Weerborstels

De tandeloze tijd #2.5

by A.F.Th. van der Heijden

Het boeiende verhaal gaat over een man die verblind door vadertrots zijn zoon de afgrond in duwt, en daarmee zichzelf en de rest van zijn gezin te gronde richt.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, Novels, Ebooks, Roman, Literary Fiction

94 pages, Paperback

First published January 1, 1992

About the author

Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is een Nederlandse schrijver. Hij heeft ook gepubliceerd als Patrizio Canaponi en als A.F.Th. In 2003 ontving hij de Schrijversprijs der Brabantse Letteren en in 2011 de Constantijn Huygensprijs, telkens voor zijn hele oeuvre.

Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is a Dutch writer. He also published as Patrizio Canaponi and as A.F.Th. In 2003 he received the Schrijversprijs der Brabantse Letteren and in 2011 the Constantijn Huygensprijs, both prizes for his entire work.

Reviews

[José Van Rosmalen]

A.F. Th. Van der Heijden schreef in 1992 het boekenweekgeschenk ‘Weerborstels’ als een zelfstandig onderdeel van de tandeloze tijdscyclus. Hiermee laat hij zien dat hij ook in kort bestek een goede verteller kan zijn. Het boek gaat over een vader en zoon, oom en neef van Albert Egberts, de centrale figuur in de reeks en het alter ego van Adri. De zoon probeert stoer te doen, net als zijn vader en zijn hobby wordt racen en het rijden met motoren. Dit wordt hem fataal. Hij krijgt eerst een ongeluk dat hij overleeft en later een fataal ongeluk. De vader wil het niet geloven en probeert het te ontkennen. Zijn zoon Robbie is dood. Het verhaal speelt in Brabant in de jaren zestig. Van der Heijden gebruikt het Brabants dialect. De weerborstels van de motorwielen spelen een belangrijke rol. In het laatste hoofdstuk speelt de auteur hiermee een virtuoos spel, waarin de wieldop draait, wentelt en spiegelt. Wrang is dat het boek is opgedragen aan de toen nog kleine zoon van Van der Heijden , Tonio en dat deze later zelf door een fietsongeluk in Amsterdam om het leven zou komen, ongeveer op dezelfde leeftijd als Robbie in dit verhaal. Het boek ‘Weerborstels’ biedt een uitstekende kennismaking met het werk van Van der Heijden, met zijn virtuositeit en taalrijkdom en met zijn oog voor details. Hij weet je terug te brengen in het Brabant van zo’n vijftig, zestig jaar geleden.

[Iwan]

Dankzij dit boekje weet ik nu beter waartoe Adri van der Heijden in staat is. Zeer beeldend - alsof ik naar een slow motion zit te kijken - beschrijft hij het noodlottige verkeersongeluk van twee jonge mannen. Dat doet hij zo prachtig dat ik helemaal vergeet dat ik om 8.00 uur in een volle spitstrein naar mijn werk rijd.

Ik kom er misschien wat laat achter maar man, man, man wat kan Adri schrijven. Zin in een volgende aflevering. Heeft iemand ervaring met het kriskras lezen van Tandeloze tijd?? Ik heb nu vooral zin om zijn laatste boek op te pakken.

[Job Bunt]

Een korte novelle over twee neven die dezelfde angst voor de dood hebben, maar zo verschillend er mee omgaan. Het is goed geschreven, maar de karakters zijn niet echt diep uitgewerkt. Dat kan ook niet door de kortheid. Hoewel het over leven en dood ging, ging het ook over niets.

[Guus van der Peet]

Na het 1500-pagina dikke derde deel van De Tandeloze Tijd is het wel eens leuk om een wat korter boekje van A.F.Th. te lezen, zonder tientallen subplots of een uitgebreide backstory bij elk personage. Weerborstels voelt helaas weer een beetje te kort aan. Het is moeilijk om een volledig verhaal in 90 pagina’s te vertellen, en ook A.F.Th. slaagt er niet echt in om van zijn boekenweekgeschenk een volwaardig boek te maken. Het helpt dat het geschreven is als intermezzo van De Tandeloze Tijd, waardoor sommige personages al bekend zijn, maar zelfs met die kennis wordt het plot nooit goed genoeg uitgewerkt om echt te intrigeren. Uiteindelijk had het verhaal waarschijnlijk beter gewerkt als subplot in één van zijn dikkere boek; op zichzelf heeft het net te weinig inhoud.

