What do you think?
Rate this book
Kimen
Kimen (1940) er ei krass skildring av den villskapen som brått kan bryte ut hos mennesket, men er òg ei forteljing om anger, skuldkjensle og ei trassig tru på framtida.
Romanen utspelar seg på ei lita grøn øy, der garden Li blir sentrum for hendingane. Ein ukjend mann, Andreas Vest, kjem til øya. Ingen veit kven han er, og øyfolket er skeptisk til han. Så skjer det eit drap. Og med dette byrjar ei nådelaus jakt på den ukjende mannen. Alle har ei formeining om kva som har skjedd – og kva som bør gjerast.
Før Kimen var Tarjei Vesaas kjend for å skrive realistiske romanar og noveller. Men med denne boka skjer eit stilskifte i forfattarskapen, der han tek steget over i allegorien, blir meir særeigen og finn si stemme innanfor det ein kanskje kan kalle symbolsk modernisme. I dag ragar Kimen som ein av dei verkeleg store Vesaas-romanane.
Romanen utspelar seg på ei lita grøn øy, der garden Li blir sentrum for hendingane. Ein ukjend mann, Andreas Vest, kjem til øya. Ingen veit kven han er, og øyfolket er skeptisk til han. Så skjer det eit drap. Og med dette byrjar ei nådelaus jakt på den ukjende mannen. Alle har ei formeining om kva som har skjedd – og kva som bør gjerast.
Før Kimen var Tarjei Vesaas kjend for å skrive realistiske romanar og noveller. Men med denne boka skjer eit stilskifte i forfattarskapen, der han tek steget over i allegorien, blir meir særeigen og finn si stemme innanfor det ein kanskje kan kalle symbolsk modernisme. I dag ragar Kimen som ein av dei verkeleg store Vesaas-romanane.
178 pages, Paperback
First published January 1, 1940
21 people are currently reading
768 people want to read
About the author
Tarjei Vesaas
82 books417 followersTarjei Vesaas was a Norwegian poet and novelist. Written in Nynorsk, his work is characterized by simple, terse, and symbolic prose. His stories often cover simple rural people that undergo a severe psychological drama and who according to critics are described with immense psychological insight. Commonly dealing with themes such as death, guilt, angst, and other deep and intractable human emotions, the Norwegian natural landscape is a prevalent feature in his works. His debut was in 1923 with Children of Humans (Menneskebonn), but he had his breakthrough in 1934 with The Great Cycle (Det store spelet). His mastery of the nynorsk language, landsmål (see Norwegian language), has contributed to its acceptance as a medium of world class literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 63 reviews
May 10, 2023
Tarjei Vesaas remains the writer who speaks to me at this moment in my life like no other. The Seed is from the middle stage of Vesaas's career, at the beginning of his turn from realism (purportedly—most of his early work is untranslated) to symbolism and allegory. It is a little on the nose at times. Then again, Norway, 1939—and Vesaas is grappling, genuinely, with what was happening in Europe, with what it meant for ordinary people. This is a profoundly dark book, but also a deeply hopeful one. The fundamental goodness of human beings is its primary theme, animalistic violence necessary to throw that theme into relief.
The first half of The Seed is a quietly virtuoso literary performance, invoking a time and place, peopling it with living, dreaming men and women, charging it with meaning and a subtle awareness of time, nature, transformation. The novel becomes a nightmare, and then finally it becomes—almost not a novel at all. A questioning. A groping in darkness.
The first half of The Seed is a quietly virtuoso literary performance, invoking a time and place, peopling it with living, dreaming men and women, charging it with meaning and a subtle awareness of time, nature, transformation. The novel becomes a nightmare, and then finally it becomes—almost not a novel at all. A questioning. A groping in darkness.
January 21, 2023
Wat mogen we begrijpen.
Wat willen we begrijpen.
Wat kunnen we begrijpen.
Als de duisternis als een deken over de mens daalt, wordt het dan daarna toch weer licht?
Een roman die in 1945 verscheen en naadloos paste in de tijd, die tijd, in wezen van alle tijden is, alleen hopen we dat díe tijd voor ons er nooit zal zijn of komen. Ademloos uitgelezen en een nieuwe favoriet op mijn lijst 🌟
>>Tarjei Vesaas (1897-1970) wordt beschouwd als een van de grootste Noorse dichters en romanschrijvers van de twintigste eeuw. Hij debuteerde in 1923 en publiceerde in totaal een dertigtal titels. Hij werd regelmatig genoemd als kanshebber voor de Nobelprijs voor Literatuur, en won de prestigieuze Literatuurprijs van de Noordse Raad.
Ik hou van de boeken van Tarjei Vesaas ❤️
>>Perfect vertaald door topvertaler Marin Mars 👌🏻👌🏻
Wat willen we begrijpen.
Wat kunnen we begrijpen.
Als de duisternis als een deken over de mens daalt, wordt het dan daarna toch weer licht?
Een roman die in 1945 verscheen en naadloos paste in de tijd, die tijd, in wezen van alle tijden is, alleen hopen we dat díe tijd voor ons er nooit zal zijn of komen. Ademloos uitgelezen en een nieuwe favoriet op mijn lijst 🌟
>>Tarjei Vesaas (1897-1970) wordt beschouwd als een van de grootste Noorse dichters en romanschrijvers van de twintigste eeuw. Hij debuteerde in 1923 en publiceerde in totaal een dertigtal titels. Hij werd regelmatig genoemd als kanshebber voor de Nobelprijs voor Literatuur, en won de prestigieuze Literatuurprijs van de Noordse Raad.
Ik hou van de boeken van Tarjei Vesaas ❤️
>>Perfect vertaald door topvertaler Marin Mars 👌🏻👌🏻
'Wat was dat! Vlak nadat de stem was weggestorven, kwam er iets als een groot donker scherm uit de lucht neerdalen. Als een reusachtige, zwarte, opengevouwen, breekbare bloem. Het sloeg tegen de grond en was verdwenen.
Het was een -kreet-.
Iedereen die daar in de buurt was, keek om zich heen, in verwarring, en luisterde. Schrok en bleef staan. Verstijfd, luisterde of er meer geluiden kwamen. Maar het bleef bij die ene luide kreet.
Een schrille kreet die zich ontvouwde, viel en te midden van hen brak als een donker vlies. Als een seconde van schemering midden op de dag.'
July 24, 2013
After the first pages, I thought that I will read the novel from the perspective of two sows with cute piglets and one boar, mad with boredom (I wouldn't have minded). Big, fat sows with narrow foreheads and ugly fangs, which lie passively as a latent threat. But later on, the frame widens and we find ourselves on a small island with green pastures and fertile soil, with a few inhabitants that are decent, hard working people. One day, a foreigner arrives, in search of the elusive land that would silence the voices in his head and cure him of his fears. Not only he does not find his peace here (or maybe he does, sort of), but he will bring chaos into this heavenly corner of the world; he will disrupt its balance and harmony, turning kind people into savage beasts.
