérieur mais plutôt on accompagne la conscience des protagonistes. Tout ça reste un peu froid, mais j'ai été touchée par le personnage du prisonnier dont on ne cherchait pas à étaler les vertus et les manquements, mais bien la soif de liberté, une liberté que l'ouragan lui aura donné. Dommage qu'on le perde complètement à la fin comme plusieurs autres personnages.

(Lu pour un projet de recherche)

[Susanna Rautio · Rating 2 out of 5]

Unelias ja paatoksellinen kirja kiinnostavasta aiheesta. Hurrikaani lähestyy New Orleansia. Kaikki pakenevat paitsi muutama pakokyvytön. Muutama pääsee pakoon, kuten vangit.

Vesi ja eläimet valtaavat kadut. Tuntuu kuin seilaisi Nooan arkissa susien kaupungissa.

Gaudén tavassa kertoa tarina on jotain raskaan kohtalokasta. On vaarallista ja vaaran tuntua. On lupausta ja odotusta paremmasta ja koskettavammasta. Hurrikaanin pääosassa taisi olla Gaudén kieli - suosittelen kirjaa kieliesteetikoille.

En innostunut, enkä kiinnostunut missään kohtaa. Kaunis kieli vaan virtasi sivu sivulta vaihtaen kertojaa epäsäännöllisen säännöllisesti.

Hurrikaanin herkulliselle ja erottuvalle kannelle kuitenkin erikoismaininta!

[Michel Jean · Rating 2 out of 5]

La plume de Gaudé est vive et le roman bien construit, mais le livre renferme trop de clichés sur les États-Unis.

[Mathilde PENEGE · Rating 2 out of 5]

Un récit qui nous plonge, parfois au sens figuré, dans l’ouragan Katrina. Un choeur de personnages dont on suit la trajectoire à travers la catastrophe. Tous issus de de la classe sociale la plus en difficulté à ce moment là, ils se débattent avec le présent, mais aussi leur passé, sur un fond de ségrégation sociale et raciale profondément ancrée. Avec eux, on compte les heures, tandis que le ciel leur tombe sur la tête.

Pourtant, j’ai trouvé le récit beaucoup trop caricatural. On sent que l’auteur souhaitait faire chanter aux personnages toute l’injustice à laquelle ils ont dû survivre. Mais dans ces élans de lyrisme, j’ai perdu le fil, et l’intervention des personnages est devenue trop prévisible et trop répétitive.

C’est un livre qui n’est pas très long, donc si vous souhaitez vous faire une opinion, allez-y !

Je pense trouver plus de qualité dans un autre livre de Laurent Gaudé, « Le soleil des Scorta ».🕯️

[Farhad · Rating 4 out of 5]

باز لوران گوده، و باز سبک نوشتاری مخصوص به خودش؛ معرفی یک به یک شخصیت‌ها با یک توصیف از وضعیت زندگیشان یا رفتار و کارشان، و وارد کردن هرکدام به دل قصه با توصیفات صحنه‌های جداگانه‌ای که درآن حضور دارند و آرام آرام مرتبط ساختن هرکدام از این صحنه‌ها و شخصیت‌ها به هم.
[و لابه‌لای این توصیفات، ذکر جملاتی که حس تامل و تعمق خواننده را بیدار نگه می‌دارد، جملاتی که جسد انسانیت خفته در لایه‌های بی‌رحم زندگی را به رخ می‌کشند، مصیبت‌ها را عیان می‌کنند، دردهای بی‌صدا و نامانوس را فریاد می‌کشند، هر دم تلنگر می‌زنند بر چیزهایی که در شلوغی و همهمه‌ی زندگی گم می‌شوند، جملاتی که همچون سیلی بر صورت وجدان خفته می‌مانند]
و سرآخر کمی مانده به انتهای داستان، جایی که خیال می‌کنی همه‌چیز دارد بی‌هیاهویِ خاصی پایان می‌پذیرد، ضربه سهمگین را فرود می‌آورد، همچون ناقوسِ کلیسایی که نابهنگام نواخته می‌شود و تو باز حالِ حریف شکست‌خورده مغمومی را داری که هرگز گمان نمی‌کردی بدین‌سان ضربه بخوری، اما همچنان لب به تحسین حریفت می‌گشایی، چراکه با کلماتی ساده، به زیباترین شیوه شگفت‌زده‌ات ساخته.

