Een wervelende roman over de uitdagingen van migratie en de zoektocht naar identiteit
De kamer is donker als het kind langzaam ontwaakt uit een diepe slaap. Uit de naastgelegen kamer klinkt gemurmel van bekende stemmen van volwassenen: vader, moeder, ooms, oma. Een gevoel dat op dit moment enkel nog omschreven kan worden als ‘onrustig’ heeft zich binnen de muren van het huis genesteld. Zo ook in zijn buik. Een onrust die hem uit zijn slaapkamer draagt en in de schoot van z’n vader legt. Deze pakt een wereldbol, wijst aan waar ze nu zijn, Teheran, en trekt dan een sierlijke boog naar een onbekend land, Nederland. Dat is waar vader naartoe zal gaan. Zonder vrouw, zonder het kind. Met het afscheid van de vader vangt er voor het kind een lange reis naar zelfacceptatie aan. Virtuoos, ongemakkelijk, muzikaal, grappig: een literaire rollercoaster. Vahidi imponeert met zijn gedurfde verhaalopbouw en zijn frisse taal, en trekt de lezer genadeloos zijn verhaal binnen.
Ontzettend mooi hoe Amir emoties omschrijft met natuur elementen, een hele rijke beeldtaal! Maar ook, enorm verdrietig en zwaar moet ik eerlijk zeggen. Het is luchtig met humor, absoluut! Maar hoe ik het lees denkend, hoe verdrietig het is dat je op zo’n jonge leeftijd al door zoveel heen moet gaan en dat dit zó tekenend is voor je latere leven. Geen enkel kind mag hier doorheen gaan vind ik .. en helaas gebeurt dat op de dag van vandaag nog steeds, zelfs heel actueel als je het nieuws een beetje volgt over het midden oosten.. gehuild om de band die hij met z’n vader heeft en echt even stil gestaan bij de data die hij noemt, dat je toch bloed van elkaar bent en dit kan aanvoelen. Ik vind dat iedereen het zou moeten lezen, je krijgt een heel echt inkijkje in het leven van iemand die gevlucht is en waarvan de ouders een betere toekomst wilden.
Mooi boek dat eigenlijk laat zien hoe het schrijven van je script zich ontwikkelt als kind zijnde. En hoe dat je leven kan beïnvloeden…. De erkenning van hoe het leven ook kan zijn komt wat laat in het boek en dat is jammer, vandaar vier sterren
Je zou kunnen zeggen dat dit boek een beetje gekunsteld aan voelt. Je zou kunnen zeggen dat de symboliek er soms wel erg dik bovenop ligt. Je zou ook kunnen zeggen dat dit gewoon een erg goed, origineel geschreven boek is. Dus bij dezen. Dit boek is erg goed en origineel geschreven.
Wat een ontzettend mooi boek. Ik kon het niet wegleggen, heb zowel gelachen als gehuild. De poëtische beschrijvingen van Amir over hoe eenzaam en onbegrepen hij zich heeft gevoeld hebben me geraakt. Waar in het begin de symboliek van de berg en de vlakte me alleen niet zo aansprak, kwam ook dit aan het einde prachtig samen. Aanrader!
Wauw! Ongelooflijk dat dit het debuut is van de schrijver. Zo mooi poëtisch geschreven, prachtige metaforen gebruikt (de berg en de wind). Het gevoel van eenzaamheid en nergens thuis voelen is zo goed overgebracht. Zeker met de recente gebeurtenissen in Iran en het asieldebat, een must read.
Wat dit boek zo interessant maakt zijn de natuur metaforen waarmee Vahidi in gesprek is, wat bij de eerste drie hoofdstukken van het boek even wennen was. “Wie is die berg?” Vroeg ik mij af. Als je eenmaal verder het boek in duikt wordt dat alsmaar duidelijker.