Mia reist naar Tasmanië om Jo te bezoeken, de enige bij wie ze zich als kind veilig voelde. Jo is verlamd na een beroerte en kan niet meer praten. Mia vermoedt dat er meer aan de hand is, zeker wanneer ze ontdekt dat Jo betrokken was bij een actiegroep tegen de bouw van een luxehotel waar ooit een berucht jongensinternaat stond. Mia’s broer Max woonde een tijd op dat internaat. Hij heeft inmiddels een boek geschreven over zijn jeugd, waardoor alles wat Mia dacht te weten over haar eigen verleden in een ander licht komt te staan.
Het verleden blijkt nog springlevend. Mia gaat op onderzoek uit en raakt verstrikt in een web van manipulatie en leugens. Een duister geheim dringt zich met geweld naar de oppervlakte.
Jij bent het licht is een échte Marion Pauw. Een zintuiglijke psychologische thriller over familie, schuld en waarheid – in de beklemmende traditie van de Pauw-klassiekers Vogeleiland en Daglicht.
Mia reist naar Tasmanië om Jo te bezoeken, de enige bij wie ze zich als kind veilig voelde. Jo is verlamd na een beroerte en kan niet meer praten. Mia vermoedt dat er meer aan de hand is, zeker wanneer ze ontdekt dat Jo betrokken was bij een actiegroep tegen de bouw van een luxehotel waar ooit een berucht jongensinternaat stond.
Mia’s broer Max woonde een tijd op dat internaat. Hij heeft inmiddels een boek geschreven over zijn jeugd, waardoor alles wat Mia dacht te weten over haar eigen verleden in een ander licht komt te staan. Het verleden blijkt nog springlevend.
Mia gaat op onderzoek uit en raakt verstrikt in een web van manipulatie en leugens. Een duister geheim dringt zich met geweld naar de oppervlakte.
Dit verhaal heeft twee verhaallijnen. Zo volgen we Mia, die naar Tasmanië reist om Jo te bezoeken. Ze is daar als kind opgegroeid en Jo was een hele lieve vrouw waarbij ze altijd terecht kon. Alleen heeft Jo een beroerte gehad en kan ze niet meer praten.
Ook is ze weer terug naar Tasmanië gekomen om achter de waarheid van vreselijke dingen te komen. Gebeurtenissen waar haar broer Max mee te maken heeft gehad.
Max is het andere personage waar je heel veel over te weten komt. Je leest over vroeger. De opvoeding van Mia en hem. Hoe hij naar het internaat gestuurd wordt en daar dus uiteindelijk vreselijke dingen heeft moeten meemaken en heeft ondergaan.
Vooral deze stukken vond ik erg heftig en heel boeiend om te lezen. Ook de zoektocht van Mia was natuurlijk interessant, maar de stukken met Max maakten veel indruk. Het blijkt dat er een hoop leugens boven water komen.
Ik vond dit een meeslepend verhaal. Het is een psychologische thriller, maar het bevat ook genoeg drama. Het verhaal is langzaam opbouwend, maar enorm prettig om te lezen en het bleef eigenlijk continu boeiend. De afwisseling tussen Mia en Max was ook heel fijn.
Marion Pauw schrijft altijd erg fijne verhalen en ik kijk nu al uit naar haar volgende boek!
Jij bent het licht is een goed gelukt en spannend boek met een originele invalshoek en een sterk plot. Marion Pauw zorgt voor een knappe meerlagigheid door de emotionele ontwikkeling van de hoofdpersoon samen op te laten lopen met het boek dat haar broer heeft geschreven over zijn jeugd. De dynamiek tussen broer en zus is heel ingewikkeld en zowel thuis als op het internaat waar broer Max heeft gezeten gaat heel veel mis. Niet een klein beetje, maar zeer escalerend.
Vanuit twee verschillende perspectieven wordt het verhaal verteld, terwijl er tegelijkertijd ook nog een spannend plot in het boek verweven zit. Met stiekeme briefjes en andere rare, wat onverklaarbare gebeurtenissen. Pauw schrijft als een trein: je dendert door het boek, het is erg prettig geschreven.
