What do you think?
Rate this book
史賓諾莎診療室
人所能做的事，少之又少，
但儘管如此，我們仍要努力不懈！
【夏川老師的一句話】
成為醫師已經超過二十年。而這部作品，是我以自己的詮釋，重新細緻描繪出一直以來所凝視的「人的生命樣貌」。
雖然是以醫療為題材，但沒有「奇蹟」發生, 也沒有那些心機深沉教授們的權力鬥爭，更沒有醫生一邊大喊「快回來啊！」一邊進行心臟按摩的戲碼。
然而，盡可能地寫下的是，那些比奇蹟、陰謀與吶喊等，更加重要的事。
如今，我們正處在一個看不見未來的艱難時代。即使人生再苦，怒吼與揮拳也不代表就能打開一條出路。
至少曾深深留在我心中的患者們，還有那些支撐著醫療現場有的醫師們，並不會選擇那樣的方式，來迎戰困境。他們選擇懷抱勇氣、尊嚴與溫柔，並且在任何時刻都不放棄「希望」。
【故事簡介】
不是看病，而是看人！這就是史賓諾莎教我們的事。
原任職於大學醫院的雄町哲郎，在妹妹過世後，為了照顧外甥，
決定搬至京都的一座寧靜小鎮擔任內科醫師。
他時常騎著腳踏車，在酷暑與風鈴聲中探訪病患。
同時以蕨餅、長五郎餅、阿闍梨餅等京都名菓，
慰藉著面對生命中的許多無能為力。
某日，哲郎的舊識花垣準教授，安排年輕後輩南茉莉前來研修。
然而這裡所追求的，
並非「治癒」，而是「陪伴患者走向終點」──
但儘管如此，我們仍要努力不懈！
【夏川老師的一句話】
成為醫師已經超過二十年。而這部作品，是我以自己的詮釋，重新細緻描繪出一直以來所凝視的「人的生命樣貌」。
雖然是以醫療為題材，但沒有「奇蹟」發生, 也沒有那些心機深沉教授們的權力鬥爭，更沒有醫生一邊大喊「快回來啊！」一邊進行心臟按摩的戲碼。
然而，盡可能地寫下的是，那些比奇蹟、陰謀與吶喊等，更加重要的事。
如今，我們正處在一個看不見未來的艱難時代。即使人生再苦，怒吼與揮拳也不代表就能打開一條出路。
至少曾深深留在我心中的患者們，還有那些支撐著醫療現場有的醫師們，並不會選擇那樣的方式，來迎戰困境。他們選擇懷抱勇氣、尊嚴與溫柔，並且在任何時刻都不放棄「希望」。
【故事簡介】
不是看病，而是看人！這就是史賓諾莎教我們的事。
原任職於大學醫院的雄町哲郎，在妹妹過世後，為了照顧外甥，
決定搬至京都的一座寧靜小鎮擔任內科醫師。
他時常騎著腳踏車，在酷暑與風鈴聲中探訪病患。
同時以蕨餅、長五郎餅、阿闍梨餅等京都名菓，
慰藉著面對生命中的許多無能為力。
某日，哲郎的舊識花垣準教授，安排年輕後輩南茉莉前來研修。
然而這裡所追求的，
並非「治癒」，而是「陪伴患者走向終點」──
368 pages, Paperback
First published October 25, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
March 16, 2026
fantastyczna
Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona, bo początek wywołał we mnie mieszane uczucia.
Świetnie odbieram przemyślenia na temat zdrowia, choroby, szczęścia czy po prostu życia i codzienności. Zwraca uwagę na to co niewidziane czy na ludzkie ograniczenia. Autor będacy lekarzem mógł wprowadzić autentyczność w historii osadzonej w szpitalu i na uniwerku. Unikalność tła odbieram bardzo pozytywnie.
Książka skłania do mocnej refleksji i faktycznie pozwala złapać oddech. Świetny comfort book, może nie wzrusza, ale potrafi ukoić.
Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona, bo początek wywołał we mnie mieszane uczucia.
Świetnie odbieram przemyślenia na temat zdrowia, choroby, szczęścia czy po prostu życia i codzienności. Zwraca uwagę na to co niewidziane czy na ludzkie ograniczenia. Autor będacy lekarzem mógł wprowadzić autentyczność w historii osadzonej w szpitalu i na uniwerku. Unikalność tła odbieram bardzo pozytywnie.
Książka skłania do mocnej refleksji i faktycznie pozwala złapać oddech. Świetny comfort book, może nie wzrusza, ale potrafi ukoić.
