What do you think?
Rate this book
บทเพลงฤดูใบไม้ผลิ
wฺritten by Little Jazz
(www.gotoknow.org/posts/205497)
ปีโชวะที่ 27 (พ.ศ.2495) ปลายฤดูฝน
ความโศกเศร้ามาเยือนครอบครัวเล็กๆ ซึ่งมีสมาชิกเพียงสามคน "คุณปู่บุนโซ" "คุณย่า" และ "เด็กชายเคจิ" หลานผู้ซึ่งเป็นกำพร้า ปกติเคจิเป็นเด็กแข็งแรง เล่นกีฬาเก่ง สดใส ร่าเริง แต่โชคชะตาก็เล่นตลกกับเขา เคจิป่วยด้วยโรคร้ายที่ยังมิอาจรักษาได้ในสมัยนั้น "โปลิโอ" หมายถึงผู้เป็นต้องพิการ เขารักษาตัวอยู่เกือบปีแต่ขาก็ไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิม ระหว่างนั้นเคจิเฝ้าฝันถึงแต่เพื่อนๆ ที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน เขารอคอยด้วยใจจดจ่อจนถึงวันที่กลับบ้าน เคจิคาดหวังถึงการต้อนรับทักทายเหมือนเก่า แต่เสียงตะโกนร้องเพลงจากบรรดาเพื่อนที่จับกลุ่มเล่นกันอยู่กลับเป็นคำล้อเลียน "เด็กขาเป๋---กิ๋วกิ๋ว หน้าไม่อาย" ถ้อยคำนั้นมันช่างเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกจนหมด ซึ่งเพื่อนๆ ไม่รู้เลยว่าเด็กชายขาเป๋คนนั้นคือเคจิ แต่ไม่ใช่เคจิในสภาพเก่าที่เคยวิ่งเล่นหยอกล้อกับพวกเขา
เคจิปิดตัวเอง ขังตัวเองอยู่ในโลกแคบๆ ในบ้านที่รู้สึกปลอดภัย ปู่ก็ช่วยตอกปิดโอกาสจากภายนอกเพราะต้องการปกป้องความรู้สึกของหลาน แต่ลึกๆ แล้วเขาต้องการเพื่อน ต้องการการยอมรับเหมือนที่เคยเป็น อยากมีส่วนร่วม อยากวิ่งเล่น แต่ขาข้างนั้นช่างเป็นอุปสรรคเหลือเกิน และเขาก็ไม่อยากดูอ่อนแอในสายตาใคร ปู่พยายามหาสาเหตุของการป่วยเพื่อกลบความทุกข์โศก ปู่บุนโซเคี่ยวเข็ญให้ครูหาคนที่ผลักเคจิล้มในวันที่เริ่มป่วย ซึ่งปู่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่สาเหตุของโรคนี้ แต่อย่างน้อยโทษคนอื่นก็รู้สึกรับได้มากกว่าการโทษชะตากรรม ปู่กินเหล้า ปู่ทุกข์ใจ ปู่หาทางออกไม่ได้ จมปลักอยู่ในวังวนวันแล้ววันเล่า
คณะระบำม้าเป็นสิ่งบันเทิงใจที่เด็กชายเฝ้ารอ เนื่องจากปีที่ผ่านมาต้องไปรักษาตัวอยู่ในเมือง เคจิตั้งใจว่าถ้าได้ยินเสียงกลองของคณะระบำม้าเมื่อไหร่เขาจะลุกขึ้นยืนและเดินให้ได้ "ม้าต้นฤดูใบไม้ผลิจะนำโชคมาให้ ถ้ามีใครฝันถึง" เสียงเพลงดังขึ้นใกล้บ้านเขาเข้ามา เคจิเฝ้ารอเพื่อนๆ ที่จะตามหลังคณะระบำม้ามาผ่านบ้านอย่างใจจดใจจ่อ "โคจิ... ผมมีของมาฝาก" เคจิเก็บคำพูดนี้ไว้ถึงหนึ่งปีเพื่อจะบอกกับเพื่อนรักของเขา "แล้วจะมาเล่นด้วย" โคจิพูดได้แค่นั้นแล้วก็วิ่งตามคณะระบำม้าไป
