What do you think?
Rate this book
Ik was dat meisje
Hij, de Amerikaanse schrijver, ging op pad om het echte Frankrijk te leren kennen. Een jong meisje werd een onmisbaar onderdeel van die reis. Vijf jaar na de eerste ontmoeting schreef de Amerikaan een roman over hun relatie. In zijn
boek is de mannelijke hoofdpersoon een briljante student, terwijl het Franse meisje wordt beschreven als onervaren en kneedbaar als klei. De student is een fictief personage, maar het meisje bestond wel degelijk.
In de betoverende roman Ik was dat meisje is zij een volwassen vrouw. Wanneer ze het boek over hun relatie opnieuw leest, versmelten haar herinneringen
deels met het verhaal dat het vertelt, maar tussen de regels door wordt duidelijk dat wat de schrijver beschouwde als spel en tijdverdrijf, voor het meisje voelde als het begin van het echte leven.
boek is de mannelijke hoofdpersoon een briljante student, terwijl het Franse meisje wordt beschreven als onervaren en kneedbaar als klei. De student is een fictief personage, maar het meisje bestond wel degelijk.
In de betoverende roman Ik was dat meisje is zij een volwassen vrouw. Wanneer ze het boek over hun relatie opnieuw leest, versmelten haar herinneringen
deels met het verhaal dat het vertelt, maar tussen de regels door wordt duidelijk dat wat de schrijver beschouwde als spel en tijdverdrijf, voor het meisje voelde als het begin van het echte leven.
- GenresFiction
256 pages, Paperback
Published October 1, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 48 reviews
November 11, 2025
In 1967 verscheen de roman ‘Spel en Tijdverdrijf’ van de Amerikaan James Salter ( 1925-2015) waarin het verhaal wordt verteld van een Amerikaanse gesjeesde student die met een opzichtige auto het Franse platte land aandoet en een verhouding begint met wel een erg jong meisje . Met start en aankomst in het boergondische Autun bezoekt hij met haar kleine en middelgrote provinciesteden om er te tafelen en de liefde te bedrijven. Salter heeft altijd volgehouden dat het verhaal fictief was, maar in zijn memoires geeft hij toe dat het meisje wel degelijk echt heeft bestaan. Dat gegeven zette Anne Mieke Backer ertoe aan om ‘Spel en Tijdverdrijf’ opnieuw te schrijven, maar dan vanuit het standpunt van het meisje. Het resultaat is een prachtig geschreven roman waarin de lezer die bekend is met het werk van Salter dezelfde wat trage lankmoedige sfeer zal herkennen die zo wonderwel past bij het landschap dat wordt doorkruist , maar nu met een uitgesproken zicht op de gesjeesde student die voor de lezer niet enkel een student is maar ook een schrijver die materiaal verzamelt voor wat op vandaag nog altijd als een meesterwerk wordt beschouwd. Deze meerlagigheid maakt van ‘Ik was dat meisje’ een verbluffende eyeopener; een afdalende verkenning in de wereld van de ongelijkwaardige relatie, die zelfs een toxisch kantje krijgt wanneer blijkt dat het meisje geen 18 is, zoals in Spel en Tijdverdrijf wordt gezegd , maar in werkelijkheid nauwelijks 16 . Wanneer in Spel en Tijdverdrijf vooral de idylle moet standhouden ( Salter had een mythische verering voor de Franse provincie) en in de beschrijving van het meisje vooral het ‘ tais toi et sois belle ‘ de boventoon voert krijgt de gevierde Amerikaan in ‘Ik was dat meisje’ een gerichte kaakslag (une gifle) en wordt het meisje meer dan gerehabiliteerd .
Backers roman ( haar debuut) is een krachtig antwoord op ‘Spel en ‘Tijdverdrijf’: een geslaagde vivisectie op de betrekkelijkheid van de romantiek en de hybris van de schrijver die mooi verpakt overal mee wegkomt.
Backers roman ( haar debuut) is een krachtig antwoord op ‘Spel en ‘Tijdverdrijf’: een geslaagde vivisectie op de betrekkelijkheid van de romantiek en de hybris van de schrijver die mooi verpakt overal mee wegkomt.
April 3, 2026
ik had goeie hoop maar ik vond het echt totaal niet boeiend :(
March 17, 2026
In Ik was dat meisje schetst Anne Mieke Backer een indringend en gelaagd portret van een jonge vrouw die terugkijkt op een bepalende relatie uit haar jeugd. De roman verkent de dunne grens tussen herinnering en verbeelding, en laat zien hoe dezelfde gebeurtenissen door verschillende betrokkenen totaal anders kunnen worden beleefd.
Het verhaal draait om een achttienjarig Frans meisje dat een relatie aangaat met een oudere, getrouwde Amerikaanse schrijver. Voor hem lijkt de ontmoeting onderdeel van een tijdelijk avontuur tijdens zijn verblijf in Frankrijk, terwijl zij de relatie ervaart als iets wezenlijks en toekomstbepalends. Jaren later schrijft de man een roman waarin hij hun relatie naar zijn hand zet: hij presenteert zichzelf als een briljante student en haar als een onervaren, kneedbaar meisje. In deze roman krijgt zij echter haar eigen stem terug. Als volwassen vrouw kijkt ze terug en probeert ze grip te krijgen op wat er werkelijk is gebeurd.