July 15, 2026
3.5
b ładna, ale bez większych zachwytów:)
b ładna, ale bez większych zachwytów:)
July 24, 2025
好比一部精彩的紙上日劇，充滿風情的景色描寫，恰好療癒的傳統糕點，還有從大學醫院來到京都小鎮醫院的恬淡主角。並透過醫師彼此和與病患的對話，帶來既是現實卻又溫柔的人生況味。
即使面對病痛與死亡，熟知人類和醫療的無力，也經歷大大小小的診療、手術及現實阻礙，然而故事透過「不是看病，而是看人」的深沉哲學，及由病患角度交出對生命無常的內在涵泳，進而使《史賓諾莎診療室》成為一部在輕盈觀感之下帶來深思，又予以讀者滿滿安全感的溫暖之作，我好喜歡。
即使面對病痛與死亡，熟知人類和醫療的無力，也經歷大大小小的診療、手術及現實阻礙，然而故事透過「不是看病，而是看人」的深沉哲學，及由病患角度交出對生命無常的內在涵泳，進而使《史賓諾莎診療室》成為一部在輕盈觀感之下帶來深思，又予以讀者滿滿安全感的溫暖之作，我好喜歡。
July 15, 2026
W cieniu bambusowego gaju, gdzie światło sączy się przez liście jak dawna mądrość, a powietrze pachnie deszczem i subtelną nutą matchy, otwiera się mały gabinet w Kioto. Tam właśnie, w rytmie powolnego oddechu szpitalnego korytarza, spotykamy doktora Tetsuro Omachiego – człowieka, który kiedyś gonił blask wielkiej kariery, a potem, jak jesienny liść opadający z drzewa, wybrał ciszę i troskę o to, co najważniejsze.
Sosuke Natsukawa, sam lekarz, pisze z tą samą delikatnością, z jaką mistrz ceremonii herbaty układa naczynia. Nie ma tu pośpiechu zachodnich dramatów medycznych, gdzie każdy przypadek musi eksplodować napięciem. Jest za to głęboki, azjatycki spokój – taki, który rodzi się z akceptacji przemijania. Doktor Omachi porzuca uniwersytecki splendor po śmierci siostry, by zaopiekować się siostrzeńcem Ryūnosuke. Przenosi się do skromnego szpitala, gdzie medycyna spotyka się nie tylko z chorobą, lecz także z ludzkim losem w jego najczystszej, najdelikatniejszej formie.
Każdy pacjent ma imię. Każde imię – historię. Doktor pamięta je wszystkie, jakby zbierał kamienie z rzeki czasu. W rozmowach z młodą, pełną ideałów stażystką Minami odsłania się powoli jego wewnętrzny świat – świat nasycony filozofią Barucha Spinozy. Spinoza, tak odległy kulturowo, staje się tu mostem: pomaga zrozumieć, że wolna wola nie polega na walce z przeznaczeniem, lecz na mądrym poddaniu się temu, co jest. Na dostrzeganiu światła nawet wtedy, gdy ciało słabnie.
Natsukawa nie unika trudnych tematów – śmierci, bezradności medycyny, zmęczenia lekarzy – ale czyni to z niezwykłą czułością. Sceny wizyt domowych u pacjentów terminalnych czy nagłego telefonu podczas spaceru z siostrzeńcem w lesie Tadasu nie szokują dramatyzmem. Zamiast tego budzą w nas cichą refleksję: czym jest prawdziwa obecność przy drugim człowieku? Czy lekarz leczy tylko ciało, czy przede wszystkim towarzyszy duszy w jej ostatniej wędrówce?
Książka płynie jak rzeka Kamo – spokojnie, lecz nieustannie. Cztery długie rozdziały przypominają pory roku: od wiosennego entuzjazmu młodej lekarki, przez letnią intensywność codziennych dyżurów, po jesienną mądrość akceptacji i zimową ciszę wewnętrznego spokoju. Autor maluje Kioto z miłością – wąskie uliczki, ukryte świątynie, ulubione słodycze doktora – jakby chciał powiedzieć: sens życia kryje się w szczegółach, w tym, co pozornie zwykłe.
Styl Natsukawy jest prosty, lecz pełen poetyckiej subtelności. Przekład Krzysztofa Olszewskiego oddaje tę japońską delikatność – każde zdanie wydaje się oddychać. Nie ma tu tanich zwrotów akcji ani fałszywych emocji. Jest za to autentyczna empatia, ciepło relacji między lekarzami, którzy dbają o siebie nawzajem, oraz głęboka pokora wobec tego, czego nie da się naprawić.