An unstable mind finds its way upon the blissful island, a piece of heaven where it might finally heal. A red barn, projection of a once mighty will and, inside the barn, a horrific scene - a sow devouring its newborns. Something snaps, the mind drifts away completely. It wants to do harm and it succeeds. The inhabitants' minds, once lucid and balanced, are drowned into a surging wave of hatred and desire for revenge. A hunt that swallows more and more decent people, fathers and sons, mothers and daughters. A spell that annuls the humane. An angry mob that seeks a wrong justice. And then, the awakening from the poisonous fog, the guilt, the need to find a scapegoat. The guilt won't go away. In this paralysis of souls, only the mad woman of the island seems to understand - she brings the people together, she awakens their conscience. A night of collective remorse, a seek for forgiveness. And a new day, where the guilty find renewed hope in their green, fertile island and in the baby that will soon be born.
Tarjei Vesaas writes in a certain way, a way that imprints his story in the reader's memory. Apparently simple, the events he brings to life carry a deeper meaning, which I think I understand partially, but not completely. His words speak of the dark side of humanity - the latent beast that lays dormant inside each of us, no matter how kind we are, no matter how sensible; the beast needs only one spark in order to gnarl its teeth and attack, tear apart and taste blood. But there is also the seed, the seed of hope which brings relief and maybe forgiveness, and a chance for taming the beast in a future battle. But does this seed bring also understanding?
You know, I didn't feel confident that I should write reviews anymore. If I feel I'm not good enough at something, I usually give up (not a constructive attitude, I know). But making connections while writing down my thoughts made me understand some things about the novel - things I wouldn't have noticed unless I wrote them here - like the allegory of the pregnant woman/the seed growing in the soil, the sows that go mad /the dormant beast inside each of us.
I don't need reassurance, maybe I need to take care of the seed inside me and have patience while watching it grow. And silence the beast of uncertainty.
An unstable mind finds its way upon the blissful island, a piece of heaven where it might finally heal. A red barn, projection of a once mighty will and, inside the barn, a horrific scene - a sow devouring its newborns. Something snaps, the mind drifts away completely. It wants to do harm and it succeeds. The inhabitants' minds, once lucid and balanced, are drowned into a surging wave of hatred and desire for revenge. A hunt that swallows more and more decent people, fathers and sons, mothers and daughters. A spell that annuls the humane. An angry mob that seeks a wrong justice. And then, the awakening from the poisonous fog, the guilt, the need to find a scapegoat. The guilt won't go away. In this paralysis of souls, only the mad woman of the island seems to understand - she brings the people together, she awakens their conscience. A night of collective remorse, a seek for forgiveness. And a new day, where the guilty find renewed hope in their green, fertile island and in the baby that will soon be born.
Tarjei Vesaas writes in a certain way, a way that imprints his story in the reader's memory. Apparently simple, the events he brings to life carry a deeper meaning, which I think I understand partially, but not completely. His words speak of the dark side of humanity - the latent beast that lays dormant inside each of us, no matter how kind we are, no matter how sensible; the beast needs only one spark in order to gnarl its teeth and attack, tear apart and taste blood. But there is also the seed, the seed of hope which brings relief and maybe forgiveness, and a chance for taming the beast in a future battle. But does this seed bring also understanding?
You know, I didn't feel confident that I should write reviews anymore. If I feel I'm not good enough at something, I usually give up (not a constructive attitude, I know). But making connections while writing down my thoughts made me understand some things about the novel - things I wouldn't have noticed unless I wrote them here - like the allegory of the pregnant woman/the seed growing in the soil, the sows that go mad /the dormant beast inside each of us.
I don't need reassurance, maybe I need to take care of the seed inside me and have patience while watching it grow. And silence the beast of uncertainty.
May 5, 2023
Kunstvoll gezeichnete Geschichte über das Böse
„Wie kann denn ein Mensch überhaupt schuldig sein. Wir sind hier doch alle Menschen, einer wie der andere.“ (Franz Kafka)
Ihr kennt das bestimmt: man liest ein Buch, findet es überragend – und steht dann vor der scheinbar unlösbaren Aufgabe, eine Rezension zu schreiben, die dem Werk auch nur annähernd gerecht wird.
Nun, ähnlich geht bzw. ging es mir mit „Der Keim“ von Tarjei Vesaas (aus dem Norwegischen von Hinrich Schmidt-Henkel und einem Nachwort von Michael Kumpfmüller), erschienen im großartigen Berliner Guggolz-Verlag, der sich der Herausgabe vergessener literarischer Perlen vornehmlich aus Nord- und Osteuropa widmet und dessen Arbeit ich gar nicht oft und hoch genug loben kann (nein, ich werde NICHT für die Werbung bezahlt ha ha ha).
Back to the story:
Die Leser betreten mit Beginn eine nicht näher benannte Insel, auf der (vermeintlich) Harmonie herrscht *g*. Warum vermeintlich? Nun, welche Gemeinschaft (egal ob klein, mittel oder groß, gebildet oder ungebildet, reich oder arm) wird nicht früher oder später von Neid, Missgunst etc. heimgesucht? Oder wie es bei Tarjei Vesaas heißt
„[…] Was half das alles? Das Grauen drang ja dennoch ein.“ (S. 123)
Denn mit Ankunft von Andreas Vest beginnt die Atmosphäre auf der Insel sich zu wandeln. Dabei will er doch einfach nur Ruhe finden – Ruhe vor den Stimmen in seinem Kopf, Ruhe vor bzw. von dem erlittenen Schicksalsschlag. Und doch wird er zum Mörder…Wie werden die Inselbewohner auf den Mord reagieren? Und ist die Gemeinschaft so gefestigt, wie es zunächst den Anschein hat?
Tarjei Vesaas´ Roman (Erstveröffentlichung: 1940) bietet Antworten auf diese Fragen – wer sie also beantwortet haben will, sollte bzw. muss selber zum Buch greifen *g*.
Ich will euch weitere Beispiele für die meiner Meinung nach herausragende Übersetzungsarbeit von Hinrich Schmidt-Henkel geben – vielleicht reicht das ja als „Appetitanreger“:
„Es dämmerte in ihnen selbst. Sie begriffen es nicht. Die Dämmerung kam von einem unvertrauten Ort. Aus Abgründen, die sich aufgetan hatten.“ (S. 147)
„Es arbeitete zu schwer in ihnen. Heute am Vormittag war die Tobsucht von Mann zu Mann übergesprungen. Hinterher jetzt, in der Geborgenheit der Scheune, wanderten Reuegefühl und Selbstbefragung ebenso vom einen zum anderen. Etwas, dass man weder sah noch hörte, das aber die Knochen im Leibe so schwach werden ließ, wie man es noch nie erlebt hatte.“ (S. 195)
Was jedoch noch viel wichtiger bei der Lektüre von „Der Keim“ ist: die Leser:innen müssen die ungeschriebenen Worte zwischen den Zeilen „entdecken“ und einordnen. Man liest also statt 220 Seiten im Idealfall mindestens 300 – wenn ihr versteht, was ich meine.
Na, kann jemand das Fazit erraten? Richtig, mindestens 15* und die entsprechende glasklare Leseempfehlung!
©kingofmusic
„Wie kann denn ein Mensch überhaupt schuldig sein. Wir sind hier doch alle Menschen, einer wie der andere.“ (Franz Kafka)
Ihr kennt das bestimmt: man liest ein Buch, findet es überragend – und steht dann vor der scheinbar unlösbaren Aufgabe, eine Rezension zu schreiben, die dem Werk auch nur annähernd gerecht wird.