[Renier]

In " Weerborstels " leren we Albert Egberts kennen, samen met zijn oom Robert en diens zoon Ronny.
In Weerborstels, als kort intermezzo in de reeks de tandeloze tijd, brengt Van der Heijden korte verhalen en zeg maar wat experimentele literatuur samen. Soms onwezenlijk, soms ontroerend, altijd origineel. Thema’s als jeugd, tijd en herinnering lopen er subtiel doorheen.
Geen gemakkelijke kost, maar wel plezant om te lezen.
Verder naar het eerste boek van deel 3 " Het hof van barmhartigheid ".

[Robert Lauwen]

Schitterend boekje. Was ooit boekenweekgeschenk in Nederland. Door dit boekje ben ik de hele cyclus “de tandeloze tijd” gaan lezen en bijhouden. Zoals we gewend zijn met van der Heijden is het zeer beeldend geschreven. Vooral het laatste hoofdstuk is een meesterwerk qua taalgebruik.

[Berend Vendel]

Dit was vrij geniaal, maar, de bliksem is niet bij vele bomen ingeslagen.

[Giovanna Jansen]

4,5 ⭐️

[Tommy Verhaegen]

Een boek dat aansluit bij het Vlaams naturalisme: een - al dan niet gulle - lach met een serieuze ondertoon en een - min of meer gerelativeerde - traan.
Dit verhaal vanuit de ik-vorm gaat over 2 andere personen, vader en zoon, die als oom en neef tegenover de verteller staan. Het is een familieepos over tegenstellingen, menselijkheid, vooral in de kleine kantjes van de mens dan.
Tegen een achtergrond van sport, en vooral wat er rond de sport gebeurt.
Een meeslepend verhaal dat je niet loslaat maar toch ook afstoot omdat je als lezer van bij het begin aanvoelt dat dit niet goed zal aflopen.
De eenvoud van het verhaal (de plot) past bij de zuiverheid van de schrijfstijl die correct Nederlands combineert met wat door de culturele elite aanvaardbaar werd geacht.

[Hans Mastbroek]

Met veel plezier gelezen. En da's ginne quats!

[Rita]

1992 boekenweek Author born 1951. In Geldrop, near Eindhoven.
A good share of the volumes he has published so far form part of an autobiographically based 'cyclus' called De Tandeloze Tijd. The author says Weerborstels can be situated right after the 2nd volume in the series.

Gripping. I pulled this off my shelves after one of vdHeijden's books being praised in Opzij.
Glad to be introduced to him.
To me, this little book centers on Robby and secondly on Robby's father Robert, and thirdly on the first-person narrator Albert Jr. who has a powerful analytical anthropological psychological energy with which he persists in using to try to understand what drives other characters [in this little book, what drives cousin Robby and to a lesser extent uncle Robert].
Robert [author's father's brother] is close to deranged and forms a dysfunctional family, from what we can tell. Robby seems emotionally quite damaged by his childhood; we can easily accept his obsession with speed and vehicles, and his constant courting of danger -- as resulting from his rather traumatic childhood.

Vd Heijden's writing is INTENSE. Persistent. Detailed.

p 66ff gives excellent exploration of fear of death [doodsangst] e.g.
'...op een haartje na de pijp uit, daar kun je verslaafd aan raken.'
'...onze doodsangst...maar wat ons werkelijk bezighield was de angst niet te *kunnen* sterven wanneer de tijd daar was.'
'het leven most absoluut *naadloos* in de dood overgaan...'