„Gabinet doktora Spinozy” to książka, która daje ukojenie w świecie, który zbyt często krzyczy. Uczy, że wolność nie zawsze oznacza zmianę wszystkiego wokół, ale zmianę sposobu patrzenia. Że nawet w obliczu nieuleczalnej choroby można odnaleźć wdzięczność. Że prawdziwa medycyna i prawdziwe życie zaczynają się tam, gdzie kończy się ambicja, a zaczyna obecność.
Jeśli szukacie lektury, która nie porwie Was wirami fabuły, lecz otuli jak miękki szal w chłodny kiotowski wieczór – sięgnijcie po nią! Zostanie z Wami długo, spokojna, mądra i głęboko ludzka.
Polecam z całego serca!
Niech towarzyszy Wam w chwilach, gdy potrzebujecie przypomnienia, że nawet w najzwyklejszym dniu kryje się światło…
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @flow_books (współpraca reklamowa) 🩷.
Sosuke Natsukawa, sam lekarz, pisze z tą samą delikatnością, z jaką mistrz ceremonii herbaty układa naczynia. Nie ma tu pośpiechu zachodnich dramatów medycznych, gdzie każdy przypadek musi eksplodować napięciem. Jest za to głęboki, azjatycki spokój – taki, który rodzi się z akceptacji przemijania. Doktor Omachi porzuca uniwersytecki splendor po śmierci siostry, by zaopiekować się siostrzeńcem Ryūnosuke. Przenosi się do skromnego szpitala, gdzie medycyna spotyka się nie tylko z chorobą, lecz także z ludzkim losem w jego najczystszej, najdelikatniejszej formie.
Każdy pacjent ma imię. Każde imię – historię. Doktor pamięta je wszystkie, jakby zbierał kamienie z rzeki czasu. W rozmowach z młodą, pełną ideałów stażystką Minami odsłania się powoli jego wewnętrzny świat – świat nasycony filozofią Barucha Spinozy. Spinoza, tak odległy kulturowo, staje się tu mostem: pomaga zrozumieć, że wolna wola nie polega na walce z przeznaczeniem, lecz na mądrym poddaniu się temu, co jest. Na dostrzeganiu światła nawet wtedy, gdy ciało słabnie.
Natsukawa nie unika trudnych tematów – śmierci, bezradności medycyny, zmęczenia lekarzy – ale czyni to z niezwykłą czułością. Sceny wizyt domowych u pacjentów terminalnych czy nagłego telefonu podczas spaceru z siostrzeńcem w lesie Tadasu nie szokują dramatyzmem. Zamiast tego budzą w nas cichą refleksję: czym jest prawdziwa obecność przy drugim człowieku? Czy lekarz leczy tylko ciało, czy przede wszystkim towarzyszy duszy w jej ostatniej wędrówce?
Książka płynie jak rzeka Kamo – spokojnie, lecz nieustannie. Cztery długie rozdziały przypominają pory roku: od wiosennego entuzjazmu młodej lekarki, przez letnią intensywność codziennych dyżurów, po jesienną mądrość akceptacji i zimową ciszę wewnętrznego spokoju. Autor maluje Kioto z miłością – wąskie uliczki, ukryte świątynie, ulubione słodycze doktora – jakby chciał powiedzieć: sens życia kryje się w szczegółach, w tym, co pozornie zwykłe.
Styl Natsukawy jest prosty, lecz pełen poetyckiej subtelności. Przekład Krzysztofa Olszewskiego oddaje tę japońską delikatność – każde zdanie wydaje się oddychać. Nie ma tu tanich zwrotów akcji ani fałszywych emocji. Jest za to autentyczna empatia, ciepło relacji między lekarzami, którzy dbają o siebie nawzajem, oraz głęboka pokora wobec tego, czego nie da się naprawić.
„Gabinet doktora Spinozy” to książka, która daje ukojenie w świecie, który zbyt często krzyczy. Uczy, że wolność nie zawsze oznacza zmianę wszystkiego wokół, ale zmianę sposobu patrzenia. Że nawet w obliczu nieuleczalnej choroby można odnaleźć wdzięczność. Że prawdziwa medycyna i prawdziwe życie zaczynają się tam, gdzie kończy się ambicja, a zaczyna obecność.
Jeśli szukacie lektury, która nie porwie Was wirami fabuły, lecz otuli jak miękki szal w chłodny kiotowski wieczór – sięgnijcie po nią! Zostanie z Wami długo, spokojna, mądra i głęboko ludzka.
Polecam z całego serca!