Nun, ähnlich geht bzw. ging es mir mit „Der Keim“ von Tarjei Vesaas (aus dem Norwegischen von Hinrich Schmidt-Henkel und einem Nachwort von Michael Kumpfmüller), erschienen im großartigen Berliner Guggolz-Verlag, der sich der Herausgabe vergessener literarischer Perlen vornehmlich aus Nord- und Osteuropa widmet und dessen Arbeit ich gar nicht oft und hoch genug loben kann (nein, ich werde NICHT für die Werbung bezahlt ha ha ha).
Back to the story:
Die Leser betreten mit Beginn eine nicht näher benannte Insel, auf der (vermeintlich) Harmonie herrscht *g*. Warum vermeintlich? Nun, welche Gemeinschaft (egal ob klein, mittel oder groß, gebildet oder ungebildet, reich oder arm) wird nicht früher oder später von Neid, Missgunst etc. heimgesucht? Oder wie es bei Tarjei Vesaas heißt
„[…] Was half das alles? Das Grauen drang ja dennoch ein.“ (S. 123)
Denn mit Ankunft von Andreas Vest beginnt die Atmosphäre auf der Insel sich zu wandeln. Dabei will er doch einfach nur Ruhe finden – Ruhe vor den Stimmen in seinem Kopf, Ruhe vor bzw. von dem erlittenen Schicksalsschlag. Und doch wird er zum Mörder…Wie werden die Inselbewohner auf den Mord reagieren? Und ist die Gemeinschaft so gefestigt, wie es zunächst den Anschein hat?
Tarjei Vesaas´ Roman (Erstveröffentlichung: 1940) bietet Antworten auf diese Fragen – wer sie also beantwortet haben will, sollte bzw. muss selber zum Buch greifen *g*.
Ich will euch weitere Beispiele für die meiner Meinung nach herausragende Übersetzungsarbeit von Hinrich Schmidt-Henkel geben – vielleicht reicht das ja als „Appetitanreger“:
„Es dämmerte in ihnen selbst. Sie begriffen es nicht. Die Dämmerung kam von einem unvertrauten Ort. Aus Abgründen, die sich aufgetan hatten.“ (S. 147)
„Es arbeitete zu schwer in ihnen. Heute am Vormittag war die Tobsucht von Mann zu Mann übergesprungen. Hinterher jetzt, in der Geborgenheit der Scheune, wanderten Reuegefühl und Selbstbefragung ebenso vom einen zum anderen. Etwas, dass man weder sah noch hörte, das aber die Knochen im Leibe so schwach werden ließ, wie man es noch nie erlebt hatte.“ (S. 195)
Was jedoch noch viel wichtiger bei der Lektüre von „Der Keim“ ist: die Leser:innen müssen die ungeschriebenen Worte zwischen den Zeilen „entdecken“ und einordnen. Man liest also statt 220 Seiten im Idealfall mindestens 300 – wenn ihr versteht, was ich meine.
Na, kann jemand das Fazit erraten? Richtig, mindestens 15* und die entsprechende glasklare Leseempfehlung!
©kingofmusic
March 31, 2023
Andermaal een meeslepende en bedrieglijk eenvoudig geschreven roman van de Noorse dichter en romanschrijver Tarjei Vesaas. Na Het ijspaleis, De vogels en De boot in de avond was dit mijn vierde verhaal van deze onnavolgbare auteur. De roman is geschreven in 1940, maar kreeg eind vorig jaar een Nederlandse vertaling, met een al even mooie en ietwat abstracte cover als zijn drie andere opnieuw uitgebrachte verhalen. Net als bij de vorige romans die ik in handen kreeg, krijg je op de flaptekst van de roman al heel wat (te veel?) info mee over de inhoud van het verhaal, maar zelfs al lijkt dit een spoiler, toch doet het geen afbreuk aan de kracht van de vertelling. Integendeel.
Het verhaal start met de komst van een mysterieuze vreemdeling die op een klein en besloten eiland beland is. Hij heeft een trauma opgelopen bij de explosie van de fabriek waar hij tewerkgesteld was, waarna hij op de dool is en schijnbaar doelloos ronddwaalt op het eiland. Om de één of andere reden loopt hij Inga, de dochter van één van de hoofdpersonages van het verhaal, tegen het lijf en vermoordt de jonge vrouw.
Daarna ontstaat een wilde klopjacht op de moordenaar, die met zijn onverklaarbare daad het leven van de eilandbewoners op zijn kop gezet heeft en de man brengt het er niet levend vanaf. In het tweede deel van het verhaal komen de inwoners tot het besef dat ze iets onherstelbaar gedaan hebben en dat op die manier het leven op het eiland voor altijd en onherroepelijk veranderd is.
Vesaas toont op een indringende manier hoe woede en wraakgevoelens een moordende groepsdynamiek kunnen veroorzaken, maar zoomt vooral in op de gevolgen die dergelijke dynamiek en ondoordachte daden kunnen hebben op de sociale cohesie van een besloten gemeenschap zoals die van de eilandbewoners. Daar waar de wraak initieel geheel gerechtvaardigd en legitiem lijkt - oog om oog, tand om tand klinkt het immers oudtestamentisch - blijkt dat de naweeën en de consequenties van deze gewelddaad verder reiken dan eerst gedacht.
Het verhaal leest als een trein. Ik heb het eerste deel in één ruk uitgelezen, net als het tweede deel een paar dagen later. Wat het precies is dat ervoor zorgt dat Vesaas mij zo goed ligt, kan ik niet echt verwoorden, maar wanneer ik een roman van deze Noorse schoonschrijver in handen heb, voel ik het onmiddellijk. Zonder dat zijn schrijfstijl en verhaalopbouw spectaculair zijn, slaagt hij er telkens in om je in het boek te trekken, bezorgt je een weliswaar korte, maar daarom niet minder sterke leeservaring. Dit smaakt andermaal naar meer.
Het verhaal start met de komst van een mysterieuze vreemdeling die op een klein en besloten eiland beland is. Hij heeft een trauma opgelopen bij de explosie van de fabriek waar hij tewerkgesteld was, waarna hij op de dool is en schijnbaar doelloos ronddwaalt op het eiland. Om de één of andere reden loopt hij Inga, de dochter van één van de hoofdpersonages van het verhaal, tegen het lijf en vermoordt de jonge vrouw.
Daarna ontstaat een wilde klopjacht op de moordenaar, die met zijn onverklaarbare daad het leven van de eilandbewoners op zijn kop gezet heeft en de man brengt het er niet levend vanaf. In het tweede deel van het verhaal komen de inwoners tot het besef dat ze iets onherstelbaar gedaan hebben en dat op die manier het leven op het eiland voor altijd en onherroepelijk veranderd is.
Vesaas toont op een indringende manier hoe woede en wraakgevoelens een moordende groepsdynamiek kunnen veroorzaken, maar zoomt vooral in op de gevolgen die dergelijke dynamiek en ondoordachte daden kunnen hebben op de sociale cohesie van een besloten gemeenschap zoals die van de eilandbewoners. Daar waar de wraak initieel geheel gerechtvaardigd en legitiem lijkt - oog om oog, tand om tand klinkt het immers oudtestamentisch - blijkt dat de naweeën en de consequenties van deze gewelddaad verder reiken dan eerst gedacht.