Je zou je af kunnen vragen of alle gebeurtenissen even realistisch zijn, maar Pauw maakt er ontegenzeggelijk een geloofwaardig boek van. En het is gewoon ronduit knap om een verhaal vanuit twee perspectieven te vertellen én er ook nog een spannend verhaal doorheen te vlechten, terwijl het boek heel makkelijk leest. Vakwerk!
Ik had nog nooit iets van Marion Pauw gelezen, dus het werd eens tijd! Maar ik ben helemaal overrompeld! Het boek geeft me helemaal de kriebels. De wisselingen van perspectief zijn perfect getimed en geven precies genoeg informatie om het sluimerend spannend te houden. En wat een heftig verhaal. Met een heftige climax aan het eind. Wat ik ook heel goed vond gedaan is hoe de hoofdpersoon Mia in twee werelden leeft. Ze is nu in Tasmanië waar ze in het verleden is opgegroeid. En ze woont tegenwoordig al lang in Nederland waar ze getrouwd is en kinderen heeft. Maar tijdens het boek lijken zij meer verleden omdat ze zo ver weg zijn in haar gedachten en qua afstand. Wat herinneringen met je kunnen doen. Tasmanië lijkt me ook prachtig.
Hakkelend begin, maar nieuwsgierigheid aanwakkerend vervolg. Onrealistisch einde. Mogelijke waarheid van de kern van het verhaal maakt het spannend goed.
Zowel het begin als eind ging het verhaal mij te snel. Daardoor aan het begin weinig sympathie voor de hoofdpersoon Mia kunnen opbouwen en wat losse eindjes voor mijn gevoel.
Middenstuk leest echter prettig, spannend ook. Mede dankzij de afwisseling tussen personages.
Dit is het vierde boek dat ik lees van deze Nederlandse auteur.
Mia heeft haar leven opgebouwd in Nederland, in de voetsporen van haar ouders maar een deel van haar jeugd bracht ze door in Tasmanië. Wat ze zich daarvan herinnert is enerzijds de momenten met haar buurvrouw Jo maar anderzijds dat ze bang was en zich schaamde voor haar broer Max. Omdat Max “onhandelbaar” was volgens hun ouders werd Max echter naar een internaat gestuurd. Voor Mia een hele opluchting.
Later verhuisde het hele gezin terug naar Nederland maar het contact met Max - die ook mee kwam - werd echter nooit meer hersteld. Mia heeft intussen zelf een gezin en heeft het bedrijf van haar ouders overgenomen. Plots brengt Max echter een boek uit over zijn jeugd in het helse internaat. Mia wil niks van het boek weten en vertrekt hals over kop naar Tasmanië. Ze hoopt Jo terug te zien maar in de plaats komt ze terecht in een wespennest en gaat ze op onderzoek uit naar wat er zich destijds allemaal heeft afgespeeld. Maar daar lijkt iemand het niet eens mee te zijn.
Dit is zo’n boek dat je meteen vastgrijpt. Een meeslepend boek dat ook een echte pageturner werd naarmate het verhaal vorderde. Een literaire thriller of een spannende roman, het is een beetje van beide. Vooral de opbouw leest eerder als een roman maar naar het einde toe wordt het echt spannend.
Daarnaast slaagde de auteur er ook in om mij echt mee te nemen naar Tasmanië. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn kennis hierover enorm beperkt was. Toch zie ik het eiland voor mij.
Dit boek heeft mij enorm verrast! Dat Marion Pauw kan schrijven, wist ik uiteraard al van haar vorige boeken, maar ook dit boek was weer een origineel verhaal.
“Wie zou ik zijn geweest als ik niet had hoeven pleasen? Als ik mezelf niet had hoeven vervormen, als er ruimte was geweest voor wie ik werkelijk ben? Als ik zelf had mogen nadenken, had mogen voelen, had mogen ontdekken wie ik ben, wat ik wil, waar ik blij van word en waarvan niet?”