Wat deze roman bijzonder maakt, is de manier waarop Backer de innerlijke wereld van het meisje blootlegt. Haar nieuwsgierigheid naar haar eigen lichaam en seksualiteit wordt subtiel en invoelbaar beschreven. Ze zoekt antwoorden in boeken uit de bibliotheek, gedreven door een verlangen om zichzelf en de liefde te begrijpen. Die zoektocht maakt haar tegelijkertijd kwetsbaar en ontvankelijk voor de aandacht van de oudere man, die haar fascinatie voor het liefdesspel voedt, maar deze zelf vooral als tijdverdrijf lijkt te beschouwen.
De kracht van het boek ligt in de spanning tussen beleving en werkelijkheid. Waar de man de relatie reduceert tot een spel, ervaart zij het als het begin van haar volwassen leven. Backer laat op overtuigende wijze zien hoe herinneringen kunnen vervormen, zeker wanneer ze worden vastgelegd door iemand met meer macht, ervaring en een eigen narratief.
De schrijfstijl is ingetogen en reflectief, met een onderhuidse intensiteit die de lezer voortdurend bewust maakt van het ongemak dat onder de oppervlakte schuilt. Juist doordat het verhaal niet expliciet oordeelt, maar ruimte laat voor interpretatie, komt de emotionele impact des te sterker binnen.
Ik was dat meisje is een confronterende en tegelijk kwetsbare roman over macht, verlangen en de manier waarop verhalen worden gevormd en herschreven. Het is een boek dat blijft nazinderen, omdat het de lezer dwingt stil te staan bij de vraag van wie een verhaal eigenlijk is — en wie het recht heeft om het te vertellen.
Het verhaal draait om een achttienjarig Frans meisje dat een relatie aangaat met een oudere, getrouwde Amerikaanse schrijver. Voor hem lijkt de ontmoeting onderdeel van een tijdelijk avontuur tijdens zijn verblijf in Frankrijk, terwijl zij de relatie ervaart als iets wezenlijks en toekomstbepalends. Jaren later schrijft de man een roman waarin hij hun relatie naar zijn hand zet: hij presenteert zichzelf als een briljante student en haar als een onervaren, kneedbaar meisje. In deze roman krijgt zij echter haar eigen stem terug. Als volwassen vrouw kijkt ze terug en probeert ze grip te krijgen op wat er werkelijk is gebeurd.
Wat deze roman bijzonder maakt, is de manier waarop Backer de innerlijke wereld van het meisje blootlegt. Haar nieuwsgierigheid naar haar eigen lichaam en seksualiteit wordt subtiel en invoelbaar beschreven. Ze zoekt antwoorden in boeken uit de bibliotheek, gedreven door een verlangen om zichzelf en de liefde te begrijpen. Die zoektocht maakt haar tegelijkertijd kwetsbaar en ontvankelijk voor de aandacht van de oudere man, die haar fascinatie voor het liefdesspel voedt, maar deze zelf vooral als tijdverdrijf lijkt te beschouwen.
De kracht van het boek ligt in de spanning tussen beleving en werkelijkheid. Waar de man de relatie reduceert tot een spel, ervaart zij het als het begin van haar volwassen leven. Backer laat op overtuigende wijze zien hoe herinneringen kunnen vervormen, zeker wanneer ze worden vastgelegd door iemand met meer macht, ervaring en een eigen narratief.
De schrijfstijl is ingetogen en reflectief, met een onderhuidse intensiteit die de lezer voortdurend bewust maakt van het ongemak dat onder de oppervlakte schuilt. Juist doordat het verhaal niet expliciet oordeelt, maar ruimte laat voor interpretatie, komt de emotionele impact des te sterker binnen.
Ik was dat meisje is een confronterende en tegelijk kwetsbare roman over macht, verlangen en de manier waarop verhalen worden gevormd en herschreven. Het is een boek dat blijft nazinderen, omdat het de lezer dwingt stil te staan bij de vraag van wie een verhaal eigenlijk is — en wie het recht heeft om het te vertellen.
January 18, 2026
"Gedetailleerd over iemand schrijven is iemand vernietigen. Je vangt dingen er zuigt er alle leven uit, zodat ze nooit meer kunnen stralen en het licht weerkaatsen, zegt de schrijver in zijn biografie."
'Ik was dat meisje' is een antwoordroman op het boek 'Spel en tijdverdrijf' van James Salter, dat boek is een erotische roman over een schrijver die een 'liefdesrelatie' met 'een meisje' heeft in Frankrijk. In Backer's (debuut)roman komt dat 'meisje' -- en zoals we leren: die vrouw -- zelf aan het woord. De bovengenoemde quote wordt verworpen. Niet het gedetailleerde schrijven heeft haar vernietigd, de misrepresentatie was dat. En vernietigen is dan nogsteeds een groot woord.
De schrijver doekt 'het meisje' op als een jong stukje vlees: onschuldig, dom, maar met een mooi lichaam. Spel en tijdverdrijf. Dom is ze niet, zijn erotische roman is niets meer dan een schild om zijn macho-ego te beschermen, en dat ziet ze. Onschuldig is ze ook niet, waar de schrijver denkt dat ze maagd is, lezen wij dat ze al menig sekueel avontuur heeft gehad. In 'Ik was dat meisje' lezen we een vrouw die zich losmaakt van dat frame. En zo claimt ze haar seksualiteit en lichaam weer terug, nadat hij die voor consumptie presenteerde aan de wereld. Een thematisch zeer sterke roman en een aanrader voor de feministen onder ons.