แล้วสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงก็พัดมาพร้อมกับฤดูใบไม้ผลิ "โซโนโดะ เคโกะ" ครูสาวที่มารับตำแหน่งใหม่แทนครูคนเก่าของหมู่บ้านซึ่งขอย้ายออกเพราะปู่บุนโซไปอาละวาดทุกครั้งที่เมา เธอเป็นสาวรุ่นใหม่จากในเมือง ไม่คุ้นชินกับสภาพชนบทที่ยังมีวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม แต่ครูก็ตั้งใจไว้ว่าจะแก้ปัญหาของปู่และเคจิให้ได้ ในที่สุดครูก็ค้นพบพรสวรรค์อย่างหนึ่งของเคจิ ซึ่งมีส่วนทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น รวมถึงทัศนคติในการเป็นศัตรูกับสังคมของปู่บุนโซ
มิตรภาพระหว่างเพื่อน ความหวัง ความรัก ความเจ็บปวด ความทุ่มเท ความเข้าใจต่อโลก ความงดงาม ไม่น่าเชื่อว่าหนังสือเล่มหนึ่งจะบันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้ได้หมด เล่ามากไปจะกลายเป็นเสียอรรถรสสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่าน ที่เขียนมายืดยาวก็แค่อยากแนะนำหนังสือดีๆ อีกเล่มเท่านั้น
(www.gotoknow.org/posts/205497)
ปีโชวะที่ 27 (พ.ศ.2495) ปลายฤดูฝน
ความโศกเศร้ามาเยือนครอบครัวเล็กๆ ซึ่งมีสมาชิกเพียงสามคน "คุณปู่บุนโซ" "คุณย่า" และ "เด็กชายเคจิ" หลานผู้ซึ่งเป็นกำพร้า ปกติเคจิเป็นเด็กแข็งแรง เล่นกีฬาเก่ง สดใส ร่าเริง แต่โชคชะตาก็เล่นตลกกับเขา เคจิป่วยด้วยโรคร้ายที่ยังมิอาจรักษาได้ในสมัยนั้น "โปลิโอ" หมายถึงผู้เป็นต้องพิการ เขารักษาตัวอยู่เกือบปีแต่ขาก็ไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิม ระหว่างนั้นเคจิเฝ้าฝันถึงแต่เพื่อนๆ ที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน เขารอคอยด้วยใจจดจ่อจนถึงวันที่กลับบ้าน เคจิคาดหวังถึงการต้อนรับทักทายเหมือนเก่า แต่เสียงตะโกนร้องเพลงจากบรรดาเพื่อนที่จับกลุ่มเล่นกันอยู่กลับเป็นคำล้อเลียน "เด็กขาเป๋---กิ๋วกิ๋ว หน้าไม่อาย" ถ้อยคำนั้นมันช่างเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกจนหมด ซึ่งเพื่อนๆ ไม่รู้เลยว่าเด็กชายขาเป๋คนนั้นคือเคจิ แต่ไม่ใช่เคจิในสภาพเก่าที่เคยวิ่งเล่นหยอกล้อกับพวกเขา
เคจิปิดตัวเอง ขังตัวเองอยู่ในโลกแคบๆ ในบ้านที่รู้สึกปลอดภัย ปู่ก็ช่วยตอกปิดโอกาสจากภายนอกเพราะต้องการปกป้องความรู้สึกของหลาน แต่ลึกๆ แล้วเขาต้องการเพื่อน ต้องการการยอมรับเหมือนที่เคยเป็น อยากมีส่วนร่วม อยากวิ่งเล่น แต่ขาข้างนั้นช่างเป็นอุปสรรคเหลือเกิน และเขาก็ไม่อยากดูอ่อนแอในสายตาใคร ปู่พยายามหาสาเหตุของการป่วยเพื่อกลบความทุกข์โศก ปู่บุนโซเคี่ยวเข็ญให้ครูหาคนที่ผลักเคจิล้มในวันที่เริ่มป่วย ซึ่งปู่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่สาเหตุของโรคนี้ แต่อย่างน้อยโทษคนอื่นก็รู้สึกรับได้มากกว่าการโทษชะตากรรม ปู่กินเหล้า ปู่ทุกข์ใจ ปู่หาทางออกไม่ได้ จมปลักอยู่ในวังวนวันแล้ววันเล่า