Het verhaal leest als een trein. Ik heb het eerste deel in één ruk uitgelezen, net als het tweede deel een paar dagen later. Wat het precies is dat ervoor zorgt dat Vesaas mij zo goed ligt, kan ik niet echt verwoorden, maar wanneer ik een roman van deze Noorse schoonschrijver in handen heb, voel ik het onmiddellijk. Zonder dat zijn schrijfstijl en verhaalopbouw spectaculair zijn, slaagt hij er telkens in om je in het boek te trekken, bezorgt je een weliswaar korte, maar daarom niet minder sterke leeservaring. Dit smaakt andermaal naar meer.
December 27, 2022
Op een klein groen eiland komt een vreemdeling aan die hier, na een lange zoektocht, verlossing hoopt te vinden. Door zijn komst wordt de vreedzame samenleving op het eiland helemaal verstoord.
Deze novelle was voor mij weer genieten van de taal en de schrijfstijl van Tarjei Vesaas, die me dit keer wel deed denken aan de Zweedse auteur Torgny Lindgren: de gek geworden varkens, mensen in groep die door hun emoties worden meegesleept...
Na "De vogels" het beste wat ik van Vesaas las.
Deze novelle was voor mij weer genieten van de taal en de schrijfstijl van Tarjei Vesaas, die me dit keer wel deed denken aan de Zweedse auteur Torgny Lindgren: de gek geworden varkens, mensen in groep die door hun emoties worden meegesleept...
Na "De vogels" het beste wat ik van Vesaas las.
April 7, 2013
Each of them wished for a white flame into which he could throw all his evil deeds, but knew that he would have to carry them with him. The night moved slowly through the barn and bent them further down. Such am I; the pit is in my brow, but I have tried to rid myself of it.
"I'll humbly ask for forgiveness,
A request well beyond you and I." - Joy Divison's 'Heart and Soul'
The domesticated sow goes wild in her pen for pigs. She pigs on her young and pink babies. They had been happy, pigging on this little piggy went to the market nursery dreams at the teet, or if there is a happy place for pigs without Babe II: Pig in the City (an underrated film) or dazzlingly weaving spiders. There was a lot of screaming and it was helpless to horror. She can't stop eating them. If there is a part of her that wants to stop eating them. The tired out sperm donor sleeps further away and he's already forgotten all of them. No one looks into their eyes. I was with the farm dream when the babies are pink. It was going to be different this time. The mind said this time it is going to be different. I don't know what I would have seen if I had seen the stranger stepping onto the island to the tune of this time it is really going to be different. Andreas West, if you build it they will come. The pig walls come tumbling down in his mind at the sounds of the scream, the taking back of life. He was already broken. I don't know what happened to him. I might stare after his already retreated figure, no footprint echoes left, and think something about an animal that didn't belong there after all. I don't know what kind of animal it is. He isn't going to turn around and he isn't going to answer his own call. If the young girl Inga didn't lay in some part of the island. Body gone cold, her image burning like a satellite map of a hurricane that won't be stopped, only redirected. It's on your local news. Didn't you hear? It was the Lee boy, Rolf. Inga's brother. Andreas West didn't you know? He's gone. If he didn't end up on the bottom of a pack of scared senseless herd. What would they say if they could call him back? Would he make more sense than the poor pig? The voices stay inside their houses on the maps of all men are islands. Call their own names back and didn't you hear? I wasn't there. It was the Lee boy. Rolf is still there to face up to everything that cannot be said to make any sense of wild turkeys caught in nooses of what design?
Won't his father try to understand why he killed the man who killed his sister?
Kari Ness lost her husband and time comes too fast the noose way time likes to do to take her two sons. You can give them to the sea or you could wander around the island and confront everyone you still know twice a day. Walk in a line enough times and they will avoid thinking about everyone they still know twice a day. Her free range chicken legs are swathed in black. She's an imposing and retreating figure. Go to the Lee barn. We'll meet again on the way back, our lonely islander steps indecipherable in the chicken ground scrawl. Someone had to make them do the right thing. The right thing is hard and that doesn't mean that you can't tame the shit storm long enough to keep someone from drowning, right? Her voice crashes again. It's an island.
Rolf's father turns his back on the question that is at once too easy and too hard to ask. Can you understand? I can't ask for forgiveness, but could you beat in my wild breast and howl at the moon for our cub? I hear the Andreas West mental voice that lies and says this time is going to be different over the other voice that says it is going to be like it always was. If Karl Lee cannot be his son how can he be this madman to get down on his knees to forgive? I saw his wife, Rolf's mother, almost behind him and she asks and I can ask too because I gave a damn: She can understand. Why can't you look into her eyes? If everyone must go to the Lee barn and be there then why can't you start by at first being there for someone? It was Mari's face I see when the son is going to sent off into another world without knowing again how to look at the person who was going to be alive enough to see you.
When Inga is still a real live breathing girl to look at people all on her own she was learning how to raise high the roof over her sleeping and waking head of dreams. The usual stuff, maybe. Maybe it was finding a fella and maybe pink babies and pigs. Maybe it was something you could remember from when you were young, or maybe you're too far away to get back again. It must have looked so sweet and sad as she walked away from her mother to do all of the things she was going to need to do. But maybe they could look at what was getting further away from them faster than they realized too. They could have done it together. Rolf was going to lose far more than he had to. Damn but that got me hard over that more than that his father liked to keep his own mystery shut up tight in work hard. You say you don't know the boy and it was sadder to me than Inga's because it might have been natural like taming into forgetting. Like a lie and this is how it is going to be. I don't feel that hard about Karl Lee, really, in my heart. More than anything else I wanted Rolf to say something else to his mother. I don't know what redemption is but I have a feeling about trying to do something now. Kari Lee can talk to me any time she wants if we ever meet on the island.
My three stars probably seem off. I don't know about that. If you are a fan of Yasanuri Kawabata's works I could do a comparison of the feeling you couldn't put into words without sounding totally full of shit. I can't read Japanese or Norwegian. I am so not qualified to say anything about this translator versus that translator. All I can say is I get this feeling in my gut that there's a soul of theirs that reaches the soul in my gut that just knows stuff. It's a holding eye that traces where you could go. I mean all the places you can go. Get in a boat, dream to heaven holes and all. It will be so ugly it is beautiful or is that the other way around. I feel so good that someone ever saw things that way. It is always there and if I give them three stars it doesn't mean the book didn't knock me a bit further under the sea. It just means that I feel some of my shadow left on the earth because I am thinking too hard about the steps. I really can't say if it is the translation or not. When the towns folk become one big voice to speak in their wild tribal language it sounded like a lie. And I don't know about that. But I fucking love Tarjei Vesaas. I'm relieved to find him when I did. I was worried it wasn't going to happen for me this year. I fell for Kawabata in March of 2011 and in March of 2012 I fell in love with Joy Williams (technically I read her first in January last year but it wasn't the best day of my life until March). It will keep my eyes off the ground.
October 15, 2021
Anyone that’s read more than just this by Vesaas will know that its telegraphed inelegance is intentional. Tarjei often wrote elliptically, so the s-p-e-l-l-i-n-g it out here functions as a distraction device that requires the reader to look beyond the oh-so-obvious symbolism.
Vesaas seemed, to me, to be a diathetically pagan-animist writer, and the hailing of his ‘Norwegian naturalist style’ via lazy blurbshit critics is tantamount to ‘a tree=naturalism;’ it’s reductive and an insult to your intelligence. Sure, the floral/faunal loom large in his overarching thematic obsessions, but these woods are haunted, my friend. It is nature as the unnatural/supranatural, and those trees are walking toward you tonight as you sleep.