لوران گوده دوست دارد یک صحنه‌ را، یک رفتار را، یک اتفاق را، از جنبه‌های مختلفی بازگو کند و برای اینکار آن اتفاق را از دید چندین شخصیت و از نگاه هرکدام بازنویسی و بازآفرینی می‌کند، [بعضی‌ها را با اول‌شخص و بعضی‌ها را با سوم‌شخص] تا هم قضاوت‌ها و دیدگاه‌های مختلف را به نمایش بگذارد، هم خواننده را در موقعیت‌ها و شرایط مختلفی واگذارد تا او نیز در ذهنش، این چالش را داشته باشد که اگر خودِ او درآن موقعیت قرار داشت، طرفِ کدام سمتِ ماجرا می‌ایستاد.
در این کتاب هم، لوران گوده، تنها روایتگر و صحنه‌پرداز اتفاقات داستان است، نه قضاوت‌گر و منبر نشین.
صحنه‌پردازی‌های لوران گوده همانندِ نشان دادن یک اتفاق و صحنه، با دوربین‌های متعدد، از زوایای مختلف است، توصیفِ ماجرا از زبان‌ها و دیدگاه‌های مختلف که هیچ‌کدام حقِّ مطلق نیستند و در عین حال هیچ‌کدام مغلوبِ مطلق. هرکس باتوجه به‌شرایطی که ب��ایش حاکم است خود را محقِّ کنش و واکنشی می‌بیند که انجام داده یا به درستیِ فکری که در سر پرورانده اعتماد دارد.

[Adam Pluszka · Rating 4 out of 5]

Kawałek bardzo dobrze napisanej (i przetłumaczonej! ojeza, jak dobrze) literatury

[laublct · Rating 4 out of 5]

Josephine Linc Steelson, magistrale dans son chant chorale !

[Afshin Hakimiyan · Rating 3 out of 5]

تندباد کاترینا شهر نیواورلئانِ آمریکا را که در نوردیده بود؛ شهر را به هم ریخته بود. آن‌هایی که دست‌شان به دهن‌شان می‌رسید؛ زودی فلنگ را بسته و از شهر فراری شده بودند. ولی آن‌هایی که آهی نداشتند که با ناله سودا کنند که اغلب‌شان هم سیاه‌پوست بودند؛ توی تله‌ی تندباد گیر افتاده بودند. حالا شهری که درست در کنار رود طغیان‌زده‌ی میسی‌سیپی قرار داشت؛ داشت با سیل و تندباد به شهر ارواح تبدیل می‌شد. فروشگاه‌هایی که خالی از فروشنده و مشتریانش به امان خدا سپرده شده بودند. خانه‌های درندشتی که، به خلوت خالی‌شان، انگارنه‌انگار که در زمانی نه‌چندان دور، در همهمه‌ی ساکنین‌اش، شور و شوق را تجربه کرده بود.

نویسنده با بهانه قرار دادن این تندباد، برای وصف حال‌وروز سیاه‌پوستانِ تیره‌بختِ گرفتار در نیواورلئانِ آن زمان، خواسته است، تصویری از تنهایی آن‌ها را به دست بدهد. داستان فصل به فصل و به صورت درهم‌تنیده از سرگذشتِ پنج شخصیت داستانی روایت می‌شود: ژوزفین، خانم رُز، کینو برنس، باکلی و کشیش. جالب آن‌جاست که نویسنده، وقتی از ژوزفین و باکلی و کشیش حرف می‌زند از زبانِ خود آن‌ها حرف می‌زند. ولی از قولِ ضمیر سوم شخص، خانم رز و باکلی را راوی می‌شود. قروقاطی شدنِ من و او در پاراگرف‌هایی که پشت سرهم روایت را پی گرفته‌اند؛ با مهارت خوبی رخ داده است. "من"‌هایی که لحن متفاوتی می‌گیرند. "منِ" راوی ژوزفین با "منِ" راوی کشیش یا باکلی، به‌خوبی با شخصیت راوی‌ها جفت‌وجور شده است.