"Zoals Lodewijck XIV vroeger de hagen in zijn siertuinen liet knippen, zo snoeit de biograaf zijn leven in patronen die hem bevallen."
"De geur van vrijheid bleek sterker dan welk parfum ook."
'Ik was dat meisje' is een antwoordroman op het boek 'Spel en tijdverdrijf' van James Salter, dat boek is een erotische roman over een schrijver die een 'liefdesrelatie' met 'een meisje' heeft in Frankrijk. In Backer's (debuut)roman komt dat 'meisje' -- en zoals we leren: die vrouw -- zelf aan het woord. De bovengenoemde quote wordt verworpen. Niet het gedetailleerde schrijven heeft haar vernietigd, de misrepresentatie was dat. En vernietigen is dan nogsteeds een groot woord.
De schrijver doekt 'het meisje' op als een jong stukje vlees: onschuldig, dom, maar met een mooi lichaam. Spel en tijdverdrijf. Dom is ze niet, zijn erotische roman is niets meer dan een schild om zijn macho-ego te beschermen, en dat ziet ze. Onschuldig is ze ook niet, waar de schrijver denkt dat ze maagd is, lezen wij dat ze al menig sekueel avontuur heeft gehad. In 'Ik was dat meisje' lezen we een vrouw die zich losmaakt van dat frame. En zo claimt ze haar seksualiteit en lichaam weer terug, nadat hij die voor consumptie presenteerde aan de wereld. Een thematisch zeer sterke roman en een aanrader voor de feministen onder ons.
"Zoals Lodewijck XIV vroeger de hagen in zijn siertuinen liet knippen, zo snoeit de biograaf zijn leven in patronen die hem bevallen."
"De geur van vrijheid bleek sterker dan welk parfum ook."
March 9, 2026
Ik vond dit een heel mooi boek! In het begin moest ik even wennen aan de manier van schrijven en voelde het soms een beetje zoeken, maar na een tijdje viel alles steeds meer op zijn plek. Juist die bijzondere, bijna dromerige schrijfstijl maakt dat je als lezer echt mee gaat in de gedachten en herinneringen van de verteller. Het is een intens en persoonlijk verhaal dat je langzaam meeneemt en je aan het denken zet. Een boek waar ik tijdens het lezen echt van heb genoten :))
February 25, 2026
Het heeft mij niet gegrepen.
March 10, 2026
Ja, echt de moeite waard! Net als in Julia geeft Ik was dat meisje het vrouwelijk personage uit een eerder boek een stem, diepte en karakterontwikkeling. Omdat dat miste in het origineel, zoals helaas zo vaak gebeurt. En alhoewel Spel en Tijdverdrijf me een stuk minder de moeite waard lijkt dan 1984, heb ik Ik was dat meisje met net zoveel plezier gelezen als Julia. Het is een mooi geschreven origineel verhaal en zo fijn om het, zei het fictieve, perspectief van deze vrouw te lezen. Love it, ik heb zin in de volgende. Tips zijn welkom
December 21, 2025
3,5 een zorgvuldig geconstrueerd tegengewicht waarin “dat meisje” spreekt en een eigen geschiedenis schrijft over een coming of age verhaal in Frankrijk,sterk om dit telkens te spiegelen, maar helaas in stijl zowel grote hoogtes ( beschrijvend met poëtische blik) als laagtes ( rommelig en cliché) …
May 2, 2026
Ik las ergens in een review iets van dat het meisje het narratief terugpakt, van history naar herstory. Ik ken de oorspronkelijke roman niet, maar zelfs via deze roman zit er een irritante mansplaining en male gaze in de schrijver. De schrijver van het boek waar dit boek dus een antwoord op is, waar de hoofdpersoon uit dit boek een achteraf terugkijkend niet-gepaste relatie mee had, vanwege leeftijds-/machtsverschil. Interessant concept wel, zo een antwoord-roman.
March 31, 2026
Ik snap de ophef niet over deze zevenstuiversroman. Aardig geschreven door deze “zender” – het principe van “show, don’t tell” lijkt haar onbekend – ofschoon de auteur er met opzet een perspectivische warboel van lijkt te hebben gemaakt zodat dit flinterdunne (restant van een) verhaaltje nog érgens op lijkt. Er komt geen eind aan, mensen! Het afgepelde skelet sleept zich voort. Onbegrijpelijk wat lezers zo enthousiast maakt.
Backer kreeg vijf bolletjes in de NRC; de recensent kon zijn geluk niet op, zo lijkt het. Ik zou zeggen: lees de inspiratiebron A Sport and a Pastime door James Salter en je hebt een echt meesterwerk in handen, met op elke pagina een metaforische goudklomp, in tegenstelling tot de droge kost van Backer. Zie mijn oordeel aldaar. Bij Salter vind je echte gelaagdheid, met verfijnd weergegeven karakters. Deze Nederlandse “antwoordroman” (gaap, geeuw) met z’n “in zijn roman staat zus en zo maar dat klopt niet” en “in z’n memoires schreef Salter dat en dat maar dat is niet waar” kan niet in de schaduw staan.
