Ugryźć ból - tak jeden z recenzentów zaczął swoje rozważania na temat kolejnych stron mrocznego dramatu Manu Larceneta. W pierwszym tomie było mrocznie? Będzie jeszcze bardziej. Bomba nastawiona w pierwszym tomie już tyka...
Francuski twórca rozjeżdża nas walcem a potem sprawdza czy da radę cofnąć na powtórkę... Pobrzmiewają echa conradowskiego "Jądra ciemności", recenzent hiszpańskiej Zony Negativy dostrzegł nietzscheańskie rozważania na temat natury człowieka, a włoski dostrzega jak subtelnie piękno natury Larcenet przeciwstawia ohydzie ludzkiego postępowania. Co w prostej linii prowadzić musiało Autora do późniejszej adaptacji "Raportu Brodecka" Philipe'a Claudela... „Blast” uznawany za opus magnum Larceneta - nagradzany we Francji, Włoszech, wybierany komiksem roku przez niemiecki Der Tagesspiegel w Polsce zostanie wydany w unikatowej formule dwóch tomów łączących po dwa tomy z oryginalnego, francuskiego wydania.
Manu Larcenet (full name: Emmanuel Larcenet) is a French comics writer and artist. He has been working with Fluide Glacial magazine since 1994 and with Spirou magazine since 1997.
Juste fou, des passages très beaux, légers, contemplatifs et poétiques ; et d'autres très lourds noirs, poisseux et étouffants. Les angoisses, la détresse psychologiques sont super bien représentées, avec un narrateur pas fiable.
Et j'adore tellement le dessin, les jeux avec l'encre dans les bois, les animaux et les paysages de la nature, tout est trop bien. Et plein d'idées super créatives !!
(Recenzja wspólna całości) Czterotomowy komiks, u nas wydany w dwóch solidnych tomiszczach. Opowiada historię Polzy Manciniego, który został oskarżony (może lepiej bezspojlerowo nie zdradzać o co) i na przesłuchaniu na komisariacie wyjaśnia swoją wersję wydarzeń z ostatnich lat. Drogę Polzy przez bycie kloszardem, alkoholikiem, odludkiem, żyjącym z wyboru na marginesie społecznym, szukającym w życiu jedynie doświadczania tytułowego Blastu 🗿 Jest to cholernie mroczna i depresyjna historia, przesiąknięta beznajdzieją, marazmem, nienawiścią, złością, brakiem akceptacji i zrozumienia. W swoim wydźwięku niesamowicie niejednoznaczna, oniryczna, bawiąca się czytelnikiem na granicy takich uczuć jak współczucie, pogarda, szok i fascynacja. Lancenet wspaniale maluje narrację w czarno-białych kadrach, przeplatanych w pojedynczych miejscach... czymś innym (żeby nie psuć zabawy). Bardzo podoba mi się głębia płynąca z tych surowych, bezkompromisowo i dosadnie narysowanych scen, a komiks doceniam najmocniej we fragmentach, w których Polza w końcu przestaje gadać i snuć swoją pseudointelektualną narrację. To jest ogromny minus tego komiksu - ilość tekstu, który pozornie jest bogaty stylistycznie, ale ostatecznie nie wnosi nic poza kojarzeniem mi się z postmodernizmem w jego najbardziej nieangażującym wydaniu. Empatyzuję głównie na podstawie obrazów, sam tekst sprawia wrażenie jakby z premedytacją próbował odciągnąć czytelnika od meritum i zgubić w nim esencję osobowości Polzy. Chociaż może jest to zabieg celowy, mający wywołać w nas jeszcze większy dysonans poznawczy? Bardzo mi się ten komiks podobał. Jest naprawdę świetny, chyba najlepszy jaki do tej pory miałem w rękach, biorąc pod uwage całokształt narracji i osadzenie w myśli przewodniej jaką oferuje nam autor. Bardzo polecam.
Na versão portuguesa, em 2 vol., são 816 páginas do que me parece uma obra-prima absoluta da banda desenhada contemporânea.
Este segundo volume encerra a jornada de Polza Mancini de forma avassaladora e trágica, com o mistério do interrogatório policial a terminar com um inesperado murro no estômago. Graficamente, o livro é de uma mestria fora do comum. O traço a preto e branco (e ocasionalmente a cores,) que mistura várias técnicas de composição (desenho, colagens, tiras de BD de jornais...) é visceral na forma como desenha a solidão, o peso dos corpos e a decadência. E depois há a gestão dos silêncios, do ritmo e as fabulosas explosões visuais do "Blast", puras e perturbadoras representações de iluminação e transe que tão bem são passadas para o papel.
A escrita é brutal, sem concessões, mas de uma enorme sensibilidade poética. Larcenet consegue a proeza de nos manter agarrados à mente complexa, incómoda e fascinante de Polza até à última página, culminando num desfecho que ecoa na cabeça muito depois de fechar o livro. Não é uma leitura fácil, mas é BD ao seu mais alto nível.
Imperdível para quem gosta de BD como forma de arte!
Mimo że zarówno fenomenalny "Raport Brodecka", jak i "Codzienna walka", napisane są znacznie ciekawiej i podobały mi się o wiele bardziej, tak "Blast" nie jest w żadnym wypadku przeciętniakiem. Larceneta kojarzę przede wszystkim z bardzo dobrą kreską - i tu nie jest inaczej. Nigdy jednak nie postrzegałem go jako wybitnego scenopisarza. I tego "Blast" nie zmienia. W warstwie fabularnej ta wybitnie długa opowieść okołokryminalna jest zbyt standardowa, aby zaskakiwać. I choć oczywiście dobrze jest czytać (i tworzyć) po prostu solidne powieści, to jednak nie znajduję tu zbyt wielu elementów czy zabiegów narracyjnych, które wywoływałyby we mnie zachwycenie lub jakieś głębsze emocje. Choć przyznam, że kupiłbym i postawiłbym te dwa wielkie bloki na swojej półce dla samych rysunków.
Kontynuacja historii Polzy z tomu pierwszego. Trzyma wysoki poziom.
Przez większość książki mamy styczność z historią wyłącznie z perspektywy głównego bohatera . Dopiero ostatnie kilkanaście stron zdradza inny punkt widzenia. To buduje kompletnie inny obraz całej historii. Według mnie to prawdziwy majstersztyk.
Mocna, naturalistyczna i brudna była to opowieść. Był w niej smród, przemoc, alkohol, narkotyki, kradzieże, choroby psychiczne i całkowite zezwierzęcenie człowieka.
Często mało tekstu, ale obraz tutaj w zupełności wystarcza.