منِ ژوزفین لینک‌استیلسون ، غرغروست. عاصی‌ست. مهربان است. وفادار و دوست‌دار شوهری‌ست که از دست رفته است. دوست‌دار شهری‌ست که در آن زندگی می‌کند. عصبانی‌ست. عصبانی از دست حاکمیتی که به نژادپرستی، سفیدپوستان را انگاری از حادثه بیرون کشیده و سیاه‌پوستان را ول‌شان کرده است به امان خدا. او پیرزن سیاه‌پوستِ صدساله‌ای‌ست که سال‌هاست در خاطراتِ شوهر سربه‌نیست شده‌اش روز را به شب می‌دوزد.

منِ باکلی، خلاف‌کارست. بزن‌بهادری‌ست برای خودش. تُخس است. عصیان‌گر است. او یک زندانی‌ست که به همراهِ هم‌بندی‌هایش، در زندان گیر افتاده‌اند. انگاری سگ‌های زندان بیش‌تر دغدغه‌ی مسئولان زندان بودند که در هنگامه‌ی ویرانی تندباد، فقط سراغ از سگ‌ها را گرفته و آن‌ها را نجات‌شان داده بودند.

منِ کشیش، دائم با خود در زمزمه و واگویه است. در حس‌وحال خطاکاری خود غرق است. فراری از دستِ زندانیان که انگاری او را و مسلک‌اش را به سخره گرفته‌اند؛ روی به نجات بازمانده‌گان مصیبت تندباد می‌آورد تا آوارگان را در زیر سقف کلیسا جمع‌شان کند. ولی آن‌جا هم دوام نمی‌آورد. انگاری خود را وفادار و مؤمن به خدا نمی‌یابد. او کشیش جوانی‌ست که در وفاداری به خدای عالمش، انگاری در میانه‌ی سرگردانی انسان‌ها تکلیف خویش را می‌جوید.

"من"های رمان نصیبِ رز و کینوبرنس نمی‌شود؛ نویسنده این‌دو را با ضمیر او یاد می‌کند. خانم رز پکربای زنِ جوانی‌ست بهمراه پسرش بایرون. پسری که از یک رابطه‌ی نامشروع با مایک برای‌اش به یادگار مانده است.
کینو برنس مردی که شش سالی بود برای این‌که دستش به پول و پله‌ای برسد؛ محبوبش رز را به امان خدا سپرده و رفته بود تا روی سکوهای نفت، عرق بریزد. شاید پشیری بتواند دشت کند.

سرگذشت تک‌تک شخصیت‌ها نه سرراست که به‌صورت پازلی در متن روایت می‌شود. گویی این "وفاداری" آن‌هاست که شخصیت‌شان را سروشکل می‌دهد. ژوزفین حتی در حالی که پای‌اش لبِ گور است؛ هم‌چنان وفادار شهرش نیواورلئان و همسرِ محرومش باقی می‌ماند. باکلی، اگرچه یک زندانی فراری‌ست؛ ولی به سرنوشت بازماندگان مصیبت کاترینا بی‌تفاوت نیست و او به حیثیت انسانی خود وفادار مانده است. خانم رز پکربای در دادگاه وفاداری خود به پسرِ نامشروع خود باقی می‌ماند. او می‌توانست با جواب درست به قاضی، زندگی خود را تحت تکفل مایک ادامه دهد. ولی، انگاری به رنجی که می‌بُرد از خاطره‌ی توهین از مایک، که گویی او را به هرزه‌گی اختیار کرده بود؛ با جواب دروغ به دادگاه، فقط می‌خواست از شر این خاطره رهایی پیدا کرده و به پسر هرچند نامشروع خود وفادار باقی بماند. و رُز این کار را کرده بود و مایک را در بُهت و حیرت فرو بُرده بود. و آقای کینوبرنس، پس از شش سال، گویی به سرِ زندگی با رُز بازگشته بود تا در سایه‌ی این وفاداری زندگی خود را معناومفهومی درست‌وحسابی ببخشد. ولی نویسنده، انگاری "وفاداری" کشیش را با سرنوشتی که به او می‌دهد؛ به سخره‌اش می‌گیرد. کشیش در پای‌بندی به وفاداری خود، از منطق انسانی دور می‌شود.