Daarbij: er zit geen sprankje humor in. Niet in de dialogen, noch in de observaties, niet in de plot. Een zuur boek.
Het wachten is op een antwoord op Don Quichot, maar dan verteld door Dulcinea die helaas het verstand heeft van een keukenmeid en niet kan schrijven.
Backer kreeg vijf bolletjes in de NRC; de recensent kon zijn geluk niet op, zo lijkt het. Ik zou zeggen: lees de inspiratiebron A Sport and a Pastime door James Salter en je hebt een echt meesterwerk in handen, met op elke pagina een metaforische goudklomp, in tegenstelling tot de droge kost van Backer. Zie mijn oordeel aldaar. Bij Salter vind je echte gelaagdheid, met verfijnd weergegeven karakters. Deze Nederlandse “antwoordroman” (gaap, geeuw) met z’n “in zijn roman staat zus en zo maar dat klopt niet” en “in z’n memoires schreef Salter dat en dat maar dat is niet waar” kan niet in de schaduw staan.
Daarbij: er zit geen sprankje humor in. Niet in de dialogen, noch in de observaties, niet in de plot. Een zuur boek.
Het wachten is op een antwoord op Don Quichot, maar dan verteld door Dulcinea die helaas het verstand heeft van een keukenmeid en niet kan schrijven.
January 12, 2026
Boeiende antwoordroman op een boek van James Salter waarin een oudere Amerikaanse man als tijdverdrijf een jong meisje op sleeptouw neemt in het platteland van Frankrijk van begin jaren zestig. Janus (wiens naam maar twee letters verschilt van de naam van de schrijver) die terug- en vooruit kan kijken is haar leidsman in deze roman. In de verleden tijd het verhaal van die tijd maar nu beschreven vanuit het perspectief van het meisje. In de tegenwoordige tijd het verhaal van de vrouw die terugkijkt op die tijd.
Een coming of age verhaal van een tiener tegenover een felle aanklacht tegen de opvattingen over sex en relaties en vooral de manier waarop Salter zijn roman schrijft. Een gelaagde roman, stilistisch perfect, een verbluffend goed debuut!
Een coming of age verhaal van een tiener tegenover een felle aanklacht tegen de opvattingen over sex en relaties en vooral de manier waarop Salter zijn roman schrijft. Een gelaagde roman, stilistisch perfect, een verbluffend goed debuut!
February 17, 2026
Een mooie reactie op een Amerikaans boek uit de jaren ‘60. Een goede tegenhanger, vanuit het vrouwelijk perspectief verteld. Enerzijds een verdrietige coming of age, anderzijds een geslaagde machtsomkering in een ongelijke relatie. De geschiedenis heeft meer van dit soort ‘tegenpolen’ nodig. Backer schrijft prettig en daardoor leest het boek fijn. Soms is het wat clichématig, maar desondanks komt het naoorlogse Franse platteland mooi tot zijn recht.
May 9, 2026
Een bijzonder pijnlijk en beladen onderwerp: de liefdes- of eerder seksuele relatie tussen een oudere man en een erg jong meisje. Daarbij wordt het schrijnende verschil in perceptie en "machtsverhouding" tussen beide personages pijnlijk blootgelegd.
Tranen bij het lezen van dit boek? Helemaal niet... Ik ben er nog niet helemaal uit of dat een sterkte of net een gemis is. Het verhaal blijft zeker hangen door de thematiek, maar echt geraakt of ontroerd voelde ik me niet tijdens het lezen. De zakdoeken naast de zetel had ik uiteindelijk nodig voor mijn stevige verkoudheid.
Tranen bij het lezen van dit boek? Helemaal niet... Ik ben er nog niet helemaal uit of dat een sterkte of net een gemis is. Het verhaal blijft zeker hangen door de thematiek, maar echt geraakt of ontroerd voelde ik me niet tijdens het lezen. De zakdoeken naast de zetel had ik uiteindelijk nodig voor mijn stevige verkoudheid.
November 29, 2025
Boeiend boek over de relatie tussen een oudere man en een jonge vrouw vanuit het perspectief van de jonge vrouw. Er is veel over geschreven dus het verhaal kun je zelf opzoeken (of gewoon het boek lezen). De stijl beviel me, het heen en weer slingeren tussen heden en verleden, zijn boek en haar ervaringen. Ook de tijdsgeest speelt een rol: existentialisme, een ontluikende tiener, het maakt het boek nog gelaagder
March 17, 2026
Interessant concept, maar wel wat gekunsteld en uitleggerig hier en daar.
January 6, 2026
Vaak worden boeken met als thema een tijdelijke relatie van een oudere man met een meisje of zeer jonge vrouw beschreven vanuit het mannelijk perspectief die een mooi stikje vlees heeft waar hij zich tijdelijk aan kan laven zonder zoch ook maar te interesseren voor de mens in dat meisje. in dit boek wordt het perspectief omgedraaid en lees je hoeveel schade dit aanricht bij het slachtoffer.
Dus zeker een aanrader voor alle mannen!
Dus zeker een aanrader voor alle mannen!