Niech towarzyszy Wam w chwilach, gdy potrzebujecie przypomnienia, że nawet w najzwyklejszym dniu kryje się światło…
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @flow_books (współpraca reklamowa) 🩷.
July 16, 2026
Tetsuro Omachi zamiast sławy wybrał życie na uboczu. Słynny niegdyś gastroenterolog zrezygnował z pracy na uniwersytecie, żeby pracować w małym szpitalu. Do takiej decyzji skłoniła go tragiczna śmierć siostry, która osierociła małego chłopca. Od tamtej pory Tetsuro przejął rolę opiekuna i potrzebował więcej czasu i przestrzeni na zajmowanie się dzieckiem.
Mogłoby się wydawać, że bohater nie był szczęśliwy z takiego obrotu sprawy. Jednak okazuje się, że wcale tak nie było. Doktor odnalazł się w nowej rzeczywistości i nadal był wspaniałym specjalistą. Dbał o to, aby każdy pacjent był odpowiednio zaopiekowany. Wcześniej na uczelni działał naukowo, a pacjenci byli „materiałem naukowym”. Skłania to czytelnika do refleksji nad tym, czy większe dobro dla świata można uzyskać, skupiając się na ogóle, czy może jednak warto poświęcić uwagę każdej pojedynczej jednostce. Ta książka nie pozostawia jednoznacznej odpowiedzi, a sam bohater wielokrotnie się nad tym zastanawia.
„Gabinet doktora Spinozy” pozwala zatrzymać się na chwilę przy każdym pacjencie, dostrzec go i wysłuchać. Ta książka jest pełna ciepła i czułości wobec osób, którym często nie można już pomóc.
Ten tytuł został niezwykle pięknie napisany i jest pełen mądrych oraz cennych życiowych lekcji, a jednocześnie nie jest przesadnie filozoficzny. Daje przestrzeń do przeżywania życia na swój sposób i cieszenia się nim w każdej sytuacji. Spędziłam kilka wspaniałych wieczorów z tą książką i na długo jeszcze pozostanie ona w moim sercu.
Polecam!
Mogłoby się wydawać, że bohater nie był szczęśliwy z takiego obrotu sprawy. Jednak okazuje się, że wcale tak nie było. Doktor odnalazł się w nowej rzeczywistości i nadal był wspaniałym specjalistą. Dbał o to, aby każdy pacjent był odpowiednio zaopiekowany. Wcześniej na uczelni działał naukowo, a pacjenci byli „materiałem naukowym”. Skłania to czytelnika do refleksji nad tym, czy większe dobro dla świata można uzyskać, skupiając się na ogóle, czy może jednak warto poświęcić uwagę każdej pojedynczej jednostce. Ta książka nie pozostawia jednoznacznej odpowiedzi, a sam bohater wielokrotnie się nad tym zastanawia.
„Gabinet doktora Spinozy” pozwala zatrzymać się na chwilę przy każdym pacjencie, dostrzec go i wysłuchać. Ta książka jest pełna ciepła i czułości wobec osób, którym często nie można już pomóc.
Ten tytuł został niezwykle pięknie napisany i jest pełen mądrych oraz cennych życiowych lekcji, a jednocześnie nie jest przesadnie filozoficzny. Daje przestrzeń do przeżywania życia na swój sposób i cieszenia się nim w każdej sytuacji. Spędziłam kilka wspaniałych wieczorów z tą książką i na długo jeszcze pozostanie ona w moim sercu.
Polecam!
July 18, 2026
Czy w życiu ważniejsza jest ilość czy jakość? To pytanie towarzyszyło mi przez całą lekturę tej książki.
Główny bohater rezygnuje z prestiżowej pracy w dużym szpitalu i wybiera niewielką placówkę, aby móc zaopiekować się swoim siostrzeńcem. To właśnie ta decyzja sprawia, że zaczyna dostrzegać coś, o czym tak łatwo zapominamy, że nie zawsze wyścig szczurów, kolejne sukcesy i praca na akord są tym, co naprawdę daje poczucie spełnienia.
Doktor Omachi poświęca swoim pacjentom czas, uwagę i szacunek, a to często okazuje się cenniejsze niż najlepsze leczenie. A pacjenci odwdzięczają mu się jak mogą, czasami dokonując różnych wyborów.
To piękna, spokojna opowieść o życiu, chorobie i czasie, który każdemu z nas został dany. Pokazuje, że nie wszystko da się naprawić i nie na wszystko mamy wpływ. Ale nawet wtedy można odnaleźć w sobie spokój, nauczyć się wdzięczności i doceniać każdą chwilę.