کتاب در ترجمه‌ی به فارسی، طرح جلدش کن‌فیکون شده است. طرح جلد اصلی کتاب، به تصویر زنی سیاه‌پوست مزین است که یحتمل همان خانم رز پکربای باشد. دست بردن در طرح جلد، چندان درست به نظر نمی‌رسد. تغییر آن می‌تواند تغییر نگرش خواننده را تحت تأثیر قرار دهد. در صورتی‌که ترجمه‌ی فارسی با تصویر جلد اصلی خود ارائه می‌شد؛ منِ خواننده‌ی کتاب، شاید در خواندن رنجِ خانم رز پکربای بیش‌تر دقیق می‌شدم.

[brulureindienne · Rating 5 out of 5]

Ce qu'il me reste de ce livre, c'est la violence et l'oubli. J'ai oublié qui j'étais et le monde qui m'entourait durant cette lecture. J'ai oublié le passé de chaque personnage, aussi dur soit-il. J'étais avec eux sous la tempête, dans les eaux montantes, parmi les alligators. J'étais avec chacun personnage comme ils étaient ensemble d'une façon ou d'une autre.
Les différentes voix se mêlent, et expriment une unique violence. La violence de l'ouragan se mêle à la violence vécue, subie ou produite par chacun des personnages. Mais, à la fin de l'ouragan, la violence demeure. Le futur est violent, la fin est violente, la vie est violente. On sent le souffle du vent sur notre peau et l'odeur humide du bayou.
En reposant ce livre, j'ai regardé par la fenêtre. Et j'ai été surprise du ciel bleu qui n'avait pas changé, malgré la tempête que j'ai vécue en lisant ce livre.

[Pierre Fortier · Rating 2 out of 5]

Avec "Le Soleil des Scorta" Gaudé était particulièrement à l'aise dans la lenteur du rythme causé par la chaleur suffocante de l'Italie du Sud. Dans "Ouragan", il suit une demi-douzaine de vies en plein coeur de New Orleans, pendant que l'ouragan Katrina sévit. Gardé n'avait pas à soutenir l'intérêt, nous soulever le chapeau par le vent et nous mouiller les pieds. Rarement je ne me suis senti en plein coeur d'une catastrophe et les histoires à suivre furent pour moi sans intérêt. Raté.

[Jean · Rating 4 out of 5]

Ouragan est un court roman qui se déroule au moment où une terrible tempête dévaste la Nouvelle Orleans. Plusieurs personnages se croisent, qui sont autant de narrateurs et de points de vue sur cette apocalypse : la "négresse presque centenaire", le prêtre psychopathe, les repris de justice, un couple déchiré qui ne se retrouvera pas vraiment. Encore un très bon livre de Laurent Gaudé...

[Sandrine Cousquer]

Well written - as you would expect of any book written by Laurent Gaude - but, unlike for many of his other books, this time I am not at all convinced by the converging stories.

[Emilie · Rating 4 out of 5]

Fantastique maîtrise de l'écriture, du rythme, de l'intonation de chaque personnage : un roman qui se lit d'une traite, et qui laisse ravi de ce moment passé.

[Fromeggtodragon · Rating 5 out of 5]

Ayant adoré Eldorado, Le Soleil des Scorta ou encore La Mort du roi Tsongor, je n'ai pas hésité quand j'ai trouvé un exemplaire d'Ouragan dans ma librairie.

Ce que j'ai trouvé de fascinant, c'est la capacité qu'à Laurent Gaudé à faire coïncider puis se rejoindre un nombre aussi important de points de vue (5 sauf erreur de ma part !). En si peu de pages, il réussit à dresser un portrait si détaillé des personnages, non pas tellement pas un point de vue descriptif pur et dur mais plutôt par leurs habitudes et leurs pensées, que l'on reconnaît dès les premières phrases de quel personnage il s'agit quand l'on change de point de vue, sans même avoir besoin du nom de ce dernier. Ils sont tous si singuliers que la question ne se pose (quasi) jamais. Mon personnage préféré est sûrement celui de Joséphine ou celui du prisonnier.

En plus de la question des différents points de vue en elle-même, Laurent Gaudé fait converger et coïncider tous ces points de vue d'une main de maître, ce qui est pour moi la vraie réussite de ce roman. Le révérend qui rencontre le prisonnier mais également l'enfant, enfant de Rose qui croise également le chemin de la vieille Joséphine. Aucune de ces rencontres ne semble forcée.