Advice? Stab your crawling vines.
Vesaas seemed, to me, to be a diathetically pagan-animist writer, and the hailing of his ‘Norwegian naturalist style’ via lazy blurbshit critics is tantamount to ‘a tree=naturalism;’ it’s reductive and an insult to your intelligence. Sure, the floral/faunal loom large in his overarching thematic obsessions, but these woods are haunted, my friend. It is nature as the unnatural/supranatural, and those trees are walking toward you tonight as you sleep.
Advice? Stab your crawling vines.
April 30, 2023
Het begint bedrieglijk eenvoudig, maar naarmate het verhaal vordert wordt je in de gebeurtenissen gezogen. Wanneer een boek je voor keuzes stelt -wat zou jij doen in een gelijkaardige setting?- dan is het meestal een goed boek. In dit geval dus ook. Het eiland bestaat niet, maar de beschrijvingen doen er wel naar verlangen. De kiem is een aanrader!
February 4, 2024
This was different than I expected. I thought it would take place over a longer period of time, with the stranger moving to the village, leading to things excalating slowly. The backstories and relationships are conveyed extremely well, though, so I didn't feel like I was missing context or necessarily needed more time. There is a lot of dissatisfaction and unspoken conflict brewing on the inside of these characters and Vesaas illustrates that perfectly. The book is also about guilt, about what happens afterwards, about looking for answers in others. Reading this was a moving experience for me. It's a story you can't help thinking about and being shook by paired with poignant writing.
March 26, 2023
Eine körperlich zu spürende Spannung liegt im ersten Teil des Buches, der dann im weiteren Verlauf in Schweigen übergeht. Wie verhalten sich die Bewohner einer Insel mit einer Tat, begonnen durch einen Teil der Bewohner. Für mich war es ein außerordentliches Buch.
July 29, 2018
Thud – down into the abyss. To the doomed and lost. Into the dark pit.
The Seed (Kimen originally) was published in the autumn of 1940; the year in which the war came to Norway with the German occupation. Similarly to one of his later works The Ice Palace – published shortly after the Cold War – there is a context of an overshadowing threat and an anxiety; not just of the uncertainties of the war but of something deeper and unspoken as well.
Being the 12th of his novels, it is said to mark a notable change of direction in Vesaas’ writing towards a more symbolic and experimental style. He diverged from his previous purely realistic works and what was to be considered as the traditional Norwegian literary code at the time. Tarjei himself commented on it in a preface to The Seed, explaining that the change of style wasn’t planned but appeared to him instinctively. He made his entry into modernism; explaining that something as harrowing and significant (as the war) simply demanded a new writing style; a new way of knowing things. That being said, he has a way of dealing with human anxiety that I find difficult to put into words. It’s possibly what I mostly associate with him and tend to connect with rather strongly. In The Seed it has roots in a crucial fear of the unfamiliar and of loss; it is manifested through a group of islanders’ feeling of guilt after they have lynched and killed a strange visitor from the mainland after he – in a moment of madness – killed a local girl. Fear can bring out the very darkest and usually buried parts of human nature:
He writes the kind of prose you want to drown in. Deep and smooth. There is a contrast in the imagery between the dark and cold – and the warm and dense… The first mentioned is seen, in particular, in the exploration of animal versus human; wild beast versus dominated livestock... He explores what happens when people become blinded by their anger and fear and forget to be human. The sows are of crucial importance, not just as a characteristic Scandinavian element of rural life. When two sows escape from the stable in a moment of fright after a brutal clash, they come into the house and are suddenly there at the threshold of the living room, sticking their bloody snouts through the door. The family of the house watch them in horror; they have become transformed in their setting, demon-like and seemingly driven to madness; Bestiality itself stuck its snout into human life: dark, filthy and consuming.
This line nicely manifests the plot. The dark images of the sows mirrors the islanders turning into wild animals. Another crucial moment is from the same incident when a frightened sow eats her new-born piglets in a panic caused by the unfamiliar noise and agitation. A mother eating her children; it is the sight of this very moment that makes something snap in the visitor’s mind as he has peeked into the barn. He has come to the island to escape tragic memories and has been searching for something natural, something perfect in its fullness; a reassurance of some sort– and in his very confrontation with the natural, he finds it brutal and overwhelming. He is pushed the last stretch into madness. From then he is doomed; he walks down the same path from which he came and kills a young girl who, unaware of his intentions, showed him kindness. Just like the anxious sows, the islanders find themselves transformed, suddenly hunting the stranger down like a wild animal. They become wild themselves; blinded by anger to any pleas of redemption or humanity.
That was the dark and cold. Then there’s the warm and dense. In the centre, as is often the case with Vesaas, we find the natural and rural setting; farming and its struggle with the forces of nature. His symbolism is usually to be found in and depicted through nature; a characteristic diversion from his fellow modernist writers. The story unfolds itself at the high of summer, in the part of the world where warm days can be sparse, the summer is short and hectic, and you want to absorb every bit of sunlight. There is a sense of a certain fertility in the late summer apple harvest – they keep on ripening, night and day, without pause. While the murder, accurately described as an execution, is brutal and merciless; it takes place in a warmly described late-summer setting that, in a lack of a better expression, tickles the senses:
The writing is exactly that; rich and warm but too confining to breathe in. Just to try and pinpoint the effect of Vesaas’ language. The scene becomes suddenly colourless as night falls and the part of the villagers who aren’t able to abstract from the wrongness of their actions become paralyzed in their guilt. No one wants to take the blame but they all feel it. The darkness becomes fitting then. But in the warm is also the hopeful, an element just as crucial as the fearful, in Vesaas’ prosaic depiction of life. The hopeful is to be found in a resurrection of a unity. Companionship. To be able to find each other and connect in a world that is fundamentally merciless and at times unbearable. In the end, there is light – literally and figuratively:
I want to spread out all of Vesaas' novels throughout my life so I never run out. I want to still have one of his books left by the time of the last year of my life. But then, of course, there's the risk that I might die without having read it all.
The Seed (Kimen originally) was published in the autumn of 1940; the year in which the war came to Norway with the German occupation. Similarly to one of his later works The Ice Palace – published shortly after the Cold War – there is a context of an overshadowing threat and an anxiety; not just of the uncertainties of the war but of something deeper and unspoken as well.
Being the 12th of his novels, it is said to mark a notable change of direction in Vesaas’ writing towards a more symbolic and experimental style. He diverged from his previous purely realistic works and what was to be considered as the traditional Norwegian literary code at the time. Tarjei himself commented on it in a preface to The Seed, explaining that the change of style wasn’t planned but appeared to him instinctively. He made his entry into modernism; explaining that something as harrowing and significant (as the war) simply demanded a new writing style; a new way of knowing things. That being said, he has a way of dealing with human anxiety that I find difficult to put into words. It’s possibly what I mostly associate with him and tend to connect with rather strongly. In The Seed it has roots in a crucial fear of the unfamiliar and of loss; it is manifested through a group of islanders’ feeling of guilt after they have lynched and killed a strange visitor from the mainland after he – in a moment of madness – killed a local girl. Fear can bring out the very darkest and usually buried parts of human nature:
You look at yourself, and see within yourself a sweeping landscape with vast plains and wooded mountain slopes capped with flying clouds. But you also see treacherous hidden pits, to be skirted and avoided. There are unknown things concealed in their depths. Let them lie there. No one shall know about them.