Najbardziej poruszył mnie moment, gdy starsza pacjentka mówi doktorowi, że wkrótce umrze. A on z niezwykłym spokojem odpowiada: „W porządku, po prostu proszę się nie spieszyć.” To jedno zdanie zostało ze mną na długo. Jest w nim tyle czułości, akceptacji i nadziei, że trudno o nim zapomnieć.
To nie jest książka pełna spektakularnych zwrotów akcji. To historia, która płynie spokojnie i zostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o to, jak chcemy przeżyć własne życie. I właśnie za tę mądrość oraz ciepło bardzo ją doceniam. No i też jestem łasuchem jak główny bohater :)
Moja ocena: 8/10
Główny bohater rezygnuje z prestiżowej pracy w dużym szpitalu i wybiera niewielką placówkę, aby móc zaopiekować się swoim siostrzeńcem. To właśnie ta decyzja sprawia, że zaczyna dostrzegać coś, o czym tak łatwo zapominamy, że nie zawsze wyścig szczurów, kolejne sukcesy i praca na akord są tym, co naprawdę daje poczucie spełnienia.
Doktor Omachi poświęca swoim pacjentom czas, uwagę i szacunek, a to często okazuje się cenniejsze niż najlepsze leczenie. A pacjenci odwdzięczają mu się jak mogą, czasami dokonując różnych wyborów.
To piękna, spokojna opowieść o życiu, chorobie i czasie, który każdemu z nas został dany. Pokazuje, że nie wszystko da się naprawić i nie na wszystko mamy wpływ. Ale nawet wtedy można odnaleźć w sobie spokój, nauczyć się wdzięczności i doceniać każdą chwilę.
Najbardziej poruszył mnie moment, gdy starsza pacjentka mówi doktorowi, że wkrótce umrze. A on z niezwykłym spokojem odpowiada: „W porządku, po prostu proszę się nie spieszyć.” To jedno zdanie zostało ze mną na długo. Jest w nim tyle czułości, akceptacji i nadziei, że trudno o nim zapomnieć.
To nie jest książka pełna spektakularnych zwrotów akcji. To historia, która płynie spokojnie i zostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o to, jak chcemy przeżyć własne życie. I właśnie za tę mądrość oraz ciepło bardzo ją doceniam. No i też jestem łasuchem jak główny bohater :)
Moja ocena: 8/10
Review of advance copy received from Publisher
Piękna, spokojna i kojąca powieść o tym, co w życiu naprawdę ważne – rodzinie, powołaniu i wyborach, które nas kształtują.
Młody, utalentowany lekarz Tetsuro rezygnuje z kariery, by po śmierci siostry zaopiekować się siostrzeńcem. Zamiast zawodowych ambicji wybiera rodzinę i pomoc lokalnej społeczności, odnajdując w tym spełnienie i sens.
To historia, która przypomina, że szczęście często kryje się w prostych, codziennych chwilach. Pełna ciepła, mądrości i refleksji. Z całego serca polecam.
Młody, utalentowany lekarz Tetsuro rezygnuje z kariery, by po śmierci siostry zaopiekować się siostrzeńcem. Zamiast zawodowych ambicji wybiera rodzinę i pomoc lokalnej społeczności, odnajdując w tym spełnienie i sens.
To historia, która przypomina, że szczęście często kryje się w prostych, codziennych chwilach. Pełna ciepła, mądrości i refleksji. Z całego serca polecam.
February 7, 2025
和菓子が食べたくなった。夏川さんは、ほんとに優しい人なんだろうな。そして、こういう医療者がマジョリティの病院で死にたい
November 30, 2025
A heartwarming and inspiring book on medical treatment (techniques vs philosophy), meaning of life, death & dying, as well as how to have hope in difficult life situations.
January 8, 2026
讀起來舒服、流暢，卻在幾個瞬間讓人紅了眼眶。
這本書讓人深刻感受到人類的渺小。我們自詡萬物之靈，但在老病死與天災面前，往往無力阻擋，也無法總是把命救回來。
比起執著於「救活」，如何協助一個人「好好活著、好好離開」，或許才是更重要的課題。
這種不強求、順應時間與自然的態度，讀來很有佛教哲理的味道。
這本書讓人深刻感受到人類的渺小。我們自詡萬物之靈，但在老病死與天災面前，往往無力阻擋，也無法總是把命救回來。
比起執著於「救活」，如何協助一個人「好好活著、好好離開」，或許才是更重要的課題。
這種不強求、順應時間與自然的態度，讀來很有佛教哲理的味道。
June 18, 2026
3.6⭐️
Displaying 1 - 11 of 11 reviews