L'écriture était très intéressante. L'exploitation du leitmotiv de l'animalité était récurrente comme lors des passages dans la prison avec les aboiements, l'inhumanité intrinsèque à la plateforme ou encore grâce à la figure des alligators qui, plutôt qu'envoyés de Dieu, apparaissent tels des cerbères des Enfers. De même la personnification ainsi que l'évolution de l'ouragan étaient toutes deux remarquablement bien menées.

La scène qui m'a sûrement le plus marquée est celle du point de vue du révérend qui se retrouve face au cimetière, envahi par les animaux du zoo, scène qui tourne au massacre avec l'arrivée des alligators qui, paradoxalement bien qu'animaux naturels, semblent déséquilibrer l'ordre naturel des choses.

Enfin, la tragédie de l'éternel recommencement des catastrophes est soulevé par le retour de Joséphine chez elle et sa mélopée qui clôt le roman.

Je conseillerai ce roman à ceux qui aiment les oeuvres de Gaudé mais également de Mabanckou ou Laferrière.

[Tuuli Tammenkoski · Rating 3 out of 5]

Hurrikaani iskee New Orleansiin ja kaikki kynnelle kykenevät lähtevät karkuun. Kaupunkiin jäävät ne, jotka eivät syystä tai toisesta pysty lähtemään tai halua lähteä. Vangit, jotka jätettiin selleihinsä veden noustessa jo nilkkoihin, luonnonvoimien edessä murtuva pappi, vanha nainen, joka ei halua tulla pelastetuksi, yksinhuoltajaäiti pienen poikansa kanssa. Ja mies, joka kiirehtii kohti kaupunkia muiden kiirehtiessä sieltä pois.

Alligaattorit nousevat kaduille veden mukana. Maailmanlopun tunnelma valtaa kaupungin, eikä apua ole tulossa. Hurrikaanin pääosassa ei ole itse myrsky, vaan kaupungin mustat, köyhät ja unohdetut, jotka etsivät, kuka mitenkin, merkitystä elämälleen tuhoutuvassa kaupungissa. Padot murtuvat niin fyysisesti kuin kuvaannollisesti. Tuhon keskellä tarkastellaan ihmisen syvimpiä syövereitä katastrofitilanteessa. Joku lamaantuu, joku saa voimaa auttaa muitakin, joku menettää järkensä ja joku käyttää surutta hyväkseen kaikkea ja kaikkia.

Kirja pohjautuu mitä ilmeisimmin Katrinan aikaisiin tapahtumiin. Katrina, kuten kirjan hurrikaanikin, osui kaikkein pahiten mustien kaupunginosiin ja paljasti kaupungin eriarvoisuuden. Tuhon alta ei voinut lähteä karkuun ilman autoa, jota isolla osalla kaupungin köyhimmistä ei ollut. Lopulta kaupunki pakkoevakuoitiin ja ihmisiä ahdettiin stadionille todella kurjiin oloihin.

Kirjan lauseet ovat pitkiä ja intensiivisiä. Kertoja vaihtuu usein, välillä kesken virkkeenkin, mutta tää ei silti ole missään määrin sekava tai vaikealukuinen. Päinvastoin, tunnelma on vangitseva ja lähes hypnoottinen.

Hurrikaani on hukkuvan kaupungin hätähuuto ja hylättyjen laulu. Todella tyylikäs ja vaikuttava, samaan aikaan raadollinen ja varovaisen toiveikas kertomus.

[Isa Dolatian · Rating 3 out of 5]

.
تندباد اولین کتابی بود که از لوران گوده نوبسنده فرانسوی میخوندم، کتاب ترجمه حسین سلیمانی نژاد از نشر چشمه بود.
کیفیت ترجمه و چاپ نویسنده و ناشر بی حرف و‌حدیث بود. جا داره از مقدمه خوب اول کتاب هم تشکر کنم که اگر به همت نشر چشمه آورده شده باشه بسیار بااارزش خواهد بود اگر در دسخه اصلی کتاب بوده باشه جای سپاس خواهد داشت که در دو صفحه اینگونه دقیق به نکات ریز نظر نویسنده اشاره شده است
داستان در مورد شخصیت هایی هست که قبل از یک طوفان شدید در امریکا با آنها مواجه میشویم و کم کم با وقوع طوفان و بعدش داستان زندگی آنها بیشتر میشناسیم، راوی اصلی زنی سیاه پوست و بالای صد ساله هست که دوست دارد سیاه و آزاد بمیرد.
داستان‌ چندین مساله مهم مورد بررسی قرار میده، مهمترینش نژادپرستی و مشکلات سیاه پوستان در آمریکا، مشکلات زندانیان، عملکرد‌ دولت در مواجه با طوفان بزرگ ‌و.. نویسنده به قدری دقیق جزییات و ریزه کاریها نگاشته، گویی خودش در دل این طوفان زندگی کرده که نشان از هنرمندی لوران گوده هست.
سبک نگارش گوده در این اثر تغییر مرتب راوی داستان هست بطوریکه تا صفحه سی و چهل شاید برای مخاطبگبج کننده باشد ولی بعد که داستان ته نشین میشه نمود زیبایی اثر واضح تر میشه.
قصد داشتم به این اثر نمره ۳.۵ بدهم ولی از اونجایی که نمیشه، بخاطر توصیفات و‌دقت نویسنده به جزییات نمره ۴ستاره میدهم.