February 17, 2026
Toch wel meeslepend, ondanks de ingewikkelde opzet: oudere vrouw vertelt wat ze zich herinnert van een affaire in haar jeugd en over hoe ze daar nu op terugkijkt, in het licht van het boek dat de toenmalige minnaar over hun roadtrip schreef. Fijne milde toon. Anno 2026 kan een affaire tussen een jong kansarm meisje en een rijke tweemaal zo oude Amerikaan op veel afkeuring rekenen. Anne Mieke Backer weet buiten het oordeel te blijven. Dat doet ze door ze alle personages in al hun ingewikkeldheid werkelijk tot leven te brengen. Wat me bevalt is de zelfbewustheid van het jonge meisje dat met het weinige dat ze heeft vooruit moet zien te komen. Ze wórdt niet alleen gebruikt, ze gebruikt zelf ook (en houdt van hem).
Als reactie op mijn moeder nam ik mij juist voor om nooit te leren typen. Een vrouw die kon typen zou altijd andermans brieven uitwerken, andermans woorden, andermans gedachten. Dat leek mij geen zelfstandigheid. Dan nog liever boerin zoals mijn oma. Ik geloofde toen nog, zoals veel jonge vrouwen, dat ik persoonlijke keuzes kon maken, maar achteraf blijkt ons leven vaak een weerwoord te zijn op dat van onze moeders.
Als reactie op mijn moeder nam ik mij juist voor om nooit te leren typen. Een vrouw die kon typen zou altijd andermans brieven uitwerken, andermans woorden, andermans gedachten. Dat leek mij geen zelfstandigheid. Dan nog liever boerin zoals mijn oma. Ik geloofde toen nog, zoals veel jonge vrouwen, dat ik persoonlijke keuzes kon maken, maar achteraf blijkt ons leven vaak een weerwoord te zijn op dat van onze moeders.
March 12, 2026
Ik heb dit boek als aanrader van mijn docent moeten lezen, ik vond het boek prima maar ongeveer 3/4 van het boek was best langdradig en er zat echt te veel smut in. Zelf hou ik niet heel veel van literatuur, maar dit boek was best prima! Wel vond ik de laatste 75 pagina’s wel leuk, vanaf dit moment verhuist ze naar New York en gaat de Amerikaan dood.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 25, 2025
Anne Mieke Backer is een veelzijdige maker: ze schreef eerder boeken over landschapshistorie en architectuur, en werkte ook als beeldend kunstenaar. Met Ik was dat meisje waagt ze zich voor het eerst aan een roman. Dat maakt dit boek extra interessant: je voelt dat ze vanuit een andere discipline komt, waardoor haar blik op literatuur fris en eigenzinnig is.
Het verhaal draait om een jonge Franse vrouw die in de jaren ’60 een intense relatie beleeft met een oudere Amerikaanse schrijver. Jaren later leest ze zijn roman, waarin hij hun tijd samen heeft verwerkt – maar vanuit zijn perspectief, en met een versie van haar die nauwelijks lijkt op wie ze werkelijk was. Backer laat zien hoe herinneringen en fictie botsen: wat voor hem een spel of tijdverdrijf was, voelde voor haar als een levensbepalende ervaring. Dat spanningsveld maakt het boek rauw en confronterend.
Backers stijl is beeldrijk en soms bijna essayistisch. Ze schrijft niet rechttoe-rechtaan, maar verweeft observaties en reflecties door de scènes heen. Dat geeft diepte, maar kan ook traag aanvoelen; sommige passages lijken meer op een analyse dan op een romanfragment. De personages zijn gelaagd: de vrouw krijgt eindelijk een stem en wordt neergezet als iemand die zoekt naar grip op haar verleden. De Amerikaan blijft daarentegen wat afstandelijk en mist nuance – wat misschien bewust zo is, maar toch een gemiste kans om hem meer menselijkheid te geven.
Het boek geeft een krachtig tegenverhaal bij een klassieke roman (Spel en tijdverdrijf van James Salter) en zet de vrouwelijke ervaring centraal. Dat voelt vernieuwend en noodzakelijk.
Ik was dat meisje is een gedurfde, gelaagde roman die de stem van een vergeten vrouw terugbrengt – niet perfect in uitvoering, maar wel indrukwekkend in intentie.
Het verhaal draait om een jonge Franse vrouw die in de jaren ’60 een intense relatie beleeft met een oudere Amerikaanse schrijver. Jaren later leest ze zijn roman, waarin hij hun tijd samen heeft verwerkt – maar vanuit zijn perspectief, en met een versie van haar die nauwelijks lijkt op wie ze werkelijk was. Backer laat zien hoe herinneringen en fictie botsen: wat voor hem een spel of tijdverdrijf was, voelde voor haar als een levensbepalende ervaring. Dat spanningsveld maakt het boek rauw en confronterend.
Backers stijl is beeldrijk en soms bijna essayistisch. Ze schrijft niet rechttoe-rechtaan, maar verweeft observaties en reflecties door de scènes heen. Dat geeft diepte, maar kan ook traag aanvoelen; sommige passages lijken meer op een analyse dan op een romanfragment. De personages zijn gelaagd: de vrouw krijgt eindelijk een stem en wordt neergezet als iemand die zoekt naar grip op haar verleden. De Amerikaan blijft daarentegen wat afstandelijk en mist nuance – wat misschien bewust zo is, maar toch een gemiste kans om hem meer menselijkheid te geven.