คณะระบำม้าเป็นสิ่งบันเทิงใจที่เด็กชายเฝ้ารอ เนื่องจากปีที่ผ่านมาต้องไปรักษาตัวอยู่ในเมือง เคจิตั้งใจว่าถ้าได้ยินเสียงกลองของคณะระบำม้าเมื่อไหร่เขาจะลุกขึ้นยืนและเดินให้ได้ "ม้าต้นฤดูใบไม้ผลิจะนำโชคมาให้ ถ้ามีใครฝันถึง" เสียงเพลงดังขึ้นใกล้บ้านเขาเข้ามา เคจิเฝ้ารอเพื่อนๆ ที่จะตามหลังคณะระบำม้ามาผ่านบ้านอย่างใจจดใจจ่อ "โคจิ... ผมมีของมาฝาก" เคจิเก็บคำพูดนี้ไว้ถึงหนึ่งปีเพื่อจะบอกกับเพื่อนรักของเขา "แล้วจะมาเล่นด้วย" โคจิพูดได้แค่นั้นแล้วก็วิ่งตามคณะระบำม้าไป
แล้วสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงก็พัดมาพร้อมกับฤดูใบไม้ผลิ "โซโนโดะ เคโกะ" ครูสาวที่มารับตำแหน่งใหม่แทนครูคนเก่าของหมู่บ้านซึ่งขอย้ายออกเพราะปู่บุนโซไปอาละวาดทุกครั้งที่เมา เธอเป็นสาวรุ่นใหม่จากในเมือง ไม่คุ้นชินกับสภาพชนบทที่ยังมีวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม แต่ครูก็ตั้งใจไว้ว่าจะแก้ปัญหาของปู่และเคจิให้ได้ ในที่สุดครูก็ค้นพบพรสวรรค์อย่างหนึ่งของเคจิ ซึ่งมีส่วนทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น รวมถึงทัศนคติในการเป็นศัตรูกับสังคมของปู่บุนโซ
มิตรภาพระหว่างเพื่อน ความหวัง ความรัก ความเจ็บปวด ความทุ่มเท ความเข้าใจต่อโลก ความงดงาม ไม่น่าเชื่อว่าหนังสือเล่มหนึ่งจะบันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้ได้หมด เล่ามากไปจะกลายเป็นเสียอรรถรสสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่าน ที่เขียนมายืดยาวก็แค่อยากแนะนำหนังสือดีๆ อีกเล่มเท่านั้น
184 pages, Paperback
First published January 1, 1971
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 7, 2014
ไม่ว่าหัวใจของเด็กๆหรือคนแก่.. ทุกหัวใจก็มีฤดูกาลในหัวใจ.. ทุกคนมีช่วงเวลาแห่งฤดูหนาวอันอ้างว้าง หดหู่ เหน็บหนาวจนอยากจะอยู่แต่ในปราการผ้าห่มคล้ายเคจิ... หรือกักขังตัวเองอยู่ในอดีตที่รุ่งเรือง มีแต่คนยอมรับเหมือนคุณปู่บุนโซ
ทุกหัวใจล้วนต้องการการยอมรับ.. กำลังใจ..และความรัก เพื่อออกมาสู่ฤดูใบไม้ผลิ.. อีกครั้ง
นวนิยายเยาวชนแต่อบอุ่นไปในหัวใจตั้งแต่เด็กจนแก่
หน้าที่ของมนุษย์เราอย่างนึงนอกจากการคิดแต่เรื่องของตัวเองแล้ว การคิดถึงคนอื่น ปราถนาให้คนอื่นได้มีความสุข ได้พบกับสิ่งที่ดี ได้มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ล้วนเป็นหน้าที่มนุษย์ที่เราพึงกระทำอย่งคุณครูโซโนดะ ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้น บางครั้งมันก็แล้วแต่โชคชะตา สำคัญว่า "เราได้ทำ"