Een heel indrukwekkend en aangrijpend verhaal. Zou waargebeurd kunnen zijn. En zo invoelend en boeiend geschreven… Maar het laatste hoofdstuk lijkt wel door iemand anders geschreven en afgeraffeld te zijn. Het past totaal niet bij het hoge niveau dat het hele boek verder heeft. Alle eindjes blijven open, dus ik blijf met veel vragen zitten… heel jammer, vandaar toch echt een ster minder dan ik van plan was te geven toen ik nog volop in het verhaal zat. Op wie slaat de titel? Wie is het licht? Geen idee…
Het geordende leven van Mia wordt bruut verstoord als haar broer Max een onthullend boek publiceert over hun jeugd. Max was het lastige kind dat altijd alle aandacht opeiste en het gezinsleven ontwrichtte. Voor Mia voelde het als een bevrijding toen hun ouders hem naar een internaat stuurden, het beruchte St. Bartholomew’s. Ze had geen idee welk wreed regime haar broer daar te wachten stond, en eigenlijk wil ze dat nog steeds niet weten. Om aan het boek – en de waarheid – te ontsnappen reist Mia naar haar geboortegrond, Tasmanië. Daar stuit ze op de duistere erfenis van St. Bartholomew’s, dat opnieuw in de belangstelling staat. Terwijl ze op onderzoek uitgaat, raakt Mia verstrikt in een web van manipulatie en leugens. Een duister geheim dringt zich met geweld naar de oppervlakte.
Marion Pauw had mij in haar eerder werk meteen beet, ik werd gepakt door haar vlotte pen en de boeken bleven altijd even nazinderen. Tijdens ons weekendje Amsterdam sprong "Jij bent het licht" mij al snel in het oog in de prachtige boekhandels die de stad rijk is.
Mia kleurt altijd binnen de lijntjes, het kind die altijd de juiste keuzes maakt en aan ieders verwachtingen voldoet. Maar dan heb je Max, de rebel, de jongen die zich steevast in nesten werkt. Op een dag komt er geen scheldtirade meer ... want hun ouders hebben beslist dat Max weggaat.
Terwijl Mia geniet van de liefde & zorg van de buurvrouw, de prachtige natuur in Tasmanië en de heerlijke zorgeloosheid dat elk kind verdient gaat het er in St. Bartholomew’s een pak ruwer aan toe. Max leert al snel dat dit geen school is waar hij aan zijn toekomst kan werken maar dat het erop aankomt dat je leert te overleven.
Jaren later wil Max zijn verhaal delen met de wereld en de waarheid vertellen over zijn tijd binnen de muren van het gerespecteerde internaat. Mia ziet dit als een zoveelste schreeuw om aandacht en is niet van plan om het boek te lezen. Toch reist het met haar mee richting haar geboortegrond en kan ze het gewicht van haar jeugd niet langer negeren.
Marion Pauw zorgt voor een treffend tegenwicht, want je krijgt zowel het perspectief van Mia als van Max mee. De levens van beide kinderen konden niet meer van elkaar verschillen en ze keken elk door een andere bril naar hun disfunctioneel gezin.
Die complexe relaties, het gevoel van niet gewenst te zijn en de coping mechanismen die kinderen in nood zichzelf aanleren worden zo beeldend neergeschreven. Psychologie, trauma en spanning gaan hand in hand in dit boek en lijken pijnlijk echt.
Marion Pauw ademt Tasmanië en dat voel je op elke bladzijde, ze kent de natuur en de daarbijhorende uitdagingen. Typische feiten zoals de roadkill en de allesoverheersende vochtigheid maar het boek getuigt ook van een diep respect voor de eerste bewoners van de streek "De Aboriginals". Heel fijn dat een stukje Marion zo vervat zit tussen de regels van dit boek.
Wat ik meeneem uit "Jij bent het licht" is dat kinderen met de juiste aanpak én als er iemand onvoorwaardelijk in ze gelooft ... kunnen stralen door het licht dat je in hen ontsteekt.
⭐️⭐️⭐️⭐️ Bedankt @vbkbelgie voor het digitale recensie exemplaar
Marion Pauw is auteur en scenarist. Ze woont in Nederland, maar groeide op in Tasmanië. Daar komt ook de inspiratie voor dit nieuwe boek Jij bent het licht vandaan.