He writes the kind of prose you want to drown in. Deep and smooth. There is a contrast in the imagery between the dark and cold – and the warm and dense… The first mentioned is seen, in particular, in the exploration of animal versus human; wild beast versus dominated livestock... He explores what happens when people become blinded by their anger and fear and forget to be human. The sows are of crucial importance, not just as a characteristic Scandinavian element of rural life. When two sows escape from the stable in a moment of fright after a brutal clash, they come into the house and are suddenly there at the threshold of the living room, sticking their bloody snouts through the door. The family of the house watch them in horror; they have become transformed in their setting, demon-like and seemingly driven to madness; Bestiality itself stuck its snout into human life: dark, filthy and consuming.
This line nicely manifests the plot. The dark images of the sows mirrors the islanders turning into wild animals. Another crucial moment is from the same incident when a frightened sow eats her new-born piglets in a panic caused by the unfamiliar noise and agitation. A mother eating her children; it is the sight of this very moment that makes something snap in the visitor’s mind as he has peeked into the barn. He has come to the island to escape tragic memories and has been searching for something natural, something perfect in its fullness; a reassurance of some sort– and in his very confrontation with the natural, he finds it brutal and overwhelming. He is pushed the last stretch into madness. From then he is doomed; he walks down the same path from which he came and kills a young girl who, unaware of his intentions, showed him kindness. Just like the anxious sows, the islanders find themselves transformed, suddenly hunting the stranger down like a wild animal. They become wild themselves; blinded by anger to any pleas of redemption or humanity.
That was the dark and cold. Then there’s the warm and dense. In the centre, as is often the case with Vesaas, we find the natural and rural setting; farming and its struggle with the forces of nature. His symbolism is usually to be found in and depicted through nature; a characteristic diversion from his fellow modernist writers. The story unfolds itself at the high of summer, in the part of the world where warm days can be sparse, the summer is short and hectic, and you want to absorb every bit of sunlight. There is a sense of a certain fertility in the late summer apple harvest – they keep on ripening, night and day, without pause. While the murder, accurately described as an execution, is brutal and merciless; it takes place in a warmly described late-summer setting that, in a lack of a better expression, tickles the senses:
In back of it the sun shone directly down on the dark red wall of the barn, and gave it the appearance of a sacrificial altar in the midst of all that fruitfulness.
Warm, still, dark, red.
(…)
No sound came from the hunted man. This was his judgement. His expiation. He was sacrificed before the towering red wall and his blood trickled down toward the roots of the fruit trees in the orchard below.
The orchard was rich with fruit – but narrow, hot, too confining to breathe in.
The writing is exactly that; rich and warm but too confining to breathe in. Just to try and pinpoint the effect of Vesaas’ language. The scene becomes suddenly colourless as night falls and the part of the villagers who aren’t able to abstract from the wrongness of their actions become paralyzed in their guilt. No one wants to take the blame but they all feel it. The darkness becomes fitting then. But in the warm is also the hopeful, an element just as crucial as the fearful, in Vesaas’ prosaic depiction of life. The hopeful is to be found in a resurrection of a unity. Companionship. To be able to find each other and connect in a world that is fundamentally merciless and at times unbearable. In the end, there is light – literally and figuratively:
But they had been able to rise up again. There must have been a seed in the dust that had grown to strength and hope within them. Their eyes cleared, they saw how steady in its course runs that which calls forth life and death. The sun would soon return, and the grass and leaves were green. It was God’s greeting to the frightened and tormented.
I want to spread out all of Vesaas' novels throughout my life so I never run out. I want to still have one of his books left by the time of the last year of my life. But then, of course, there's the risk that I might die without having read it all.
January 21, 2023
'Rolv bedacht hoe weinig troost er was voor iemand die zo radeloos was als hij, hoeveel hij ook had gestudeerd en nagedacht en gezwoegd, en wat hij ook allemaal belangrijk gevonden had en belangrijk gemaakt had. Op dit moment leek dat allemaal niet op te wegen tegen zulke simpele zaken uit je kindertijd als de nabijheid van een groot, stil paard dat zijn hoofd boog in het donker.'
February 4, 2023
Dit tijdloze boek schreef Vesaas in 1940, en is het vierde boek uit zijn oeuvre dat nu vertaald is in het Nederlands, en daarmee het vierde boek dat ik las van deze Noorse schrijver.
Vesaas is van origine een dichter en volgens mij in zijn hart ook een filosoof, zijn werk is allegorische en nooit staat er een woord te veel in. Plato zou best wel eens jaloers op hem kunnen worden. Zijn proza slaat bij mij in en aan, maar ik kan me voorstellen dat er ook lezers zijn die het helemaal niets vinden.
Maar ik zeg: gaat dat lezen!
Vesaas is van origine een dichter en volgens mij in zijn hart ook een filosoof, zijn werk is allegorische en nooit staat er een woord te veel in. Plato zou best wel eens jaloers op hem kunnen worden. Zijn proza slaat bij mij in en aan, maar ik kan me voorstellen dat er ook lezers zijn die het helemaal niets vinden.
Maar ik zeg: gaat dat lezen!
March 10, 2023
Op een eiland bij de Noorse kust komt een vreemdeling met mentale problemen aan land. De man heet Andreas Vest en volgt een stem die hem naar de rust leidt die hij al een hele tijd zoekt. Plots pleegt hij een misdaad die een schokgolf door de lokale boerengemeenschap zendt. "De Kiem" is een meesterlijke roman over collectieve schuld en boetedoening (niet toevallig in 1945 verschenen), waarin de link tussen menselijke en dierlijke drama's nooit ver weg is. Vesaas blinkt hier – net zoals in "Het ijspaleis" en "De vogels" – uit in een zeer sobere stijl die perfect past bij deze setting. 4.5/5
"Zie. De moeders eten hun kinderen op. Zie het leven."
"Deze avond werd erover gezwegen. Ze zagen het met afgrijzen aan: het licht verdwijnt. Nu wordt het nog erger."
"Ik wist niet dat er op dit eiland zo'n razernij kon bestaan."
"Zie. De moeders eten hun kinderen op. Zie het leven."
"Deze avond werd erover gezwegen. Ze zagen het met afgrijzen aan: het licht verdwijnt. Nu wordt het nog erger."
"Ik wist niet dat er op dit eiland zo'n razernij kon bestaan."
February 11, 2024
“De schemering kwam langzaam opzetten vanaf de zee. En daalde neer, of steeg op van de grond. Maar nu had het niet dat vriendelijke over zich heen. De mensen zagen het en konden alleen maar denken aan de nacht die onontkoombaar was, de schemering in hunzelf. Ze begrepen haar niet . Ze kwam van een plek buiten van dat wat ze kenden. Uit afgronden die zich hadden geopend. Nu komt de nacht.”
Poëtische koortsdroom over menselijkheid
Poëtische koortsdroom over menselijkheid
Read
January 8, 2023Heel mooi boek. Vesaas’ schrijfstijl is erg gebald, elliptisch, rauw; toch gaat er heel wat schuil achter dit simpele proza—een diepe reflectie over hoe het is te leven met een schijnbaar onoverkomelijk schuldgevoel.
