Duskthorn Academy volgt een jonge vrouw met een uiterst onstabiele, emotie-gestuurde magie die na een spectaculaire misstap op een speciale academie belandt: een soort heropvoedingsschool voor bovennatuurlijke outsiders die hun krachten maar niet onder controle krijgen. Daar ontdekt ze niet alleen dat ze een zeldzaam en krachtig wezen is, maar ook dat ze langzaam banden smeedt met meerdere aantrekkelijke, territoriaal aangelegde mannen, terwijl er duistere geheimen en gevaren rond de school op de loer liggen.
Het idee achter het verhaal vind ik op zich best leuk. De mix van **magische academy**, **reverse harem**-dynamiek, humoristische mislukte spreuken en een onderliggende dreiging heeft potentie om verslavend te zijn. De hoofdpersoon heeft een grappige, chaotische vibe en de interacties met de mannelijke personages zitten vol spanning, geflirt en jaloezie – precies wat je in dit genre zoekt.
Helaas wordt het plezier flink verstoord door de **technische uitvoering**. Het boek heeft ernstige problemen met editing. Er zit ontzettend veel herhaling in: dezelfde gebeurtenissen, gedachten of beschrijvingen komen meerdere keren terug, maar dan nét iets anders geformuleerd met extra (en vaak overbodige) woorden. Sommige stukken voelen alsof hele alinea’s drie keer langs zijn gekomen in een soort slechte kopieer-plak-variant. Tegelijkertijd worden andere belangrijke momenten of overgangen juist overgeslagen of amper uitgewerkt, waardoor het verhaal soms hakkelt en onlogisch aanvoelt.
De personages zelf vond ik redelijk charmant, maar door de rommelige structuur krijgen ze niet echt de kans om écht uit de verf te komen. De mannen blijven soms wat oppervlakkig en archetype-achtig (de bezitterige weerwolf, de vurige bad boy, de mysterieuze fae-achtige figuur), en de hoofdpersoon wisselt te snel tussen onzeker, grappig en machtig zonder dat het altijd natuurlijk overkomt. Het had met betere editing en strakkere pacing veel meer diepgang kunnen krijgen.