Mia heeft haar verleden achter zich gelaten en een nieuw leven opgebouwd met haar gezin. Dat verandert wanneer haar broer Max, met wie ze al jarenlang geen contact meer heeft, een boek uitbrengt over zijn verleden. Mia weigert het boek te lezen, maar de nood aan een pauze dringt zich op. Ze reist terug naar haar geboortedorp in Tasmanië, waar ze rust hoopt te vinden bij haar vroegere buurvrouw Jo, die ze altijd als een tweede moeder heeft beschouwd. Mia wordt echter niet zo warm verwelkomd en in plaats van een time-out voor zichzelf, komt ze terecht in een wespennest aan vragen en twijfels. Deze blijken te leiden naar het internaat waar haar broer Max vroeger heeft verbleven, maar waarvan ze nooit heeft geweten wat er aan de hand was. Een duister geheim komt naar de oppervlakte en dreigt haar compleet te versmachten.
Jij bent het licht start met het perspectief van Mia in de ik-vorm. De schrijfstijl is overwegend beschrijvend, waarbij het heden vlot afwisselt met het verleden. Dit laatste uit zich in de vorm van herinneringen. Mia voert als het ware uitgebreide monologen op. Er zijn heel wat wendingen in de memoires, waardoor het tempo hoog ligt en het verhaal vlot leest. De locatie verplaatst zich al snel naar Tasmanië, waar Mia is opgegroeid. De lezer krijgt een eerste inkijk in Mia’s verleden en het functioneren van haar gezin. Dat brengt een tweede perspectief in beeld: dat van haar broer Max, geschreven in de derde persoon. De hoofdstukken over Max gaan over het verleden en bouwen chronologisch op. De focus ligt op de gebeurtenissen binnen het internaat. Deze inhoud is absoluut niet voor gevoelige lezers. Marion Pauw slaagt erin de wantoestanden levendig en emotioneel diepgaand te beschrijven. Het onheilspellende gevoel dat van bij het begin aanwezig is, bouwt op naar onderhuidse spanning en kent zijn toppunt in een erg beklemmende sfeer die onrecht aankaart op een niet mis te verstane wijze. Dit verhaal komt binnen. De lezer wordt ook meegenomen in de beleving van Mia. Aanvankelijk gaat dit over haar terugkeer naar haar geboortedorp, een bezoek bij haar vroegere buurvrouw met wie ze een zeer goede band had. Hun gedeelde liefde voor de natuur komt aan bod en geeft een mooi sfeerbeeld. Dit verschuift echter naar twijfels en vragen over wat haar broer Max destijds is overkomen. De psychologische impact wordt eveneens treffend neergezet. Het contrast met Mia’s eerdere mijmeringen is groot. De rustgevende invloed van de natuur maakt drastisch plaats voor twijfel, ongeloof, verraad, schuld en paranoia. De auteur heeft geen grote plottwist nodig, want dit verhaal zit boordevol straffe wendingen. Naar het einde van het verhaal toe komt er nog actiespanning bij, waarmee elke laag van thrillergehalte is doorlopen. Vooral de psychologische impact van het totale verhaal is zeer sterk en plaatst Marion Pauw zonder twijfel aan de top van de psychologische literatuur. Jij bent het licht is een schokkend boek met meerdere lagen spanning en een aanrader voor de liefhebbers van psychologische verhalen die blijven nazinderen.
Bedankt, VBK België voor het recensie-exemplaar. Beoordeling: 4,5*
Wat een boek. Jij bent het licht liet me na het lezen sprakeloos achter en dat gebeurt niet erg vaak bij een thriller. Een eerste kennismaking is altijd afwachten, maar dit boek heeft de verwachtingen ruimschoots overtroffen.
Tijdens een doodgewone tv-avond ziet Mia plots haar broer in een programma verschijnen om te vertellen over zijn net verschenen boek. Eerder had zij wel het manuscript ontvangen, maar daar had ze gezien hun slechte band geen aandacht aan besteed.
Max schrijft over de traumatische ervaringen die zich tijdens zijn jeugd afspeelden. Hij werd omwille van zijn gedrag naar een internaat gestuurd. Voor Mia en haar ouders voelde dat toen als een opluchting omdat de thuissituatie onhoudbaar werd.
Samen met haar ouders werkt ze in het familiebedrijf. Sinds de uitzending is alle aandacht op hen gericht. Dat zorgt voor een gespannen sfeer en haar ouders weten geen blijf meer met zichzelf. Door de huidige situatie boekt Mia impulsief een ticket naar Tasmanië.
Mia hoopt hiermee rust te krijgen, maar daar lijkt ze niet in te gaan slagen. St. Bartholomew’s, waar haar broer naartoe werd gestuurd, komt opnieuw in de media door de plannen van een projectontwikkelaar.