ฉากอย่างระบำม้า.. เด็กๆรวมใจจัดนิทรรศการภาพเขียนให้เคจิ.. หรือฉากที่ปู่บุนโซมอบเกาลัดที่ตั้งใจจะเอาไปให้ลูกชายที่สุสานมาให้เด็กพิการแทนที่.. ภาพเคนจิที่พยายามเดินเองไปให้รางวัลเด็กพิการ..คือบทเพลงแห่งฤดูกาลใบไม้ผลิที่เบ่งบานภายในใจทุกคน
อ่านนิยายเยาวชนแล้วชื่นใจทุกครั้ง เหมือนดูหนังเรื่อง Forrest Gump
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเล่มนี้ สนพ ผีเสื้อ แถมให้เรา อยากกลับไปเสียตังค์ซื้อให้ครับ
ทุกหัวใจล้วนต้องการการยอมรับ.. กำลังใจ..และความรัก เพื่อออกมาสู่ฤดูใบไม้ผลิ.. อีกครั้ง
นวนิยายเยาวชนแต่อบอุ่นไปในหัวใจตั้งแต่เด็กจนแก่
หน้าที่ของมนุษย์เราอย่างนึงนอกจากการคิดแต่เรื่องของตัวเองแล้ว การคิดถึงคนอื่น ปราถนาให้คนอื่นได้มีความสุข ได้พบกับสิ่งที่ดี ได้มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ล้วนเป็นหน้าที่มนุษย์ที่เราพึงกระทำอย่งคุณครูโซโนดะ ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้น บางครั้งมันก็แล้วแต่โชคชะตา สำคัญว่า "เราได้ทำ"
ฉากอย่างระบำม้า.. เด็กๆรวมใจจัดนิทรรศการภาพเขียนให้เคจิ.. หรือฉากที่ปู่บุนโซมอบเกาลัดที่ตั้งใจจะเอาไปให้ลูกชายที่สุสานมาให้เด็กพิการแทนที่.. ภาพเคนจิที่พยายามเดินเองไปให้รางวัลเด็กพิการ..คือบทเพลงแห่งฤดูกาลใบไม้ผลิที่เบ่งบานภายในใจทุกคน
อ่านนิยายเยาวชนแล้วชื่นใจทุกครั้ง เหมือนดูหนังเรื่อง Forrest Gump
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเล่มนี้ สนพ ผีเสื้อ แถมให้เรา อยากกลับไปเสียตังค์ซื้อให้ครับ
February 4, 2016
บทเพลงในฤดูใบไม้ผลิ เล่าถึงเด็กชายคนหนึ่งที่สูญเสียขาของเขาไป
เนื่องจากอาการป่วยเป็นโรคโปลิโอ เมื่ออายุเพียง 7 ขวบ
เนื้อหาของเล่มนี้ค่อนข้างหนักหน่วง
มีบางช่วงบางตอนที่อ่านแล้วรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำของตัวละคร
ที่ทำให้เรื่องราวใหญ่โตเลยเถิดไปกันใหญ่
โดยเฉพาะทางจิตใจของเด็กชายคนนี้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังนับว่า "บทเพลงฤดูใบไม้ผลิ" เป็นหนังสือที่ดีค่ะ
เนื่องจากอาการป่วยเป็นโรคโปลิโอ เมื่ออายุเพียง 7 ขวบ
เนื้อหาของเล่มนี้ค่อนข้างหนักหน่วง
มีบางช่วงบางตอนที่อ่านแล้วรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำของตัวละคร
ที่ทำให้เรื่องราวใหญ่โตเลยเถิดไปกันใหญ่
โดยเฉพาะทางจิตใจของเด็กชายคนนี้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังนับว่า "บทเพลงฤดูใบไม้ผลิ" เป็นหนังสือที่ดีค่ะ
Displaying 1 - 2 of 2 reviews