Goodreader José van Roosmalen:
"Hiermee laat hij zien dat hij ook in kort bestek een goede verteller kan zijn.
Het boek gaat over een vader en zoon, oom en neef van Albert Egberts, de centrale figuur in de reeks [De Tandloze Tijd] en het alter ego van Adri. De zoon Robby probeert stoer te doen, net als zijn vader, en zijn hobby wordt racen en het rijden met motoren.
Het verhaal speelt in Brabant in de jaren [vijftig en] zestig.
Van der Heijden gebruikt het Brabants dialect [now and then].
Wrang is dat het boek is opgedragen aan de toen nog kleine zoon van Van der Heijden, Tonio, en dat deze later zelf door een fietsongeluk in Amsterdam om het leven zou komen, ongeveer op dezelfde leeftijd als Robby in dit verhaal.
Het boek ‘Weerborstels’ biedt een uitstekende kennismaking met het werk van Van der Heijden, met zijn virtuositeit en taalrijkdom en met zijn oog voor details."

[Dolf van der Haven]

Een voormalig boekenweekgeschenk dat exact past na De Gevarendriehoek uit de Tandeloze Tijd cyclus. Ik denk dat ik dit samen met de proloog, De Slag om de Blauwbrug, het sterkste vind. De grote werken zijn te lang voor het verhaal dat ze vertellen, de korte werken excelleren in de beeldende schrijfstijl zonder dat ze verzanden in teveel geneuzel.
Op naar deel 3 of 4, afhankelijk van of ik nu chronologisch of cyclisch wil lezen.

[Johan D'Haenen]

Weergaloos taalgebruik in de typische stijl van van der Heijden. De auteur jongleert met woorden en beschikt over een indrukwekkend vocabularium.
Het is dat deze novelle gepubliceerd werd in 1991, want anders zou je denken dat het een premonitie is van de tragische gebeurtenis die aanleiding gaf tot het werk Tonio.

[Elien]

Deze novelle schetst het uitgediepte portret van Robby, een personage uit de reeks 'De tandeloze tijd'.
Door de heel beschrijvende stijl werd ik meteen in de sfeer en context van het boek gezogen. Vooral dat dialect maakte die beleving compleet. En wat dus begon als een fijne en amusante leeservaring werd gaandeweg lastiger omdat het ook heel literair geschreven is. Niks mis mee want er staan echt pareltjes van zinnen in! Maar iets te moeilijk voor mijn leesmoment voor het slapen gaan.

[D-Vid]

Geweldig beschreven scenes. Het feit dat ik momenteel bezig ben aan de hele cyclus heeft denk ik wel geholpen om dit verhaal te plaatsen. Bijzonder om zo'n kort verhaal te lezen. Dit had in een andere roman van de cyclus wellicht twee hoofdstukken kunnen beslaan.

[Maarten]

Ik lees de verzameling boekenweekgeschenken, geërfd van mijn vader, van oud (1939) naar nu.

Boekenweekgeschenk 1992
Dit is het eerste dat ik van A.F.Th. van der Heijden heb gelezen en het beviel prima!
Ik ga zeker nog meer van hem lezen, maar of het de totale tandeloze tijd wordt...?

[Laura]

Mooi, ik had nog nooit iets van hem gelezen - fijn om via dit oude boekenweekgeschenk kennis met zijn beeldende en uitvoerige schrijfstijl te maken. Een beetje wrang is het wel, met de kennis van nu over het verlies van zijn eigen zoon.

[Luc Paredis]

Good side story in the series

[Nynke]

3.5 sterren - ik weet gewoon niet echt waar het over ging of wat ik nou eigenlijk gelezen heb maar het was op een bepaalde manier ook heel mooi

[Corné]

👌

[Zoë]

Beter dan de slag om blauwbrug, maar niet alles hield mijn aandacht even goed

[Theo]

Op snelheid, naadloos over.

[Bert Huisman]

3 t10

[Brigitte Van Cauter]

3,5*

[Siona]

Kort verhaal over een neefje, Robby, met weerborstels in zijn haar. Zoals zijn vader, oom Robert, houdt hij van snelheid. Boekje door en over mannen.

[Grada (BoekenTrol)]

A nice little book, a short in between during a sleepless night.

Speed, racing bicycles, racing bikes & racing cars. A story about a man, his life and the son who folloes in his footsteps.
Disbelieve that speed can kill.