Het boek geeft een krachtig tegenverhaal bij een klassieke roman (Spel en tijdverdrijf van James Salter) en zet de vrouwelijke ervaring centraal. Dat voelt vernieuwend en noodzakelijk.
Ik was dat meisje is een gedurfde, gelaagde roman die de stem van een vergeten vrouw terugbrengt – niet perfect in uitvoering, maar wel indrukwekkend in intentie.
January 17, 2026
Prachtig geschreven verhaal, over de liefde van een jong meisje en een Amerikaanse soldaat. De vertelperspectieven vanuit haar jonge jaren en haar oudere zelf die terugkijkt zijn interessant.
Ze kijkt terug op haar eigen ervaringen en hoe die door een ander zijn opgeschreven. En die ander heeft haar daarmee verwond. Daarmee wordt het een aanklacht tegen de veel oudere man die het jonge meisje twee keer in zijn macht heeft. Eén maal tijdens de relatie die ongelijkwaardig is, en een tweede keer via zijn roman.
De metaforen zijn prachtig, ik heb veel zinnen onderstreept. Het tempo paste wonderwel bij de reflectie van het meisje, een verhaal dat meanderde zoals het zachte zonlicht door de bomen werd gefilterd.
Het is pijnlijk en ontroerend hoe ze opgroeit, zichzelf ontdekt, en tegelijkertijd haar moeder beter gaat begrijpen gedurende deze periode. Daarmee krijgt de rol van de vrouw nog meer diepte, de ervaringen van haar oma, haar moeder, haarzelf en uiteindelijk de verwijzing naar haar dochter en kleindochters onderstrepen dat daar nog veel te winnen valt.
Interessante verwijzingen naar existentialisme, iets wat het meisje verwerpt, terwijl de inzichten van de Beauvoir over de positie van de vrouw en impact of haar seksualiteit ook heel nuttig hadden kunnen zijn.
De seksuele voorlichting voegt voor mij niet veel toe, had korter gekund.
Ze kijkt terug op haar eigen ervaringen en hoe die door een ander zijn opgeschreven. En die ander heeft haar daarmee verwond. Daarmee wordt het een aanklacht tegen de veel oudere man die het jonge meisje twee keer in zijn macht heeft. Eén maal tijdens de relatie die ongelijkwaardig is, en een tweede keer via zijn roman.
De metaforen zijn prachtig, ik heb veel zinnen onderstreept. Het tempo paste wonderwel bij de reflectie van het meisje, een verhaal dat meanderde zoals het zachte zonlicht door de bomen werd gefilterd.
Het is pijnlijk en ontroerend hoe ze opgroeit, zichzelf ontdekt, en tegelijkertijd haar moeder beter gaat begrijpen gedurende deze periode. Daarmee krijgt de rol van de vrouw nog meer diepte, de ervaringen van haar oma, haar moeder, haarzelf en uiteindelijk de verwijzing naar haar dochter en kleindochters onderstrepen dat daar nog veel te winnen valt.
Interessante verwijzingen naar existentialisme, iets wat het meisje verwerpt, terwijl de inzichten van de Beauvoir over de positie van de vrouw en impact of haar seksualiteit ook heel nuttig hadden kunnen zijn.
De seksuele voorlichting voegt voor mij niet veel toe, had korter gekund.
May 2, 2026
De constructie van dit boek vond ik in het begin wat lastig. Het ik-verhaal van een vrouw die terugkijkt op haar jongere jaren worden afgewisseld met beschrijvingen van het meisje en haar Amerikaanse vriend in Franse plaatsen. Waarom precies? Dat ik het boek waarop dit een weerwoord zou zijn niet kende, zat me eerst ook wat in de weg.
Maar toen ik dat losliet, ging het me boeien. Ik herkende de beschreven plaatsen van vakanties, dat was alleen al leuk. Maar de blik van het Franse meisje, die lichtspottend naar haar francofiele vriend kijkt, gaf het een extra laag. En dat gold nog meer voor haar coming-of-age. Hoe kijkt de wereld, en vooral mannelijke helft, naar haar? Wat projecteren ze op haar? En wat kiest zij zelf, wat weet ze, waar worstelt ze mee? Niet zwart-wit, maar in veel verschillende tinten.
Een object dat niet serieus wordt genomen, wordt een serieus subject van een roman. Zonder gêne, met compassie. Heel knap gedaan en ik voel geen enkele behoefte meer om James Salter te lezen ;) "Ik was dat meisje" kan prima op eigen benen staan.
Maar toen ik dat losliet, ging het me boeien. Ik herkende de beschreven plaatsen van vakanties, dat was alleen al leuk. Maar de blik van het Franse meisje, die lichtspottend naar haar francofiele vriend kijkt, gaf het een extra laag. En dat gold nog meer voor haar coming-of-age. Hoe kijkt de wereld, en vooral mannelijke helft, naar haar? Wat projecteren ze op haar? En wat kiest zij zelf, wat weet ze, waar worstelt ze mee? Niet zwart-wit, maar in veel verschillende tinten.
Een object dat niet serieus wordt genomen, wordt een serieus subject van een roman. Zonder gêne, met compassie. Heel knap gedaan en ik voel geen enkele behoefte meer om James Salter te lezen ;) "Ik was dat meisje" kan prima op eigen benen staan.
December 27, 2025
Super super super mooi. En feministisch! Pak je plek. Het einde vond ik ook erg mooi.