[Hélène Lamboley · Rating 3 out of 5]

Une impression désagréable de se faire forcer la main vers l'émotion par le choix de thèmes pathétiques. On est parfois effectivement touché mais cela sonne un peu faux. L'appel final à la force et à la résilience semble d'ailleurs plaqué sur un roman par ailleurs marqué par la fatigue morale et physique des personnages (mais peut-être cela est-il dû à la voix traînante et fatiguée du lecteur du livre audio).
Cela est peut-être aussi dû à la difficulté à s'identifier aux personnages, difficulté sans doute explicable par le fait que les personnages flottent entre destins quotidiens et banals et moment d'exception propice au romanesque (évasion des prisonniers, confrontation à la violence des armes, …)
Le style, litanique et qui se veut d'une certaine ampleur oscille entre une certaine grandeur et le risque du ridicule dès lors que l'intrigue ne convainc pas.

[Ultra Lisse · Rating 3 out of 5]

J'ai eu beaucoup de mal à le finir alors qu'il est plutôt court.
Pb récurrent avec un récit choral : trop de personnages et pas assez de caractérisation. J'ai assez peu ressenti d'empathie pour les héros et je trouve qu'on avait parfois du mal à les discerner en raison de l'alternance hyper soutenue entre les différents points de vue.

Euh la répétition du procédé d'écriture à chaque fois que venait le tour de Joséphine m'a franchement fait lever les yeux au ciel, et l'usage récurrent du n word m'a mise un peu mal à l'aise bien que je comprenne l'intention derrière (il est qd même bien blanc Laurent tout de même). Finalement, pas certaine que l'auteur soit vraiment pertinent pour s'aventurer dans l'exploration de cette thématique (aka racisme/segregation dans les states).

Après c'est pas désagréable, simplement oubliable.

[faaezehaaa · Rating 3 out of 5]

دیشب که تموم کردم گفتم سه ستاره بهش می‌دم. گودریدز رو باز کردم و کتاب رو سرچ کردم و نظرات و امتیازها رو دیدم به شک افتادم. لابد دارم قضاوت اشتباهی می‌کنم. دوباره مسیری که این کتاب کوتاه رو خوندم رو مرور کردم. حین خوندن این کتاب از خودم می‌پرسیدم من که یک ماه دیگه این کتاب رو یادم نخواهد بود برای چی دارم می‌خونم. یعنی حس کردم موضوعیه که شاید خیلی زود فراموشش کنم، با این‌که با تمرکز زیاد هم سعی می‌کردم بخونم. برام اینجور بود که داشت کل فلسفه‌ی کتاب خوندن رو تو ذهنم زیر سوال می‌برد، که چه کار بی‌فایده‌ای دارم می‌کنم. کتاب می‌خونم که چی بشه؟ برای چی؟ منظورم از بابت وقت نیست، از بابت کاری کردن فقط. همین شد که گفتم تا کلا کتاب خوندن رو رها نکردم، کاری که تازه‌تازه دوباره دارم به عادت تبدیلش می‌کنم رو حرفم بمونم و انتقامم رو فقط از خودش بگیرم که نفهمیدم چی بود و از کجا اومد و به کجا رفت.