July 20, 2025
Vesaas <3
May 28, 2023
Intrigerend verhaal over een getraumatiseerde man, Andreas Vest, die arriveert op een groen eiland met een enorme grote rode schuur:
“Nog steeds stond hij daar bij de steigerpalen en de stenen. Bereidde zich als het ware voor op de vreugde die hij zou ervaren als hij het eiland zou betreden en al dat kleurige en levende in zich zou opnemen. Hij leek er met elke vezel van zijn lichaam voor open te staan.”
Een verhaal over kuddegedrag. Over wraak. Over schuldgevoel. Mooi hoe Vesaas een parallel trekt met de dierenwereld: de twee zeugen die het met elkaar aan de stok krijgen. Dierlijke instincten zijn ook ons mensen niet vreemd lijkt hij te willen zeggen.
De tekst is poëtisch en soms qua stijl wat houterig, net als in geval van Het ijspaleis. Toch heb ik een zwak voor zijn sprookjesachtige verhalen. Gezien het onderwerp heel bijzonder dat dit boek uitkwam in 1940. Pas in 2023 is deze roman vertaald in het Nederlands. En ook nu nog actueel.
Heb je nog nooit iets van Tarjei Vesaas (1897-1970) gelezen dan raad ik je aan te beginnen bij De vogels.
“Nog steeds stond hij daar bij de steigerpalen en de stenen. Bereidde zich als het ware voor op de vreugde die hij zou ervaren als hij het eiland zou betreden en al dat kleurige en levende in zich zou opnemen. Hij leek er met elke vezel van zijn lichaam voor open te staan.”
Een verhaal over kuddegedrag. Over wraak. Over schuldgevoel. Mooi hoe Vesaas een parallel trekt met de dierenwereld: de twee zeugen die het met elkaar aan de stok krijgen. Dierlijke instincten zijn ook ons mensen niet vreemd lijkt hij te willen zeggen.
De tekst is poëtisch en soms qua stijl wat houterig, net als in geval van Het ijspaleis. Toch heb ik een zwak voor zijn sprookjesachtige verhalen. Gezien het onderwerp heel bijzonder dat dit boek uitkwam in 1940. Pas in 2023 is deze roman vertaald in het Nederlands. En ook nu nog actueel.
Heb je nog nooit iets van Tarjei Vesaas (1897-1970) gelezen dan raad ik je aan te beginnen bij De vogels.
December 18, 2015
Madness arrives on an idyllic rural island in Norway. Residents see a strange light blazing in unfamiliar eyes. A flash of violence and life is transformed. A tall black figure comes into her own. She tells them they must gather at the barn and for once they heed her words. A night of vigil follows. And when morning breaks...
June 19, 2023
Toen ik ‘De kiem’ van Tarjei Vesaas, een boek uit 1945, begon te lezen wist ik niet waaraan ik mij moest verwachten. Het verhaal speelt zich af op een paradijselijk eiland. Via een dramatische scène die zich in de varkensstallen van een boerderij afspeelt komt Tarjei Vesaas bij de werkelijke thema’s van het boek: groepsdynamiek, schuld en boete.
Kan een boek nog actueler zijn dan dit boek?
Ik kon mij tijdens het lezen van het boek niet onttrekken aan de ondertussen vertrouwde maar priemende blik van Sanda Dia*. Door het lezen van het boek voelde ik beter de twijfels en de worstelingen die de radeloze ouders van zowel slachtoffer als daders in dit drama meemaken. En ik ga ervan uit dat die verwarrende gedachten ook voor de daders zelf gelden.
Tarjei Vesaas toont aan dat het gedrag van mensen nauwelijks boven dat van dieren uitsteekt en dat woede en groepsdynamiek in staat zijn om ons menselijk handelen primitief en dierlijk te maken.
Op het paradijselijk eiland leidt een klopjacht op iemand die aan een posttraumatisch stresssyndroom lijdt, tot moord. Na de moord komen de eilandbewoners tot het inzicht dat ze allemaal aan het drama bijdroegen. Ze komen samen in de rode schuur, de grootste boerderij van het eiland, om collectief boete te doen.
Daar laat Tarjei Vesaas de vader zeggen dat hij het gedrag van zijn zoon, die de fatale doodslag gaf, niet kan, niet wil en ook niet mag begrijpen. Maar diezelfde vader stelt zijn zoon wel gerust. Hij zegt dat hij hem zal omringen en beschermen en dat zijn thuis een kring om hem heen zal zijn. Hij waarschuwt hem om die kring niet te verbreken omdat er dan nog meer ongelukken komen.
Tarjei Vesaas voegt goedgekozen personages toe. Kari Ness, een Cassandra-achtige weduwe, wekt het geweten van de eilandbewoners op terwijl Haug en Dal wakend hun onschuld proberen af te kopen.
Uiteindelijk geeft Tarjei Vesaas hoop aan al wie bij het drama betrokken is. Dit doet hij onder ander via de zwangere Gudrun. Hij laat haar opstaan uit de smeulende resten en haar zwangerschap aankondigen. Even later benadrukt ze aan de gemeenschap dat alles door zal gaan. ‘Het eiland is nog even groen’ zegt ze. En inderdaad, na de collectieve boetedoening was het eiland nog groen.
Tarjei Vesaas verwoordt het als volgt: ‘De boomgaard van Karl Li was nog even weelderig en rijk. Alleen zijzelf waren ten val gekomen. Diep gevallen. Maar vervolgens had je weer de kracht om te staan. Er moest een kiem in het stof hebben gelegen. Zodat je opstond. Je ogen werden helder, zodat je zag hoe gestaag dat wat grotendeels leven en dood bepaalde, zijn baan volgde. Weldra zou de zon hier weer zijn, en het gras en de bladeren waren groen.’
Dit boek dwingt je om traag te lezen zodat je de gedachtegang van Tarjei Vesaas kan laten doordringen. Het helpt je om drama’s als dat van Sanda Dia te plaatsen.
Het is bovendien een prachtig bewijs dat fictie in staat is om onze denkbeelden te verruimen en te beïnvloeden.
Dit boek zou niet alleen verplichte schoolliteratuur en ouderliteratuur moeten zijn maar vooral verplichte literatuur voor alle Reuzegommers.
*Sanda Dia (20) overleed begin december 2018 na een doop bij de Leuvense studentenclub, Reuzegom. Zijn dood, de details die daarover bekend raakten en de uitspraak in het proces hebben heel wat commotie en verontwaardiging teweeggebracht.
Kan een boek nog actueler zijn dan dit boek?
Ik kon mij tijdens het lezen van het boek niet onttrekken aan de ondertussen vertrouwde maar priemende blik van Sanda Dia*. Door het lezen van het boek voelde ik beter de twijfels en de worstelingen die de radeloze ouders van zowel slachtoffer als daders in dit drama meemaken. En ik ga ervan uit dat die verwarrende gedachten ook voor de daders zelf gelden.
Tarjei Vesaas toont aan dat het gedrag van mensen nauwelijks boven dat van dieren uitsteekt en dat woede en groepsdynamiek in staat zijn om ons menselijk handelen primitief en dierlijk te maken.