Haar reis verandert meer en meer in een confronterende zoektocht naar zichzelf én naar de waarheid. Wat boven water komt, is een duister geheim. Dat maakt het met momenten zwaar, maar ook net heel intrigerend.
Marion hanteerde een aangename en met momenten prachtige schrijfstijl die ik zelden tot nooit bij een thriller zag. Ze weet bijvoorbeeld de gevoelens en gedachten van Mia heel treffend, mooi en eerlijk te verwoorden. Bovendien brengt de auteur haar personages echt tot leven, alsof je ze zo tegen het lijf zou kunnen lopen.
Op een gegeven moment wordt er een tweede vertelperspectief toegevoegd. Dat heeft me op een positieve manier verrast omdat ik dit niet had verwacht. Het zorgde zeker voor extra diepgang en voor mij persoonlijk kwam het verhaal hiermee nog beter tot zijn recht.
Jij bent het licht is een verhaal dat me vanaf de eerste woorden in zijn greep hield en waar ik alleen maar enorm positief over kan zijn. Het is een krachtig en pakkend verhaal met een perfect opgebouwde spanningsboog. Deze thriller is er eentje die heel vlot las en nadien bleef nazinderen.
Dit was dan wel de eerste kennismaking met de auteur, maar heel zeker niet de laatste. Met dit boek plaatst Marion zichzelf op eenzame hoogte. Dankjewel aan VBK België en Uitgeverij AmboAnthos voor het recensie-exemplaar!
Jij bent het licht begint met het perspectief van Mia. Met een zeer beschrijvende schrijfstijl die het heden afwisselt met het verleden door middel van herinneringen wordt je meegenomen in de belevingen van Mia en haar broer Max over hun jeugd.
Na de publicatie van Max’s boek heeft Mia grote behoefte om naar Tasmanie te reizen waar ze als kind zijn opgegroeid. Want door het boek van Max staat de wereld van Mia volledig op de kop en ze begrijpt niet waarom hij leugens verspreid. Max heeft destijds in een internaat gewoond met nog voor Mia onduidelijke redenen. Ze gaat op zoek naar antwoorden, maar belandt in een web van leugens, gruwelijkheden en verborgen geheimen die het daglicht niet aankunnen.
Marion is zelf geboren in Tasmanië en dat merk je aan elke pagina van dit boek. Ze laat de natuur tot leven komen, je ervaart als lezer nog net niet de geuren van het eiland. De traditionele benamingen die zij gebruikt, versterken de ambiance en de sfeer. Door haar kennis van de cultuur en geschiedenis creëert de auteur Jo, de buurvrouw die altijd klaar stond voor Mia. Jo fungeert als de vertegenwoordiger van een gemeenschap waarin respect voor de natuur en gelijkwaardigheid van de mens voorop staat. Dit geeft het verhaal een morele tegenwicht ten opzichte van het verhaal van Max. Dit boek is daarom ook om verschillende redenen meer dan een thriller.
De auteur heeft een hele heldere manier van vertelstijl met korte hoofdstukken, waardoor de focus op de personages en de gebeurtenissen ligt. De reis van Mia naar verleden wekt vragen op, maar biedt gaande weg ook kleine hoeveelheden informatie op. De spanning neemt ondertussen toe en eindigt tot een zeer confronterende en verontrustende ontknoping, waarbij de laatste passages de losse eindjes aan elkaar breien en het geheel zorgvuldig wordt afgerond.
Een indrukwekkende psychologische thriller over ongewone familierelaties, vriendschappen, vertekende herinneringen, misbruik en zedendelict.
Ik kan geen score geven, want ik heb het boek niet uitgelezen. Sterker nog, ik kwam niet verder dan het tweede hoofdstuk. Ik koos voor het audioboek, maar jongens wat is dit boek verschrikkelijk slecht voorgelezen. Die stem...! Eerst dacht ik dat het een boze computer was, een soort kwade A.I. stem, maar het is een echt persoon. Ik ging op zoek naar andere boeken die door deze stem zijn ingesproken, en zag 'Schaduwweduwe' staan, en die heb ik (enkele maanden geleden) WEL afgeluisterd. Sterker nog, die vond ik best redelijk ingesproken. Wat bezielt deze inspreekster dan om bij dit specifieke boek zo'n akelige luide en boze stem op te zetten? Alsof een stortvloed aan negatieve energie je oren vult, bah. Ik kon het niet aanhoren, en ben helaas gestopt met luisteren.