[Heli · Rating 5 out of 5]

Aivan uskomattoman vaikuttava kirja! Lukiessa tuntui kuin olisin itse ollut tapahtumien keskipisteessä. Tämä saattaisi hyvinkin olla jonkun hurrikaani Katrinan kokeneen tositarina. Oli järkyttävää, että vangit jätettiin oman onnensa nojaan hurrikaanin lähestyessä. Oli myös mielenkiintoista ja kauhistuttavaakin seurata millaiseksi pedoksi tavallinenkin ihminen voi muuttua noin äärimmäisissä olosuhteissa. Josephine Linc. Steelson oli merkittävä hahmo, hyvin omanarvontuntoinen musta vanha nainen kaikesta kokemastaan huolimatta. Pidin kirjan lyhyistä kappaleista ja nopeista kertojan vaihdoksista, välillä jopa kesken virkkeen. Se ei kuitenkaan aiheuttanut ongelmia pysyä mukana tarinassa.

[Zeynab Mirzaei · Rating 4 out of 5]

A different narration of Katrina storm from 6 independent and dependent voices which are mixed professionally to show different emotions of different characters! you would look at the storm from completely different point of views which are entangled at some points and you would enjoy seeing these entanglements! Short, well_written, efficient and unputdownable!

کتاب رمان کوتاهی است که در عین کوتاهی خوب و هوشمندانه روایت شده! از ۶ زاویه ی مختلف و از نگاه کاراکترهای کاملا متفاوت به طوفان کاترینا در آمریکا نگاه میکند و زاویه های متفاوتی از احساسات متفاوت انسانی را نشانمان میدهد، گره خوردن و در هم تنیدن سرنوشت کاراکترها مجذوب کننده است! در کل نحوه ی روایتی آشنا اما داستانی متفاوت و جذاب!

[Bybyberry · Rating 3 out of 5]

J'ai beaucoup aimé la prose de ce roman. C'est ma première lecture de Laurent Gaudé et sa plume est vraiment incroyable. La lourdeur de l'atmosphère et l'angoisse de la catastrophe qui approche, tout est parfaitement retranscrit avec beaucoup de rythme et de poésie. L'angle choisi de souligner les inégalités et le racisme exacerbé par l'ouragan est très intéressant.
J'ai eu plus de mal avec l'enchainement rapide entre les personnages et leurs caractérisations, je n'arrivais pas à m'attacher à eux ou à comprendre leurs motivations, leurs relations et leurs psychologies, ce qui me sortait souvent de l'histoire.

[Noé · Rating 2 out of 5]

Après avoir terminée "Le Soleil des Scortas" de Laurent Gaudé que j'ai adoré, j'étais impatiente de découvrir les autres autres de l'artiste. Alors, je me suis procuré "Ouragan".

Ouragan, qui a une si belle couverture, et une histoire intriguante d'après son résumer. J'ai été tellement déçue! Les personnages ne sont pas attachant, ils sont même "vide" et très banal. Les paragraphes sont beaucoup trop long, surtout que les phrases se répètent continuellement. Dans un paragraphe, nous pouvons retrouver jusqu'à 4 fois la même phrase (ou le même bout de phrase).

[Perrine · Rating 4 out of 5]

Chaos. Une chienne de tempête explose à La Nouvelle Orléans, les plus démunis les lus précaires les noirs sont laissés pour compte. Cette fable moderne toute en cruauté et en vacarme reflète un monde en crise déjà dans les fins fonds de sa structure sociale. Dieu existe-t-il alors? Les alligators approchent depuis les bayous, la mort à chaque carrefour rampe, les murs suintent de ces eaux qui n'en finissent pas de monter de gorger les rues de noyer. Accroche-toi pour te plonger dans l'ouragan.

Peut être sauras-tu y trouver l'amour?

[Janita · Rating 3 out of 5]

I read the Finnish translation and I thought it worked really well. The writing style is beautiful. Some characters were stronger than others, as is often the case with multiple POVs.

Overall, I'm giving this book three stars. I found it a bit difficult to get into but the second half practically flew by as I couldn't wait to find out what happens in the end. I didn't connect with the characters enough, though, which is why I think I'm going to forget them soon.

[Sarah · Rating 3 out of 5]

3.5. Started well, with clearly defined characters ' voices. I liked the idea of' living' Katrina from very different people's viewpoints. Unfortunately as most French novels do, meandered into improbable situations and poetic conversations that no real person has. Didn't care what happened to them by the end.
However, I don't know if it's true or not, but the idea that alligators invaded the flooded streets and picked animals and people off is an arresting and chilling image.