“Een vrouw die kon typen zou altijd andermans brieven uitwerken, andermans woorden, andermans gedachten.”
“Feiten kunnen niet veranderen, maar wel het verhaal dat zij vertellen zodra een nieuwe getuige het woord neemt.”
“De ex-Yalestudent logeerde in het oude deel van de stad in een huis dat vlak bij de Romeinse wal stond en schuilging achter een tuinmuur waar de takken van een majestueuze ceder overheen hingen.”
“Ze is slim genoeg om bang te zijn dom gevonden te worden.”
“De bibliotheek werd een plek waar ik meende iets te kunnen leren.”
“Als hij ligt ziet ze dat zijn piemel blijft drijven. Ze wist niet dat piemels dreven, lichaamsdelen waar doorgaans zoveel gewicht aan wordt toegekend.”
“Bibliotheken zijn een soort tempels, dat had ik al begrepen.”
“Wat het vrouwengroepje in werkelijkheid bindt is hun stilzwijgende aanvaarding van het bestaan van alledag.”
“Een vrouw die kon typen zou altijd andermans brieven uitwerken, andermans woorden, andermans gedachten.”
“Feiten kunnen niet veranderen, maar wel het verhaal dat zij vertellen zodra een nieuwe getuige het woord neemt.”
“De ex-Yalestudent logeerde in het oude deel van de stad in een huis dat vlak bij de Romeinse wal stond en schuilging achter een tuinmuur waar de takken van een majestueuze ceder overheen hingen.”
“Ze is slim genoeg om bang te zijn dom gevonden te worden.”
“De bibliotheek werd een plek waar ik meende iets te kunnen leren.”
“Als hij ligt ziet ze dat zijn piemel blijft drijven. Ze wist niet dat piemels dreven, lichaamsdelen waar doorgaans zoveel gewicht aan wordt toegekend.”
“Bibliotheken zijn een soort tempels, dat had ik al begrepen.”
“Wat het vrouwengroepje in werkelijkheid bindt is hun stilzwijgende aanvaarding van het bestaan van alledag.”
March 30, 2026
Ik was dat meisje komt voor mij hard binnen. Het is rauw, eerlijk en nergens verhullend en juist dat maakt indruk. Je wordt als lezer meegenomen in een werkelijkheid die ongemakkelijk is, maar die je niet kunt negeren.
Wat mij vooral raakt, is de kwetsbaarheid en openheid, zonder dat het geforceerd overkomt.
De kracht zit in het feit dat het verhaal verteld wordt zoals het is, eerlijk en zonder opsmuk. Tegelijkertijd merk ik dat het daardoor minder gelaagd voelt.
Er zit duidelijk kracht in het verhaal en in het delen ervan. Dat verdient respect. Maar juist omdat het zo’n belangrijk en intens onderwerp is, verwacht je soms nét iets meer opbouw of nuance in de uitwerking.
Het is geen boek dat je gedachteloos leest, soms moet je het bewust even neerleggen want het vraagt iets van je. En misschien is dat uiteindelijk ook precies de bedoeling: dat het schuurt, raakt en je aan het denken zet, ook al is het niet in alles perfect uitgewerkt.
Wat mij vooral raakt, is de kwetsbaarheid en openheid, zonder dat het geforceerd overkomt.
De kracht zit in het feit dat het verhaal verteld wordt zoals het is, eerlijk en zonder opsmuk. Tegelijkertijd merk ik dat het daardoor minder gelaagd voelt.
Er zit duidelijk kracht in het verhaal en in het delen ervan. Dat verdient respect. Maar juist omdat het zo’n belangrijk en intens onderwerp is, verwacht je soms nét iets meer opbouw of nuance in de uitwerking.
Het is geen boek dat je gedachteloos leest, soms moet je het bewust even neerleggen want het vraagt iets van je. En misschien is dat uiteindelijk ook precies de bedoeling: dat het schuurt, raakt en je aan het denken zet, ook al is het niet in alles perfect uitgewerkt.
January 16, 2026
Het boekconcept is origineel. Een jonge vrouw beleeft in Frankrijk (Morvan-regio) een voor haar intense relatie met een daar verblijvende Amerikaan. Die schrijft vijf jaar later over zijn beleving een boek. Als de vrouw later dat boek leest, schrijft ze haar verhaal dat minstens wat extra dimensies en cachet geeft aan dit gemeenschappelijk (en deels ook niet zo gemeenschappelijk) wedervaren.
De korte hoofdstukken, geënt op een locatie, geven gebeurtenissen en herinneringen weer en sprongen in de tijd. Het is een mooi geschreven boek; en toch bleef het echt kleven voor mij om een of andere reden achterwege.
De korte hoofdstukken, geënt op een locatie, geven gebeurtenissen en herinneringen weer en sprongen in de tijd. Het is een mooi geschreven boek; en toch bleef het echt kleven voor mij om een of andere reden achterwege.