Was wel benieuwd naar dit boek, maar heb nog zo ontzettend veel fysieke NTL-boeken in mijn kast liggen, dat ik voorlopig niets nieuws koop. Heel jammer!
Pauw verweeft thema’s als familie, trauma, schuldgevoelens en waarheid op een sterke manier in het verhaal. Haar schrijfstijl is prettig en toegankelijk; het boek leest vlot weg en wekt continu nieuwsgierigheid op. Je voelt dat er iets onder de oppervlakte borrelt en wilt blijven doorlezen om te ontdekken welke geheimen er nog aan het licht zullen komen.
Toch blijf ik wat twijfelen over het einde. Hoewel sommige verhaallijnen netjes worden afgerond, had ik bij andere juist graag meer verdieping gezien. Op verschillende momenten verwachtte ik een plot-twist die uiteindelijk uitbleef, en hier en daar zitten er wat plot holes in het verhaal. Voor mijn gevoel begint het boek erg sterk, maar laat het einde iets te wensen over. Dat is jammer, want het verhaal had écht meer potentie. De spanning voelde voor mij niet constant aanwezig, al was mijn nieuwsgierigheid naar de ontknoping wel groot.
Het verhaal draait om Mia, die na het verschijnen van het boek van haar broer Max naar Tasmanië reist. Enerzijds om een pauze te nemen, anderzijds om de waarheid te achterhalen. Maar is die waarheid wat ze hoopte – of juist precies wat ze nodig had?
Dit was mijn eerste boek van Marion Pauw en het stelde zeker niet teleur! De hoofdstukken van Max vond ik persoonlijk veel boeiender dan die van Mia, tot het einde, waar Mia’s verhaal ook echt spannend werd.
En haar man? Wat een irritant karakter. Als je vrouw duidelijk zegt dat ze iets niet wil, lijkt me dat vrij helder… dat moest ik even kwijt.
Mia reist naar Tasmanië om Jo te bezoeken, de enige bij wie ze zich als kind veilig voelde. Jo is verlamd na een beroerte en kan niet meer praten. Mia vermoedt dat er meer aan de hand is. Zeker wanneer ze ontdekt dat Jo betrokken was bij een actiegroep tegen de bouw van een luxehotel waar ooit het jongensinternaat zat waar Mia’s broer Max woonde. Max heeft een boek geschreven over zijn jeugd, die Mia’s blik doet veranderen. Het verleden blijkt springlevend en Mia gaat op onderzoek uit. Ze raakt verstrikt in een web van leugens en manipulatie. Een duister geheim wordt duidelijk.
Het boek is fijn geschreven en zeker de tropische achtergrond van Tasmanië maakt het wel interessant.
Het verhaal zelf wist me net iets minder te pakken. Het boek voelde erg als een roman. De spanning kwam er pas echt heel laat in. Maar het einde was zeker nog wel spannend. Het boek was hier en daar wel wat ver gezocht.
Eerder las ik al eens een boek van Marion (Zondaarskind), die me meer wist te overtuigen. Deze was het helaas niet voor mij :(. Heb best moeite moeten doen om voldoende focus te houden om hem uit te lezen.
Soms onwaarschijnlijk. Uit het niets ontwikkelt de hoofdpersoon wantrouwen, zonder opbouw of logische argumentatie. Dit had wat beter uitgewerkt kunnen worden. Het einde was oké. Geen geweldige ontknoping. Desondanks mijn kritiek heb ik dit boek in een paar dagen uitgelezen. Leest als een trein en genoten van het verhaal.
Ik vond niet alles in het verhaal even goed. De hoofdstukken vanuit Max' oogpunt vond ik wel interessant, maar die vanuit Mia iets minder. Op de een of andere manier liepen die hoofdstukken niet helemaal soepel.
Het boek zou in mijn favorieten staan als het einde geen cliché actie afraffeling was, waarom hebben goede boeken soms zo'n gejaagd einde? Maar het is zeker het lezen waard.