Eindelijk een nieuwe bundel van vertelkunstenaar Etgar Keret In Autocorrectie schetst Keret een wereld gedomineerd door technologie. De verhalen nemen bizarre zo is de partner van een realityshowdeelnemer afkomstig uit een parallel universum, ontdekt een ander personage dat de asteroïde die hij naar zijn vrouw heeft laten vernoemen op ramkoers ligt met de aarde, en overtuigt een oudere weduwe een populair AI-programma om zelfmoord te plegen. In zijn kenmerkende stijl legt Keret de vinger op de zere plek van onze hedendaagse samenleving. Hij belicht thema's als onzekerheid en kwetsbaarheid, en toont hoe miscommunicatie ons leven beheerst. Toch blijft hij te midden van dit alles zoeken naar lichtpuntjes van hoop en veerkracht. 'Een verhaal van Keret is als zo'n droom waarin je huis ineens extra kamers blijkt te hebben.' Paulien Cornelisse 'Etgar Keret is een genie.' The New York Times
Born in Ramat Gan in 1967, Etgar Keret is a leading voice in Israeli literature and film. His books have been published in over four dozen languages and his writing has appeared in The New York Times, Le Monde and The New Yorker, among others. His awards include the Cannes Film Festival's "Caméra d'Or" (2007), the Charles Bronfman Prize (2016) and the prestigious Sapir Prize (2018). Over a hundred short films and several feature films have been based on his stories. Keret teaches creative writing at Ben-Gurion University of the Negev. Since 2021, he has been publishing the weekly newsletter "Alphabet Soup" on Substack.
Een hele goede bundel! Vette, nonchalante verhalen met gekke situaties en werelden erin. Mijn favoriet was ‘Een wereld zonder selfiesticks’ en ‘De toekomst is niet wat ze geweest is’.
Ik vind dit echt cool. De manier waarop Keret steeds met een optimistische en uiterst menselijke en magisch realistische wending een uitweg vindt in de technologische, dystopische, absurdistische scenario’s die het leven nu kenmerken… of zo… ja, prettig lezen.
De angst en minachting voor vrouwen vliegt in veel verhalen totaal uit de bocht; een intieme band met een vrouw wordt aangetoond door een dikke, harige moedervlek in haar oksel te beschrijven, een vrouw is pas tevreden met haar verjaardagscadeau als de wereld eraan ten onder gaat, een vrouw is om te neuken mits ze aan de pil is, mooi is en zonder puistjes, je laat je door een vrouw pijpen als het niet je eigen vrouw is waarna ze opzichtig het schaamhaar tussen haar tanden uit peutert, vrouwen zijn meedogenloze verleidsters die het grappig vinden als een man op zijn Tinderprofiel zet dat hij getrouwd is waardoor ze juist geïnteresseerd raken etc. etc.
Eén van de verhalen heet Een Hypothetische Vraag, maar had beter Een Doodeng Misogyn Verhaal kunnen heten. Alarmerend genoeg geschreven ‘Voor de geliefde Noeriet’. Het gaat over een man met een bazig, infantiel karakter die (waarschijnlijk voor de zoveelste keer) ruzie zoekt met zijn vrouw door haar een onnozel en provocerend dilemma voor te leggen, ze antwoordt niet zoals gewenst, hij slaat haar tegen de muur, zij dient hem van repliek en pakt haar spullen om hem te verlaten, hij vermoordt haar en ziet daarmee zijn gelijk bevestigd over het dilemma dat hij haar had voorgelegd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Dit is oprecht een van de beste verhalenbundels die ik ooit heb gelezen (oké, dat zijn er niet mega veel maar toch is dit wel degene die me bij gaat blijven)!
Mijn favorieten waren ‘een wereld zonder selfiesticks’ en ‘zwaartekracht’ 🫶🏼