نمایشنامههای میرزاآقا تبریزی، کاملا از روی آثار آخوندزاده، و بدون دیدن نمایشنامهای، نوشته شدن و این کاملا توی آثارش پیداس داستان و شیوه نگارش تعداد زیادی از نمایشنامههاش حتی به شدت شبیه آخوندزادهاس (با این تفاوت که زبان آثار آخوندزاده روانتر هستن) وقتی که میخونی نمایشنامههاش رو، انگار با یه داستان یا حکایتی مواجه شدی (که واقعا هم همینه) که یه نفر تلاش کرده به نمایشنامه برش گردونه (به شیوه آماتوری) و مناسب اجرای صحنهای نیست: ۱. صحنهبندی وجود نداره ۲. فضاها با سرعت عوض میشن ۳. توضیح صحنههای طولانیای وجود داره که چیزهای زیادی رو بیان میکنه (به شکل داستانی و غیرقابل اجرا) ۴. شخصیتها توی راه حدیث نفس دارن (این یکی از ایراداتیه که شخص آخوندزاده هم از میرزاآقا گرفته) - موارد دیگههم هست که زیادن و دلیلی برای گفتنشون وجود نداره در نهایت، مواجه شدن با اولین تلاشها برای نوشتن نمایشنامه به شیوه غربیها، توسط ایرانیها، تجربه جالبیه و خوندنش خستهکننده نیست.
بی تجربگی، ناآشنایی با صحنه و پرده و تاثیرپذیری و تقلید نویسنده از آخوندزاده بدیهی و ناگزیر هستن و ایراد چندانی نمیشه ازش گرفت ولی نوشتن نمایشنامه کمدی، بدون روضه خوانی و نتیجه گیری اخلاقی، ابتکار خودش بوده و من -برعکس آخوندزاده که هیچ خوشش نیومده بود- پسندیدم.
دقت نکردن به زمان و مکان صحنه ها، اجرای بدون تغییر نمایشنامه ها رو به روشهای قدیمی سخت و شاید ناممکن میکرد ولی خیلی وقته که به نمایش درآوردن این طور چیزها به راحتی انجام میشه [از طرفی میشه تقلب کرد و پیش پیش فیلمنامه هم ازش درآورد!].
- اغلب نمایش نامه های میرزا آقا تبریزی به دلیل کتابی که در ابتدای این قرن شمسی در برلین چاپ شده، به نام "میرزا ملکم خان" ثبت شده بود. تا آن که محققین آذربایجان شوروی اصل نمایش نامه ها را با نام نویسنده ی اصلی اش میرزا آقا تبریزی منتشر کردند. مقدمه ای که ح. صدیق بر این کتاب نوشته، موضوع را روشن می کند، و در عین حال از نمایش نامه نویسان صدر مشروطیت، هم چون فتحعلی آخوند زاده هم نام برده می شود. این مجموعه گویا تمامی نمایش نامه هایی ست که از میرزاآقا تبریزی بجای مانده است.