Op het paradijselijk eiland leidt een klopjacht op iemand die aan een posttraumatisch stresssyndroom lijdt, tot moord. Na de moord komen de eilandbewoners tot het inzicht dat ze allemaal aan het drama bijdroegen. Ze komen samen in de rode schuur, de grootste boerderij van het eiland, om collectief boete te doen.
Daar laat Tarjei Vesaas de vader zeggen dat hij het gedrag van zijn zoon, die de fatale doodslag gaf, niet kan, niet wil en ook niet mag begrijpen. Maar diezelfde vader stelt zijn zoon wel gerust. Hij zegt dat hij hem zal omringen en beschermen en dat zijn thuis een kring om hem heen zal zijn. Hij waarschuwt hem om die kring niet te verbreken omdat er dan nog meer ongelukken komen.
Tarjei Vesaas voegt goedgekozen personages toe. Kari Ness, een Cassandra-achtige weduwe, wekt het geweten van de eilandbewoners op terwijl Haug en Dal wakend hun onschuld proberen af te kopen.
Uiteindelijk geeft Tarjei Vesaas hoop aan al wie bij het drama betrokken is. Dit doet hij onder ander via de zwangere Gudrun. Hij laat haar opstaan uit de smeulende resten en haar zwangerschap aankondigen. Even later benadrukt ze aan de gemeenschap dat alles door zal gaan. ‘Het eiland is nog even groen’ zegt ze. En inderdaad, na de collectieve boetedoening was het eiland nog groen.
Tarjei Vesaas verwoordt het als volgt: ‘De boomgaard van Karl Li was nog even weelderig en rijk. Alleen zijzelf waren ten val gekomen. Diep gevallen. Maar vervolgens had je weer de kracht om te staan. Er moest een kiem in het stof hebben gelegen. Zodat je opstond. Je ogen werden helder, zodat je zag hoe gestaag dat wat grotendeels leven en dood bepaalde, zijn baan volgde. Weldra zou de zon hier weer zijn, en het gras en de bladeren waren groen.’
Dit boek dwingt je om traag te lezen zodat je de gedachtegang van Tarjei Vesaas kan laten doordringen. Het helpt je om drama’s als dat van Sanda Dia te plaatsen.
Het is bovendien een prachtig bewijs dat fictie in staat is om onze denkbeelden te verruimen en te beïnvloeden.
Dit boek zou niet alleen verplichte schoolliteratuur en ouderliteratuur moeten zijn maar vooral verplichte literatuur voor alle Reuzegommers.
*Sanda Dia (20) overleed begin december 2018 na een doop bij de Leuvense studentenclub, Reuzegom. Zijn dood, de details die daarover bekend raakten en de uitspraak in het proces hebben heel wat commotie en verontwaardiging teweeggebracht.
May 15, 2023
'Ik zeg het je nog een keer: je thuis zal je omringen en beschermen. De zonde en het verdriet en de schaamte en wat al niet meer - je thuis moet het omringen en bij zich houden. Je thuis wordt daar niet slechter van.'
Ik vond 'De Kiem' een wonderschone roman. Thema's als schuld en boetedoening maar ook weggaan en thuiskomen worden vlijmscherp aan het licht gebracht in het verhaal. De roman is een gelaagd geheel met een enerzijds simpel tafereel op een simpel eiland en anderzijds eeuwenoude en oneindig complexe vragen waar ruimte aan geboden wordt. Wat is een mens? En (wat) is zij anders dan een dier?
Aanrader!
Ik vond 'De Kiem' een wonderschone roman. Thema's als schuld en boetedoening maar ook weggaan en thuiskomen worden vlijmscherp aan het licht gebracht in het verhaal. De roman is een gelaagd geheel met een enerzijds simpel tafereel op een simpel eiland en anderzijds eeuwenoude en oneindig complexe vragen waar ruimte aan geboden wordt. Wat is een mens? En (wat) is zij anders dan een dier?
Aanrader!
December 18, 2016
I couldn't wait to pounce on this book after I read Vasaas's The Ice Palace which I totally adored. The Seed was a massive disappointment. I didn't even finish it. I got too irritated by the stilted language that just didn't flow at all. In the Ice Palace, the language was beautiful and lyrical and so fine it added layers of depth to the wonderful story. Not so The Seed. It came across as cardboard and flat. This book has a different translator from The Ice Palace and I can only assume that I didn't get on with this particular translator's style. I may try it again in the future. But this time round I really was sadly disappointed.
September 29, 2017
Tarjei Vesaas lar deg kjenne på alt. Han gir en karakter til alt et menneske må tåle. Sorg, frustrasjon, skam, skyldfølelse, sinne, glede, håp. Alt får en egen stemme i Kimen. Han skildrer mennesker, og hvordan de desperat forsøker å skape en balanse i tilværelsen, en likevekt. Han knytter menneskenes liv tett opp mot naturen og dyrelivet, og stiller vel egentlig spørsmålet om mennesket til syvende og sist er så mye mer humane enn dyrene og naturen. Er vi ikke alle kapable til å være drevet utelukkende av instinkter? Hvor er forskjellen? Er menneskenes fornuft også menneskenes undergang?
Vesaas er vel også en av få forfattere som kan ta livet av en karakter uten at noen egentlig bryr seg om hvem morderen er, for deretter å skildre en grisemassakre, på en uhyre nøyaktig måte, og komme unna med det. Likevel sitter leseren igjen med ordet «vakkert» ytterst i pannebrasken. Det skal noe til!
Vesaas er vel også en av få forfattere som kan ta livet av en karakter uten at noen egentlig bryr seg om hvem morderen er, for deretter å skildre en grisemassakre, på en uhyre nøyaktig måte, og komme unna med det. Likevel sitter leseren igjen med ordet «vakkert» ytterst i pannebrasken. Det skal noe til!
April 17, 2025
Die Mischung des Gefühls das nächste Buch für den Deutschunterricht und trotzdem ein Roman mit verdichteter Atmosphäre und moralischen Dilemma zu lesen hat mich am Ende doch zu einer schlechten Wertung gebracht. Ich habe einfach nicht in das Buch reingefunden. Ja die Themen sind wie gesagt diskutabel aber was das Buch mir am Ende sagen will finde ich nicht raus ohne nach einer Deutung oder Interpretation zu suchen. Keine Empfehlung meinerseits!
March 11, 2023
Nichts als Liebe für diesen Verlag, Autor, Übersetzer und Roman!
(Erinnerte mich ein wenig an “Nichts - Was im Leben wichtig ist” und “Das Parfum” und natürlich - man betrachte das Entstehungsjahr - an den Nationalsozialismus.) Ein großartiger Roman über Schuld und Sühne.
(Erinnerte mich ein wenig an “Nichts - Was im Leben wichtig ist” und “Das Parfum” und natürlich - man betrachte das Entstehungsjahr - an den Nationalsozialismus.) Ein großartiger Roman über Schuld und Sühne.
July 10, 2024
Een naamloos eiland, een hechte gemeenschap, een bijzondere vreemdeling: ingrediënten voor een schijnbaar eenvoudig verhaal. Schijnbaar, want in een sobere, afgemeten stijl toont Vesaas hoe in een mum van tijd de grenzen tussen schuld en onschuld, tussen eigen en vreemd, tussen mens en dier vervagen. Niet toevallig in 1945 verschenen…
October 11, 2019
Kort og brutalt: høy klasse!
August 6, 2022
Kari Nes <3
Displaying 1 - 30 of 63 reviews