March 21, 2026
Sterke roman als ‘antwoord’ op James Salters ‘A Sport and a Pastime’ uit 1967. In dat boek beschrijft Salter de verhouding tussen een Amerikaanse ex-student die een poos in Frankrijk rondreist met een jong Frans meisje uit Autun. Ik heb dat boek nooit gelezen maar ik vind de ‘reactie’ van Backer ijzersterk. Geheel geschreven vanuit het jonge meisje, bijna 18, dat haar lichaam en seksualiteit ontdekt en onderzoekt. Ze geniet van zichzelf en van de verhouding met de oudere man, met wie ze rondreist in een opvallende ‘Delage’. Voor haar is dit de realiteit en hoewel ze al snel beseft dat het tijdelijk zal zijn, geeft ze zich er helemaal aan over.
Backer beschrijft de gevoeligheid van het meisje in een wat onderkoelde stijl, met een zekere afstand. Dat maakt gek genoeg dat ik er helemaal bij kon blijven en volledig geloofde in hoe dit prille leven verliep. Ook de blik op haar latere leven geloof je zonder meer; precies zó kan een leven verlopen.
Backer beschrijft de gevoeligheid van het meisje in een wat onderkoelde stijl, met een zekere afstand. Dat maakt gek genoeg dat ik er helemaal bij kon blijven en volledig geloofde in hoe dit prille leven verliep. Ook de blik op haar latere leven geloof je zonder meer; precies zó kan een leven verlopen.
April 7, 2026
Het idee achter ‘Ik was dat meisje’ is interessant: een jonge Franse vrouw kijkt terug op een relatie met een oudere Amerikaanse schrijver. Jaren later leest ze zijn boek over die tijd, maar daarin herkent ze zichzelf bijna niet. Dat verschil tussen hoe zij het beleefde en hoe hij het opschrijft, is sterk en soms best pijnlijk om te lezen.
Toch snap ik de hype niet helemaal. De schrijfstijl is mooi, maar ook best zwaar en soms wat traag. Het voelt af en toe meer als nadenken over het verhaal dan als een echt verhaal dat je meesleept. Daardoor vond ik het niet altijd even makkelijk om erin te blijven.
De vrouw in het boek krijgt echt een stem, De man blijft juist wat oppervlakkig, en dat vin ik jammer. Al met al is het een bijzonder en goed bedacht boek, maar voor mij niet zo indrukwekkend als ik had verwacht.
⭐️⭐️⭐️
Toch snap ik de hype niet helemaal. De schrijfstijl is mooi, maar ook best zwaar en soms wat traag. Het voelt af en toe meer als nadenken over het verhaal dan als een echt verhaal dat je meesleept. Daardoor vond ik het niet altijd even makkelijk om erin te blijven.
De vrouw in het boek krijgt echt een stem, De man blijft juist wat oppervlakkig, en dat vin ik jammer. Al met al is het een bijzonder en goed bedacht boek, maar voor mij niet zo indrukwekkend als ik had verwacht.
⭐️⭐️⭐️
February 25, 2026
Interessant verhaal over een 16 jarig meisje die zich wil ontworstelen aan haar plattelandsomgeving. Haar seksuele ontwikkeling die tot bloei komt in relatie met een volwassen Amerikaanse man met wie ze op roadtrip door Frankrijk gaat. En die haar achterlaat. Hij schrijft later een erotische roman over deze periode, die wereldwijd gelezen wordt, waardoor zij zich verwond voelt. Deze roman is een reactie op de zijne, vanuit haar perspectief. Mooi boek alleen soms verloor ik mijn aandacht wat waardoor ik het geen 5 sterren geef. Wel 5 sterren voor t idee!
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 5, 2026
Indrukwekkende roman. Door verschillende lenzen word je als lezer meegenomen in een relatie tussen een oudere Amerikaanse man en een jong Frans provinciaals meisje. De tijdgeest van begin jaren 60 wordt perfect weergegeven. De relatie tussen de twee hoofdpersonen ontwikkelt zich in prachtig en beeldend taalgebruik. Na het einde van de relatie laten ze elkaar nooit meer echt los. Waanzinnig debuut.
March 10, 2026
Ghoh.
Het is een hervertelling van Salter (een groot deel van het boek bestaat trouwens uit flarden hervertelde Salter), vanuit het standpunt van het meisje, en waarbij geen enkel cliché wordt gespaard. Het was, in deze geforceerde uitvoering, een beetje saai en veel te belerend ook; er werd voortdurend met het vingertje gezwaaid.
Alle punten voor het concept (het boek van Salter kan zo’n tegengewicht wel gebruiken!), maar de uitwerking laat te wensen over.
Het is een hervertelling van Salter (een groot deel van het boek bestaat trouwens uit flarden hervertelde Salter), vanuit het standpunt van het meisje, en waarbij geen enkel cliché wordt gespaard. Het was, in deze geforceerde uitvoering, een beetje saai en veel te belerend ook; er werd voortdurend met het vingertje gezwaaid.
Alle punten voor het concept (het boek van Salter kan zo’n tegengewicht wel gebruiken!), maar de uitwerking laat te wensen over.
April 5, 2026
Matig boek. Soms mooi geschreven, maar ook heel platte zinnen. Ook is er sprake van ongeloofwaardige plotlijnen. Voor mij is het niet duidelijk waarom deze vorm is gekozen. En waarom James Salter zo uitdrukkelijk genoemd wordt. Het was in mijn ogen sterker geweest als ze een roman had geschreven met zijn roman als inspiratiebron, maar zonder dat te bemoeien. Het boek zorgde wel voor een mooie discussie in de leesclub.
Displaying 1 - 30 of 48 reviews